Τουρνουά Pro, ένα «παιχνίδι» στο παιχνίδι…!

Με θλίψη είδαμε τις τελευταίες μέρες τους συναδέλφους μας της ΔΑΠ/ΝΔΦΚ Πολιτικών Επιστημών να διοργανώνουν, ένα πολιτικό (Sic) τουρνουά Pro. Την ίδια στιγμή λοιπόν, που στο κόμμα τους, γίνεται η εμπέδωση των αιτιών της ήττας της Νέας Δημοκρατίας, αυτοί θα αδιαφορήσουν να προτρέξουν σε βιβλία, σε άρθρα, σε αναλύσεις ή σε συζητήσεις για να συμβάλλουν σε αυτή τη πολιτική συζήτηση, αλλά θα επιλέξουν να οργανώσουν ένα τουρνουά Pro.

Από τη μεριά μας, δεν είμαστε ενάντια ούτε στα παιχνίδια, ούτε σε αυτούς που θα πάρουν μέρος σε αυτό το «παιχνίδι». Αλλά δεν θα μπορούσαμε παρά να καταδείξουμε το από πού προκύπτει το «παιχνίδι» και εν τέλει σε πιο ευρύτερο «Παιχνίδι» εντάσσεται.

Οι μεγάλες κομματικές παρατάξεις, μπροστά στην αδυναμία τους να εκφέρουν οποιοδήποτε πολιτικό περιεχόμενο και έχοντας κατά νου, την αύξηση των ψήφων τους, διαμορφώνουν έναν μηχανισμό «παροχών» και «διασκεδάσεων». Η πραγματικότητα αυτή, έρχεται να εμπλουτιστεί με μια σωρεία ψεμάτων και μύθων, για να κρυφτεί καλά, ο τυχοδιωκτικός και ψεύτικος χαρακτήρας αυτού του μηχανισμού. Για παράδειγμα ένας μύθος είναι η έννοια «κέρασμα». Στις λαϊκές μας παραδόσεις, το κέρασμα είχε να κάνει άλλοτε με την ευγενική απόδοση εδεσμάτων σε καλεσμένους σε γιορτές και άλλοτε πάλι θα αποτελέσει σημείο, στις εκφάνσεις γνήσιων φιλικών σχέσεων ή άλλοτε το κέρασμα θα είναι μέρος του φλερτ. Η γνησιότητα του «κεράσματος» ωστόσο στις πρακτικές των μεγάλων κομματικών παρατάξεων θα πεταχτεί στα καλάθια των αχρήστων, των κομματικών τους γραφείων. Οι καταστηματάρχες θέλοντας να διαμορφώσουν ένα «μαζικό» κλίμα διασκέδασης για την πελατεία τους, τις «νεκρές» μέρες, αναζητούν φθηνούς τρόπους ώστε να γεμίσουν τα τραπέζια τους. Έτσι δεν θα διστάσουν οι «υπεύθυνοι» φοιτητικών παρατάξεων να συμφωνήσουν με μαγαζάτορες, τις ημέρες που δεν γεμίζουν τα μαγαζιά να φέρουν την εκλογική τους πελατεία να «διασκεδάσει» δωρεάν. Απλούστερα δηλαδή, το «κέρασμα» διαμορφώνει μια διττή κοροϊδία. Από τη μια τους «υπεύθυνους» που μετρούν την εκλογική τους βάση, ενσωματώνοντας φοιτητές και φοιτήτριες την στην παράταξη- παρέα. Από την άλλη, οι «υπεύθυνοι» καταστηματάρχες, βρίσκουν μια φθηνή μερίδα νεανικού κόσμου, να δημιουργήσει ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την υπόλοιπη πελατεία τους. Αηδία…

Η αντίστοιχη λογική διαπνέει και τη διοργάνωση του Τουρνουά Pro. Μια διοργάνωση Pro δημιουργεί μια καρτέλα συμμετεχόντων που θα αποτελέσει αργότερα το ψηφοδέλτιο τη «παράταξης». Από τη μεριά μας επικρίνουμε την επιλογή τους σε τρία επίπεδα. Πρώτον αηδιάζουμε με τον ψεύτικο χαρακτήρα της εκμετάλλευσης της «φιλικής» συμμετοχής του φοιτητή σε ένα «παιχνίδι» για να καταλήξει να προσμετράτε στην εκλογική βάση της ΔΑΠ. Δεύτερον, την εγκατάλειψη από μεριάς της ΔΑΠ της οποιαδήποτε ενασχόλησης με τη πολιτική, την ιδεολογία ή και την ίδια τη ποιότητα της σχολής μας. Στην εντέλει τις έννοιες του Μάρξ, του Ρουσώ ή του Freud αδυνατεί η κονσόλα του play station να τις αναλύσει ή απλά να τις κουβεντιάσει. Τρίτον η λογική αυτή, επιτείνει την αποχαύνωση και την εξάρτηση των νέων στα «θεαματικά» παιχνίδια, το διαδίκτυο ή ευρύτερα τα…καλώδια. Αλλά ας δούμε μερικά στατιστικά μεγέθη.

Μελέτες σε ινστιτούτα και ιδρύματα του εξωτερικού κάνουν επίσημα λόγω για το κίνδυνο το 40% των χρηστών του διαδικτύου να εξαρτηθούν στη χρήση του, ενώ ήδη στη γειτονική Ιταλία λειτουργούν κλινικές απεξάρτησης από τα video games. Στην Ελλάδα περνάμε 72 ώρες και 50 λεπτά περίπου, μπροστά στο Facebook το χρόνο, όταν στην Ευρώπη ο μέσος όρος είναι στις 32 ώρες. Από εκεί και πέρα οι κοινωνιολόγοι δημοσιεύουν διάφορες μελέτες κατά καιρούς,  για τα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας που επιτείνει και αυξάνει η εξάρτηση στα video games ενώ δεν είναι λίγες πια οι περιπτώσεις οικογενειών που απευθύνονται σε ψυχολόγους για να βοηθήσουν τα εξαρτημένα παιδιά τους.

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός πως στα πλαίσια του Αμερικανικού στρατού, γίνονται διαγωνισμοί σε ηλεκτρονικά παιχνίδια σκοποβολής (shooting games όπως το περίφημο Counter Strike), από όπου διαλέγονται νέοι, για θέσεις κλειδιά στην πολεμική μηχανή της Αμερικής. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε δεκάδες παρατηρήσεις όμοιες με τις προηγούμενες, που να καταδεικνύουν την τραγική ανάπτυξη μιας κοινωνικής παθογένειας που προκύπτει και μεγαλώνει μέρα με τη μέρα μπροστά στις «οθόνες».

Από τη μεριάς θεωρούμε, πως η ανάσχεση μπροστά στα αδιέξοδα που προκαλείται από την χρήση των «θεαματικών» ηλεκτρονικών μέσων, μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την ίδια μας της σχολής, μέσα από το διάβασμα, τη ποίηση, τις παρακολουθήσεις μαθημάτων, το κινηματογράφο ή ακόμα και τους καφέδες μας σε προσωπικό επίπεδο. Απλούστερα, ζητάμε να επιστρέψουν τα λόγια, τα βλέμματα, τα συναισθήματα, η πολιτική, η φιλοσοφία και οι ιδέες και να παρακμάσουν οι οθόνες, τα πληκτρολόγια ή τα play stations. Στην εντέλει θα μπορούσαμε να παίξουμε γνήσιο και ομαδικό ποδόσφαιρο όλοι μαζί στην πλατεία χημείου…!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s