Η δικαίωση και η πολιτική νίκη των 300 μεταναστών

Βαριά ‘ναι η πέτρα της τιμής

κι όποιος την-ε σηκώνει

πρέπει να νταβραντά γερά

για θα τον-ε σκοτώσει

Ψαραντώνης

Μόλις στις 9 Μαρτίου τελείωσε αίσια η απεργία πείνας των περίπου 300 μεταναστών στο μέγαρο Υπατία μετά από 44 μέρες. Η κυβέρνηση ικανοποίησε μέρος των αιτημάτων των απεργών, ενώ μέχρι και τη τελευταία στιγμή απειλούσε με απελάσεις, παρέχοντας τη νομιμοποίηση όσων διαμένουν στην Ελλάδα για περισσότερα από οκτώ χρόνια, την ένταξη των υπολοίπων σε επ’ αόριστον καθεστώς ανοχής μέχρι να συμπληρώσουν τις προϋποθέσεις και το δικαίωμα να ταξιδεύουν στην πατρίδα τους και να επιστρέφουν στην Ελλάδα.

Tα γεγονότα

Η ιστορία του αγώνα τους ξεκινά στις 25 Ιανουαρίου όταν οι ίδιοι αποφάσισαν μέσα απ’ το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης να διεξάγουν απεργία πείνας και με τη στήριξη της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης κατέλαβαν αχρησιμοποίητο χώρο της Νομικής στην Αθήνα – εφόσον πρώτα ζήτησαν την άδεια από τη πρυτανεία (η οποία κράτησε παθητική στάση) και μετά από σύμφωνη γνώμη του δσ του συλλόγου – και αντίστοιχα μια αίθουσα στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, ώστε να δημοσιοποιηθεί με τον καλύτερο τρόπο ο αγώνας τους. Μην έχοντας άλλες καλύτερες επιλογές, να πάνε κάπου καλύτερα ή να γυρίσουν στη χώρα τους, προσχώρησαν στο ύστατο μέσο πάλης που μπορούσαν να προτάξουν, διαθέτωντας το μόνο όπλο τους – το σώμα τους, ξεπερνώντας το πρωταρχικότερο ένστικτό τους για να διεκδικήσουν με αυταπάρνηση μια ζωή με δικαιώματα και αξιοπρέπεια. “Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας” και έτσι “βάζουμε τη ζωή μας σε κίνδυνο, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είναι ζωή αυτή για ένα αξιοπρεπή άνθρωπο”, δηλώνουν οι απεργοί.

O λόγος της εξουσίας

Απ’ τη πρώτη μέρα κιόλας του αγώνα, η πλειοψηφία των κυρίαρχων ΜΜΕ, το ΛΑΟΣ και διάφορα ακροδεξιά μπλογκς, άρχισαν να διασπείρουν συκοφαντίες και ψεύδη και να διεξάγουν επιθέσεις σε μια προσπάθεια να αμαυρώσουν τις διεκδικήσεις των μεταναστών. Παράλληλα η κυβέρνηση αρνιόταν να πάρει ξακάθαρη θέση, αποκλείοντας ωστόσο τη νομιμοποίησή τους. Η εχθρότητα αυτή και η εναντίωση στους μετανάστες βασίζεται κυρίως σε κλασικά επιχειρήματα του τύπου ότι οι μετανάστες είναι “λαθραίοι”, άρα παράνομοι και γι’ αυτό δεν έχουν κανένα δικαίωμα να διεκδικήσουν τίποτα ενώ παράλληλα η αυξανόμενη εισροή μεταναστών συνδέεται άμεσα και αιτιοκρατικά με το ζήτημα της δημόσιας ασφάλειας. Η αποδόμηση των συγκεκριμένων επιχειρημάτων θα γίνει σε άλλο κείμενό μας για το μεταναστευτικό λόγω έλλειψης χώρου αλλά ας εξετάσουμε τη κατηγορία περί καταπάτησης του ασύλου που χρεώνεται στους απεργούς. Καταρχάς να ξαναπούμε πως το ίδιο το δσ του συλλόγου Νομικής συμφώνησε με το αίτημα των μεταναστών να στεγαστεί ο αγώνας τους σε άδειο κτίριο, ενώ η πρυτανεία δεν εξέφρασε άποψη. Έτσι, ο ίδιος ο σύλλογος φοιτητών –που εκπροσωπείται από το δσ- έκανε πράξη την αυτονομία του πανεπιστημίου και της ευθύνης που αυτή συνεπάγεται. Δεύτερον, δεν μπορούμε να δεχτούμε πως το άσυλο μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον οποιονδήποτε ξεκομμένα από συλλογικές διαδικασίες, αντιθέτως προτάσσουμε τη διατήρηση του ασύλου όχι σαν αποστειρωμένο χώρο αφιερωμένο μόνο στην ακαδημαϊκή δραστηριότητα αλλά και για να λειτουργεί όπως ιστορικά θεσπίστηκε, ως χώρο ζωντανό, κοινωνικό, ως “ορμητήριο” κοινωνικών αγώνων.

Αγώνες των μεταναστών

Παρά το γεγονός ότι η απεργία πείνας υπήρξε η μαζικότερη για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, η αλήθεια είναι πως δεν είναι πρώτη φορά που μετανάστες διεκδικούν δίκαια αιτήματα ούτε που γίνεται απεργία πείνας. Οι Αιγύπτιοι ψαράδες της Μηχανιώνας μπόρεσαν να πάρουν τα δεδουλευμένα που τους χρωστούσαν οι εργοδότες, ενώ εργάτες γης στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας και στη Σκάλα Λακωνίας πέτυχαν αυξήσεις στους μισθούς και καλύτερες συνθήκες ζωής, σε καταστάσεις μάλιστα τρομοκρατίας από τους μπράβους των μεγαλοιδιοκτητών. Παράλληλα, το 2002 δεκάδες πρόσφυγες πραγματοποίησαν απεργία πείνας στην Ιεράπετρα για τη χορήγηση ασύλου σε δυο συμπατριώτες τους ερχόμενοι από τη Τουρκία. Μια σειρά πάντως τέτοιων παραδειγμάτων σε όλα τα μέρη της Ελλάδας που συναντώνται από τη κλωστοϋφαντουργία μέχρι και τα πιο νομοταγή γραφεία σε μεγάλες πόλεις, αποτυπώνουν διαυγέστατα την άθλια εκμετάλλευση που υπομένουν οι μετανάστες ενώ οι επιθέσεις που δέχονται κατά καιρούς από τα πογκρόμ στον Άγιο Παντελεήμονα έως τους εν ψυχρώ πυροβολισμούς τους στην Ηγουμενίτσα τους καθιστούν σταδιακά persona non grata, σύγχρονους ανέγγιχτους, εγκαταλελειμμένους από το κράτος και κυνηγημένους απ ‘τη κτηνωδία φασιστικών συμμοριών και υπερπατριωτών κατοίκων. Εντούτοις, οι λίγες αλλά νικηφόρες διεκδικήσεις των μεταναστών δείχνουν ότι είναι εφικτές οι νίκες ειδικά όταν ελληνικές συνδικαλιστικές οργανώσεις και εργαζόμενοι στηρίζουν τους αγώνες τους. Επίσης, η επιτυχία των κινητοποιήσεων αυτών, εντείνει το βαθμό ενσωμάτωσης στις τοπικές κοινωνίες και δημιουργεί τετελεσμένα που οι εργοδότες σέβονται.

Οι ευθύνες της Δύσης

Η καπιταλιστική επέκταση και η διευρυνόμενη ανισότητα μεταξύ πρώτου και τρίτου κόσμου, η προσφορά του τελευταίου σε φτηνό εργατικό δυναμικό, ο ιμπεριαλισμός και οι πόλεμοι, τα αυταρχικά καθεστώτα και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές τους, καθιστούν τη Δύση – μαζί και την Ελλάδα – σε τεράστιο βαθμό υπεύθυνες για τα σύγχρονα κύματα μεταναστών. Παράλληλα, τα μεγαλοαστικά κεφάλαια και οι εργοδότες βολεύονται απ’ την είσοδο μεταναστών για να μπορούν να ρίξουν το κόστος εργασίας, να διαθέτουν μόνιμο πλεονάζον δυναμικό και για να μπορούν να δημιουργήσουν μια εργατική τάξη πολλαπλών ταχυτήτων κάτι που οδηγεί στη διάσπαση των εργαζομένων και τη κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Είναι αναμενόμενο λοιπόν να προβληθεί το μεταναστευτικό ως κρίσιμο πολιτικό ζήτημα και να εμφανίζονται πολιτικοί αγώνες μεταναστών, ειδικά με την Ελλάδα να αποτελεί τη πύλη εισόδου για την Εδέμ και με την ΕΕ να εναποθέτει ολόκληρη την ευθύνη ενός ευρωπαϊκού – αν όχι παγκόσμιου προβλήματος – στη πλάτη της μέσα από τη συνθήκη “Δουβλίνο  ΙΙ” (η οποία επαναπροωθεί τη πλειοψηφία των μεταναστών που φτάνουν στις ευρωπαϊκές χώρες πίσω στις χώρες μέσω των οποίων εισχώρησαν στην Ευρώπη).

Περί πολιτικής πρακτικής και κρατικής πολιτικής

Θεωρούμε πως θα πρέπει να γίνει ένας σημαντικός διαχωρισμός μεταξύ των αιτημάτων της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης και των ίδιων των μεταναστών-απεργών. Μεταξύ του αιτήματος για τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών χωρίς προϋποθέσεις και της διεκδίκησης των απεργών που περιορίζεται στη νομιμοποίηση των 300. Η πρώτη περίπτωση είναι πολύ απλά αδύνατη καθώς ζητά με κάλυψη τον αγώνα των μεταναστών να αναλάβει η Ελλάδα το κοινωνικό και οικονομικό κόστος αντιμετώπισης ενός φαινομένου παγκοσμίου διαστάσεων. Εκβιάζοντας τη κοινωνία, η συγκεκριμένη πρακτική καταντά αντιδημοκρατική, αφού παραγνωρίζει ότι ένα τέτοιο αίτημα πρέπει πρώτα να γίνει κυρίαρχο στους κόλπους της κοινωνίας. Καλούν λοιπόν μια χώρα να δώσει τη λύση μονομιάς σε μια απ’ τις χειρότερες παρενέργειες της καπιταλιστικής συσσώρευσης, μέσω της άνευ όρων προϋποθέσεων νομιμοποίηση ακόμα και των μεταναστών που απλά χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως μέσο περάσματος στην Ευρώπη.

Από την άλλη, δεν μπορούμε να αφήσουμε τους μετανάστες που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα σημαντικό αριθμό ετών να παραμείνουν εσαεί φαντάσματα, να δουλεύουν ανασφάλιστα για ένα κομμάτι ψωμί και με σκυμμένο το κεφάλι. Δεν μπορεί δηλαδή να καταλογίζονται ως ανύπαρκτοι επειδή το ελληνικό κράτος κωλλυσιεργεί στην εξέταση των αιτημάτων τους για άσυλο, η γραφειοκρατική μηχανή ολιγωρεί, μηχανισμοί ενσωμάτωσης δεν υπάρχουν και η μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης εκλείπει. Η κυβέρνηση λοιπόν θα πρέπει να ξεκινήσει διαδικασία παροχής δικαιωμάτων στους μετανάστες που παραμένουν σε έκνομο καθεστώς πάνω από κάποια χρόνια και βρίσκονται ήδη σε κατάσταση κοινωνικής ενσωμάτωσης. Εξάλλου μια διαδικασία νομιμοποίησης μεταναστών με συγκεκριμένες προϋποθέσεις θα καταπολεμούσε τη μαύρη εργασία, ενώ η νόμιμη εργασία των μεταναστών θα συνέβαλλε στα ασφαλιστικά ταμεία και ευρύτερα στη κοινωνική πρόνοια, σε μια χώρα που αντιμετωπίζει δημογραφικό πρόβλημα. Έτσι, θα μπορούσαν επιτέλους να περάσουν το κατώφλι της νομιμότητας και ν’ απεγκλωβιστούν απ’ την εκμετάλλευση, τη περιθωριοποίηση και τη παραβατικότητα.

Η σημασία

Παρά την επίθεση που δέχθηκε μετανάστης έξω απ’ το Υπατία από ακροδεξιούς, θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως η νίκη των απεργών αποκτά μεγάλη σημασία καθώς δημιουργεί φωτεινή ατραπό ελπίδας αφενός για όλους τους υπόλοιπους μετανάστες που ζουν και εργάζονται χρόνια στην Ελλάδα ενώ παράλληλα βρίσκονται στο περιθώριο και συνεχίζουν ν’ αποτελούν αντικείμενα εκμετάλλευσης, αφετέρου δε και για τους Έλληνες εργαζόμενους που συνεχίζουν να βλέπουν κατακτήσεις δεκαετιών να εκχερσώνονται μέσα σε μια νύχτα, αφού η συγκεκριμένη νίκη δηλώνει πως εργαζόμενοι στη προσπάθειά τους να κατοχυρώσουν και να προστατέψουν τα δικαιώματά τους μπόρεσαν ν’ αντιταχθούν αποτελεσματικά στη κυβέρνηση του Μνημονίου.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s