Στα μονοπάτια της ουτοπίας

Η ουτοπία παραμένει σήμερα ένας όρος δυσκολονόητος. Η ίδια η λέξη σημαίνει <<ου τόπος>>, δηλαδή χώρα ανύπαρκτη. Οι αναφορές σ αυτή, έχουν συνήθως να κάνουν με μια κατάσταση –κοινωνική, οικονομική, πολιτική ή ό,τι άλλο- η οποία είναι κάθε φορά ένα βήμα μπροστά από εμάς και άρα αδύνατο να πραγματωθεί.
Σύμφωνα με τον Καρλ Μάνχαϊμ, <<ουτοπικό θα ονομάζαμε εκείνον τον προσανατολισμό που όχι μόνο υπερβαίνει την πραγματικότητα, αλλά και που, καθώς περνά στη δράση, διασπά συνάμα, εν μέρει ή τελείως, την υφιστάμενη τάξη του είναι>>. Άρα, σε αντίθεση με το κοινό αίσθημα, η εκάστοτε ουτοπία δεν αποτελεί κάτι το ανέφικτο, αλλά κάτι που απλώς δεν υπάρχει αυτή τη δεδομένη στιγμή, γεγονός που δεν συνεπάγεται απαραίτητα ότι δεν μπορεί να πραγματωθεί.
Ας αφήσουμε όμως για λίγο την ουτοπία, για να επανέλθουμε σε λίγο. Κάθε Σεπτέμβρη, σε κάθε σχολή, λαμβάνει χώρα το πανηγύρι των εγγραφών. Οι κομματικές νεολαίες σπεύδουν να ‘υποδεχτούν’ τους συμφοιτητές μας. Στα πρόσωπά μας (γιατί όλοι γραφτήκαμε κάποτε) βλέπουν αριθμούς, δηλαδή ψήφους. Μας υποβαθμίζουν ως αυτόνομα άτομα και προσωπικότητες. Μας προσβάλλουν ως νοήμονα όντα θεωρώντας πως δεν μπορούμε να γραφτούμε μόνοι.
Σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι όλο και περισσότερο απομακρύνονται μεταξύ τους, οι κομματικές νεολαίες με αυτό το τρόπο καλλιεργούν ψεύτικες κοινωνικές σχέσεις και φτιάχνουν δήθεν φιλίες που σταματούν στη σχέση ψηφοφόρου-εκπροσώπου. Αναπαράγουν και πολλαπλασιάζουν έτσι, αυτό που ο καπιταλισμός επιζητά, ανολοκλήρωτους ανθρώπους. Αν σκεφτούμε πως η φιλία αποτελεί μια βασική κοινωνική πλευρά του ανθρώπου που ταυτόχρονα τον ολοκληρώνει, ο άνθρωπος με μια ψεύτικη φιλία μένει μισός, δηλαδή ανολοκλήρωτος.
Όσον αφορά στο πεδίο της πολιτικής, η συγκεκριμένη πολιτική πρακτική, θα λέγαμε πως πολιτικοποιεί μέσω της αποπολιτικοποίησης. Δηλαδή, η λογική που λέει ότι εσύ απλώς ψήφισέ με και τα υπόλοιπα άφησέ τα σε μένα, καλλιεργεί ένα αίσθημα πολιτικοποίησης το οποίο όμως είναι φενάκη. Διότι, η εν λόγω πρακτική ονομάζεται ανάθεση και όχι πολιτικοποίηση και άρα συμμετοχή. Μάλιστα, η λογική αυτή είναι άκρως επικίνδυνη, αφού αποτελεί την αιτία που στα πέντε χρόνια μνημονίου, ο λαός μας έχει να προβάλλει -αν όχι κανένα- ελάχιστα κινήματα ανατροπής.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, εμείς απέχουμε συνειδητά από αυτό το πανηγύρι. Αποτελεί πολιτική μας επιλογή να μην αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους χρησιμοθηρικά.
Πάμε όμως πάλι στην ουτοπία. Τα παραπάνω ξέρουμε όλοι ότι ισχύουν, ακόμα και αυτοί που τα κάνουν. Αυτό που πραγματικά όμως σκοτώνει ένα διαφορετικό πλαίσιο οργάνωσης δεν είναι η ανεφικτότητα του, αλλά η αντίληψη μιας δεδομένης κατάστασης ως ανέφικτης και η δράση των ανθρώπων σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη. Επομένως, οι κομματικές γραφειοκρατίες έχουν ορίσει ένα πλαίσιο ρεαλιστικότητας, το οποίο υπηρετούν και οι κομματικές νεολαίες, και ονομάζουν οποιαδήποτε άλλη δράση ανορθόδοξη. Όμως ο δικός μας δρόμος δεν μπορεί να είναι παρά ο δρόμος της αντιστροφής της προοπτικής. Ορίζουμε δικά μας πλαίσια δράσης. Χρειαζόμαστε την δημιουργικότητα των ατόμων για να χτίσουμε μια υγιή συλλογικότητα μακριά από την αρρωστημένη ιεραρχική οργάνωση των παλαιοκομματικών αντιλήψεων.
Για να δημιουργήσουμε την κοινωνία την οποία ονειρευόμαστε, πρέπει κάνουμε όλα αυτά πράξη, ο καθένας στον κοινωνικό του χώρο. Ο δικός μας κοινός κοινωνικός χώρος είναι το πανεπιστήμιο. Για να το φτιάξουμε όπως το ονειρευόμαστε, χωρίς συνδικαλιστές παλαιοκομματικού τύπου, χωρίς ξύλινο λόγο, χωρίς κομματικές γραμμές, δεν έχουμε παρά να διώξουμε τις κομματικές νεολαίες και να λειτουργήσουμε συλλογικά σε κάθε τι που μας απασχολεί, που θέλουμε να αλλάξουμε ή να δημιουργήσουμε, βιώνοντας έτσι στη πράξη μία από τις κοινές μας ταυτότητες, αυτή του φοιτητή. Αυτή λοιπόν είναι η ουτοπία για το πανεπιστήμιο.
Πολλοί πέσαμε στη παγίδα τους. Μα ποτέ δεν είναι αργά. Είναι στο χέρι μας να ξεφύγουμε από τα δίκτυά τους, να κάνουμε δηλαδή την ουτοπία πράξη, εδώ και τώρα. Ας φύγουμε όλοι από τις θλιβερές κομματικές νεολαίες, και ας βαδίσουμε ως αυτόνομες και συνειδητοποιημένες ατομικότητες προς την αυτοοργάνωση, για να οδηγηθούμε έτσι στην πληρότητα που θα μας προσφέρει η συνείδηση της ύπαρξής μας, μέσω της πραγμάτωσης της ουτοπίας μας.
Στο πλαίσιο αυτό, σας καλούμε να συζητήσουμε για ιδέες και τρόπους δράσης
στο σχήμα τη Πέμπτη στις 3 το μεσημέρι, στο τραπεζάκι έξω από τις αίθουσες α και β

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s