Η ελεύθερη πτώση μιας κοινωνίας

«Η φτώχεια είναι η χειρότερη μορφή βίας»

Μαχάτμα Γκάντι

Η Ελλάδα εδώ και ένα χρόνο βιώνει αυτό που είχε περιγράψει ο καναδός καθηγητής κοινωνιολογίας Ντειβιτ Τσιλ 10 χρόνια πριν στο βιβλίο του «Νέα Φτώχεια: η τρομακτική ελεύθερη πτώση μια ολόκληρης κοινωνίας, μίας ολόκληρης χώρας χωρίς αλεξίπτωτο, χωρίς προστατευτικό δίχτυ από κάτω».

Σε αυτό το πλαίσιο πληθαίνουν καθημερινά οι ειδήσεις για ακραίες καταστάσεις που αποτελούν την πηγή του παγόβουνου ενδεικτικά: πληθαίνει ο αριθμός των αστέγων, των ρατσιστικών επιθέσεων ενάντια σε μετανάστες (ακραίες βιαιότητες σε Αφγανούς μετανάστες στον Αγ. Παντελεήμονα σύμφωνα με τους Γιατρούς του Κόσμου) και 1 στους 11 συμπολίτες μας τρώει καθημερινά σε συσσίτια. Έτσι η γιγάντωση της οικονομικής κρίσης χτίζει σταδιακά το υπόβαθρο μια ευρύτερης ανθρωπιστικής κρίσης. Η εδραίωση του καπιταλισμού μετατρέπει τον άνθρωπο από υποκείμενο σε αντικείμενο και τον εξωθεί σε μια διαρκή κατανάλωση της ύπαρξής του και παύει να ενδιαφέρεται για τους συντρόφους του.

Το προφίλ της φτώχειας με βάση την έρευνα που ανακοίνωσε τον Ιανουάριο του 2011 η ελληνική στατιστική υπηρεσία: σύμφωνα με την οποία 2 εκατομ. κάτοικοι της Ελλάδας ζουν υπό το όριο της φτώχεια το ετήσιο εισόδημα δεν ξεπερνά τα 7.170 ευρώ με υποβαθμισμένες συνθήκες διατροφής ακόμη και των ειδών πρώτης ανάγκης. Πρέπει να αναφερθεί ακόμη ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που δεν έχει διατροφική αυτάρκεια με οργανωμένη αγροτική παραγωγή ικανή να συντηρήσει τον πληθυσμό της, αφού η πλειονότητα των προϊόντων είναι αποτέλεσμα εισαγωγών και έτσι είμαστε πιο επιρρεπείς σε καταστάσεις κρίσεις. Πιο εκτεθειμένοι στη φτώχεια είναι τα παιδιά, οι άνεργοι και οι γυναίκες, ενώ το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο που υπάρχει στην Ελλάδα εντείνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Ισχυρή οικονομική πίεση δέχονται όμως και τα μεσαία εισοδήματα καθώς δηλώνουν ότι μετά βίας τα βγάζουν πέρα. Βέβαια τα χειρότερα έπονται…

Τα παραπάνω ζοφερά μεγέθη δεν αντανακλούν στο ακέραιο την κατάσταση καθώς μεταβάλεται συνεχώς με τη διαρκή λήψη νέων μέτρων. Καθοριστικό ρόλο για να χειροτερέψει ακόμη περισσότερο η κατάσταση των ευπαθών κοινωνικών ομάδων, θα διαδραματίσει και η 4η δόση του μνημονίου με τα νέα μέτρα με τις αυξήσεις στους έμμεσους φόρους, όπως στο Φ.Π.Α από 19% έως και 23%, και η αύξηση σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης, μείωση μισθών και επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων και συντάξεων. Η υποβάθμιση στο μέγιστο των δημόσια παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας, μεταφορών κ.α και η κατάργηση του δωρεάν αντιτίμου αφήνει απροστάτευτα μεγάλα τμήματα της κοινωνίας.

Το αναμενόμενο αποτέλεσμα των παραπάνω μέτρων είναι η αύξηση της ανεργίας και η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων που θα οδηγήσει στη μείωση των εισοδημάτων ακόμη και όσων εργάζονταν. Πρωτοφανείς ανατιμήσεις όπως η άνοδος του πληθωρισμού στο 5,5%, δεδομένου ότι το 80% της ανόδου του πρόερχεται από την αύξηση των έμμμεσων φόρων γίνεται αντιληπτό ότι επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τους φτωχότερους.

Είμαστε στο εμείς

Ως Αυτόνομη Πρωτοβουλία Πολιτικών Επιστημών θεωρούμε ότι για να μπεί φρένο στην οικονομική και την ανθρωπιστική κρίση που κλονίζει την κοινωνία μας θα πρέπει να καταλάβουμε ότι όλοι αποτελούμε τμήμα αυτής της κοινωνίας και μόνο μέσα από τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη μπορούμε να αντισταθούμε στον ιμπεραλισμό του κεφαλαίου και στο ξεπούλημα της ζωής μας.

Ως εργαζόμενοι, άνεργοι, μετανάστες και έχοντας και την ταυτότητα του φοιτητή πρέπει να καταλάβουμε ότι ο χώρος του πανεπιστημιακού ασύλου δεν αποτελεί ξεχωριστό κομμάτι της κοινωνίας αλλά αντίθετα μέσα από αυτό μπορούμε να διεκδικήσουμε την αξιοπρέπεια για τη ζωή μας. Μέσα από την πολιτική συνδιαμόρφωση μπορούμε να εντάξουμε τα φοιτητικά ζητήμαμα στους αγώνες της κοινωνίας για τη χειραφέτηση από τη δικτατορία του νεοφιλελευθερισμού. Μπορούμε συλλογικά, να δημιουργήσουμε δικά μας δίκτυα αυτοοργάνωσης (π.χ ανταλλαγή ρούχων, προβολές κινηματογραφικών ομάδων κ.λ.π) είτε μέσα από τους Συλλόγους, είτε τις Γενικές Συνελεύσεις και να αντισταθούμε στην εξαγορά του δημόσιου Πανεπιστημίου και στην επιβολή των οικονομικών μέτρων που πλείτουν όλα τα τμήματα της κοινωνίας μας. Όπως στους ταξικούς αγώνες του ’75 όπου οι φοιτητές εντάχθηκαν στις κινητοποιήσεις των απεργών με αποχές και καταλήψεις, έτσι και στο σήμερα που ιδιωτικοποιούνται δημόσια αγαθά και παροχές, επιτακτική είναι η ανάγκη να ενωθεί το φοιτητικό κίνημα με το εργατικό για να διεκδικήσει με μια ενιαία συσπείρωση το δικαίωμα στην εργασία, την υγεία και την εκπαίδευση.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s