Archive Page 2
η αλήθεια, είναι οτι η Γενική μας Συνέλευση, δεν αποτελεί συνάντηση κορυφής, Στάλιν- Μάο αλλά με τη συμμετοχή όλων κάτι μπορεί να γίνει σε περιεχόμενο και πολιτική ένταση (ένταση ουσίας) για το λόγο αυτό σας παραθέτουμε το κείμενο μας για τη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου φοιτητών Πολιτικών Επιστημών.
-
Αποφασίζουμε συλλογικά… δρούμε συλλογικά..
Κάθε χρόνο στα πλαίσια του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών γίνονται Γενικές Συνελεύσεις με σκοπό τη λήψη αποφάσεων για σημαντικά ζητήματα που αφορούν, είτε τον ίδιο το Σύλλογο κατ’ αποκλειστικότητα(π.χ. ψηφίσματα για τη δημιουργία πολιτιστικών ομάδων, έγκριση για την τοποθέτηση κάδου ανακύκλωσης στο χώρο κ.ά.), είτε την κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας(π.χ. ζητήματα παιδείας κ.ά.) που αφορούν άμεσα ή έμμεσα τον ίδιο το Σύλλογο. Οι Συνελεύσεις αυτές σύμφωνα με το καταστατικό του Συλλόγου διακρίνονται σε έκτακτες και τακτικές. Στη Συνέλευση μπορεί να συμμετέχει οποιοδήποτε μέλος του Συλλόγου και η ψήφος του είναι ίση με οποιουδήποτε άλλου μέλους.
Η ενεργή συμμετοχή γενικότερα στη σχολή μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους στα πλαίσια ενός φοιτητικού συλλόγου (συμμετοχή στα μαθήματα, στις ομάδες του συλλόγου, σε εκδηλώσεις κ.λ.π). Βασικό και ανώτερο όργανο, όπως ορίζει και το καταστατικό του Συλλόγου μας, αποτελεί η Γενική Συνέλευση. Η Γενική Συνέλευση αποτελεί το μέσο λήψης αποφάσεων μας για σημαντικά πολιτικά θέματα της καθημερινότητας που απασχολούν την κοινωνία μας. Γι αυτό ακριβώς η συμμετοχή στις Γενική Συνέλευση είναι κάτι περισσότερο από επιτακτική. Οι αποφάσεις, οι οποίες λαμβάνονται σε μια Γενική Συνέλευση αποτελούν την επίσημη θέση του Συλλόγου μας. Γι αυτό πρέπει να ψηφίζουμε συνειδητά την πρόταση που μας εκφράζει. Επειδή, όμως, η Γενική Συνέλευση δεν είναι μια πρόβα για τις φοιτητικές εκλογές επιθυμούμε να συμμετέχουν ενεργά στη διαδικασία όλοι οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που ανήκουν στο Σύλλογο.
Για μας, η συμμετοχή στη Γενική Συνέλευση σημαίνει ότι θα υπάρχουν όλο και περισσότεροι ομιλητές κατά τη διάρκειά της και ότι ο κατάλογος των ομιλητών θα παραμένει ανοιχτός μέχρι το τέλος της διαδικασίας. Αυτό σημαίνει ότι ο διάλογος οφείλει να γίνεται με όρους σεβασμού απέναντι στους ομιλητές και οφείλει να διεξάγεται με ουσιαστικά πολιτικά επιχειρήματα και όχι με γηπεδικούς όρους.
Για μας, η Γενική Συνέλευση είναι μια Δημοκρατική διαδικασία την οποία πρέπει να σεβόμαστε καθώς μέσα από το διάλογο και την ανταλλαγή απόψεων έχουμε την ευκαιρία να ζυμωθούμε πολιτικά και να συγκροτήσουμε σταδιακά την πολιτική μας ταυτότητα.
Τέλος, επειδή για μας η Γενική Συνέλευση αποτελεί το ανώτερο όργανο λήψης αποφάσεων στα πλαίσια του Φοιτητικού μας Συλλόγου, διεκδικούμε να μείνει ως παρακαταθήκη του περυσινού Φοιτητικού Κινήματος η συνεχής και εβδομαδιαία διεξαγωγή Γενικών Συνελεύσεων ώστε να κατανοήσουμε ότι η Γ.Σ. δεν αποτελεί εργαλείο για να προωθηθεί μια κομματική “γραμμή΄΄ στο Πανεπιστήμιο, αλλά αποτελεί μια “αρένα΄΄ πολιτικής διαμάχης και διαλόγου με σκοπό την ευαισθητοποίηση όλων μας στα κοινωνικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα μας.
Υ.Γ. η επιλογή της εικόνας δεν αποτελεί, παρά “Μαύρο” σχόλιο για την καθοδηγούμενη πολιτική, τόσο της Π.Κ.Σ. όσο και τις ΑΡ.Εν. όπου αμφότερες μας θεωρούν ρεφόρμες, ΠαΣοΚους κτλ. Οι απαντήσείς μας, στη Γενική Συνέλευση λοιπόν..
Filed under: Uncategorized | 1 Comment
ΑΚΟΥΣΟΝ ΙΣΡΑΗΛ
Όταν μας καταδιώκανε
ήμουν ένας από σας
Πως όμως νάμαι τώρα
που γίνατε διώκτες;Είχατε το μεράκι
να γίνετε σαν τους άλλους λαούς
που σας σφάζανεΤώρα γίνατε σαν αυτούς
Επιβιώσατε σαν εκείνους
που σας φέρθηκαν απάνθρωπα
Μήπως τώρα η απανθρωπιά-τους
επιβιώνει μέσα-σας;Τους δαρμένους τους διατάξατε:
«Βγάλτε τα παπούτσια-σας»
Σαν τον αποδιοπομπαίο τράγο
τους διώξατε στην έρημοΣτο μεγάλο τζαμί του θανάτου
σανδάλια-τους ήταν μονάχα η άμμος
αυτοί όμως δεν δέχτηκαν την αμαρτία
που θέλατε να τους φορτώσετεΤ΄ αχνάρι των γυμνών ποδιών πάνω στην άμμο της ερήμου
θ΄ αντέξει πιο πολύ απ΄ τα σημάδια
που άφησαν οι βόμβες και τα τανκ-σαςErich Fried
Ο Erich Fried γεννήθηκε σε μια Γερμανοεβραϊκή οικογένεια, στην Αυστρία, στη Βιέννη στις 6 Μάη 1921. Στις 22 Νοέμβρη 1988 ύστερα από πολυετή αγώνα με τον καρκίνο πεθαίνει στη Γερμανία, στο Μπάντεν-Μπάντεν. O τάφος του βρίσκεται στο Λονδίνο. Τροφοδοτούμενος από τις επαναστατικές πεποιθήσεις του αλλά και τη βιωματική εμπειρία του απ΄ τον ναζισμό, ανέλαβε πρωταγωνιστικό ρόλο στο αντιπολεμικό κίνημα για το Βιετνάμ. Οι στίχοι του γίνανε συνθήματα στο «Γερμανικό Μάη» του ΄68 αλλά και «διακόσμησαν» το βερολινέζικο Τείχος. Είναι ο πολυγραφότατος Ποιητής της «άγρυπνης συνείδησης», απόλυτα αφοσιωμένος στον απελευθερωτικό αγώνα της Αριστεράς αλλά και επικριτής του Σταλινισμού, της γραφειοκρατίας και της αυταρχικότητας της κάθε εξουσίας. Δεν έχει κανένα δισταγμό και δεν γνωρίζει καμία υπεκφυγή για να καυτηριάσει τα εντός του κινήματος «κατά συνθήκη ψεύδη» με την ανάλογη και ανελέητη ένταση με την οποία ξεμασκαρεύει την βαρβαρότητα της ολιγαρχικής Κατεστημένης Τάξης..
Filed under: Uncategorized | Leave a Comment
Το παρακάτω κείμενο αυτό αποτελεί την ιστορική απάντηση του αρχηγού των ινδιάνων Σκουάμις στον Πρόεδρο των ΗΠΑ που ζητά να αγοράσει τη γη της φυλής του.
Αν και γραμμένο το 1855, είναι σήμερα επίκαιρο όσο ποτέ. Η δυσαρμονία του ανθρώπου με τη φύση δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερη όσο σήμερα. Η θυσία κάθε αξίας στο κέρδος δεν ήταν ποτέ πιο γενικευμένη. Η περιθωριοποίηση από τη λαίλαπα του δυτικού καπιταλισμού όλων των μη δυτικών τρόπων ζωής και σκέψης, που τόσα έδωσαν στην ανθρωπότητα, δεν ήταν ποτέ πιο αισθητή. Η απάντηση του ινδιάνου αρχηγού Seatle λέει τα διαχρονικός αυτονόητα σε μια εποχή που έγινε κανόνας το παράλογο και ταριχεύτηκε η ελπίδα…
Ο ουρανός που πάντα έχει ένα δάκρυ συμπόνιας για το λαό μου που μας φαίνεται αιώνιος και αμετάβλητος μπορεί τώρα να αλλάξει. σήμερα είναι καθαρός αύριο όμως ίσως σκεπαστεί με σύννεφα. τα λόγια μου είναι σαν τα αστέρια ποτέ δεν αλλάζουν.
Σ’ αυτά λοιπόν που θα πει ο Σηάτλ μπορεί ο Μεγάλος Λευκός Αρχηγός της Ουάσινγκτον να βασιστεί με σιγουριά. Όπως βασίζεται στις εναλλαγές των εποχώνΟ Μεγάλος Αρχηγός της Ουάσινγκτον μας στέλνει μήνυμα πως θέλει να αγοράσει τη γη μας. Καλοσύνη του, παρ’ όλο που ξέρουμε ότι δεν έχει ανάγκη τη φιλία μας
Την πρότασή του πάντως θα τη σκεφτούμε καλά, γιατί ξέρουμε πως αν δε δεχτούμε ο λευκός θα θελήσει με τα όπλα ν’ αρπάξει τη γη μας.
Ρωτάω όμως : Πώς μπορεί κανείς να πουλά ή να αγοράζει τον ουρανό ή τη ζεστασιά της γης; Η ιδέα μας φαίνεται περίεργη. Επειδή ακριβώς δε μας ανήκουν η δροσιά του αέρα και η διαύγεια του νερού. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να τα αγοράσετε; Πάντως μην ανησυχείτε : Θα πάρουμε την απόφασή μας.Καθετί πάνω σ’ αυτή τη γη είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε λαμπερή πευκοβελόνα Κάθε αμμουδερή ακρογιαλιά. Κάθε κομματάκι ομίχλης. Στα σκοτεινά δάση. Κάθε ξέφωτο. Κάθε βούισμα εντόμου. Είναι ιερό. Στη μνήμη του λαού μου
Είμαστε κομμάτι της γης και αυτή πάλι ένα κομμάτι από μας. Οι χυμοί που τρέχουν μέσα στα δέντρα μεταφέρουν τις μνήμες του ερυθρόδερμου ανθρώπου. Τα ευωδιαστά λουλούδια είναι αδελφές μας. Το ελάφι, το άλογο, ο μεγάλος αετός είναι τ’ αδέλφια μας. Οι απότομες, ψηλές κορυφές, τα καταπράσινα λιβάδια, η ζεστασιά του πόνεϊ, ο άνθρωπος, όλα ανήκουν στην ίδια οικογένεια.
Καταλαβαίνει λοιπόν τι μας ζητάει ο Μεγάλος Αρχηγός της Ουάσινγκτον όταν μας παραγγέλνει ότι θέλει ν’ αγοράσει τη γη μας; Γρήγορα θα κατακλύσετε όλη τη χώρα. Ο Μεγάλος Αρχηγός μας παραγγέλνει ότι θα μας εξασφαλίσει ένα μέρος έτσι που να μπορούμε να ζούμε άνετα μεταξύ μας. Όπως ο πατέρας που αποφασίζει για τα παιδιά του
Ξέρουμε ότι ο λευκός δεν καταλαβαίνει τους τρόπους μας. Ένα κομμάτι γης μοιάζει σ’ αυτόν μ’ ένα οποιοδήποτε κομμάτι γιατί είναι ένας ξένος που έρχεται μέσα στη νύχτα και παίρνει ό,τι έχει ανάγκη. Η γη δεν είναι σύντροφός του αλλά εχθρός του. Με την απληστία του θα την καταβροχθίσει και δε θ’ αφήσει πίσω του τίποτα παρά μόνο έρημο.Βρίσκουμε χαρά στα δάση ……
Ίσως να μην το καταλαβαίνετε γιατί οι συνήθειές μας είναι διαφορετικές απ’ τις δικές σας. Το πεντακάθαρο νερό που κυλά στα ρυάκια και στα ποτάμια μεταφέρει στο διάβα του και το αίμα των προγόνων μας. Το μουρμουρητό του είναι η φωνή τους. Κάθε φευγαλέα αντανάκλαση του φωτός πάνω στο διάφανο νερό των λιμνών εξιστορεί γεγονότα και παραδόσεις απ’ τη ζωή του λαού μας. Τα ποτάμια είναι αδέρφια μας. Σβήνουν τη δίψα μας μεταφέρουν τα κανό μας και τρέφουν τα παιδιά μας. Αν σας πουλήσουμε τη γη μας μην ξεχάσετε να μάθετε και στα δικά σας παιδιά πως τα ποτάμια είναι αδέρφια όλων μας.
Δεν καταλαβαίνω. Οι τρόποι μας είναι διαφορετικοί απ’ τους δικούς σας. Η όψη των πόλεών σας κάνει κακό στα μάτια του ερυθρόδερμου. Ο θόρυβος ταράζει τ’ αυτιά μας. Αλλά αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή είμαι ένας άγριος και δεν καταλαβαίνω. Την αδικαιολόγητη απαίτηση ν’ αγοράσετε τη γη μας θα τη σκεφτούμε προσεκτικά.
Αν δεχτούμε θα βάλω ένα όρο : Ο λευκός άνθρωπος θα πρέπει να συμπεριφέρεται στα ζώα σα ναταν αδέρφια του. Είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω γιατί ο λευκός αφήνει πίσω του Χιλιάδες Νεκρά Αγριοβούβαλα πυροβολώντας τα μόνο για το κέφι του μέσα από το σιδερένιο άλογό του που καπνίζει ενώ εμείς δε σκοτώνουμε παρά μόνο για να τραφούμε.Τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τα ζώα ; Αν εξαφανίζονταν όλα τα ζώα ο άνθρωπος θα πέθαινε από μεγάλη πνευματική ερημιά. Ό,τι συμβεί στα ζώα θα συμβεί σύντομα και στον άνθρωπο. Ξέρουμε τουλάχιστον αυτό: Η γη δεν ανήκει στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος ανήκει στη γη. Κι ακόμα πως εμείς δε δημιουργήσαμε τον ιστό της ζωής αλλά αποτελούμε μόνο μια ίνα μέσα σ’ αυτόν. Αν προκαλέσουμε κάποια καταστροφή στον ιστό οι συνέπειες θα έρθουν και σε μας τους ίδιους.
Πρέπει να το πάρουμε απόφαση : Η νύχτα και η μέρα δεν μπορούν να υπάρξουν μαζί την ίδια στιγμή. Ο λαός μου ρωτά : Την αδικαιολόγητη απαίτηση του λευκού να αγοράσει τη γη μας θα τη σκεφτούμε καλά. Όμως, ο λαός μου ρωτά : Τι θέλει να αγοράσει ο λευκός;
Γίνεται να αγοράσει κανείς τον ουρανό η την γρηγοράδα της αντιλόπης; Θα κάνετε λοιπόν τη γη ό,τι θέλετε επειδή ο ερυθρόδερμος θα υπογράψει ένα κομμάτι χαρτί και θα το παραδώσει στο λευκό; Τη στιγμή που δε μας ανήκει η δροσιά του αέρα και το άφρισμα του νερού γιατί επιμένετε να τ’ αγοράσετε;Όλα μοιράζονται τον αέρα με την ίδια πνοή. Τα ζώα, τα δέντρα, ο άνθρωπος μοιράζονται την ίδια ανάσα. Ο αέρας που έδωσε στον παππού μας την πρώτη του αναπνοή, Θα πάρει και τον τελευταίο του στεναγμό.Ο λευκός δε φαίνεται να δίνει σημασία στον αέρα που αναπνέει : Όπως ο άρρωστος που του έχει εξασθενίσει η όσφρηση.
Πουθενά στις πολιτείες του λευκού δεν υπάρχει μια ήσυχη ειρηνική γωνιά. Δεν υπάρχει τόπος να σταθείς ν’ακούσεις το ξεπέταγμα των φύλλων την άνοιξη ή το βουητό των εντόμων. Αλλά τι μένει απ’ τη ζωή αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να αφουγκραστεί το μοναχικό κάλεσμα του κοκκινολαίμη ή τις συζητήσεις των βατράχων τη νύχτα στη μικρή λίμνη; Ίσως είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω. Θα τη σκεφτούμε την πρότασή σας.Δεν έχει σημασία που θα περάσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας.
Τα παιδιά μας είδαν τους πατεράδες τους ταπεινωμένους. Οι πολεμιστές μας ντροπιάστηκαν. Μετά τις ήττες περνούν τις ημέρες τους άσκοπα και δηλητηριάζουν τα κορμιά τους με δυνατό ποτό.Μετά από λίγους χειμώνες, μετά από λίγα φεγγάρια, κανένα παιδί των μεγάλων φυλών δε θα μείνει για να πενθήσει ένα λαό, που κάποτε ήταν δυνατός και με πολλές ελπίδες, όπως ο δικός μας σήμερα.
Τι να πενθήσω; Τι να πενθήσω από τον αφανισμό του λαού μου; Οι λαοί αποτελούνται από ανθρώπους και οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν όπως τα κύματα της θάλασσας. Ο καιρός της δικής σας παρακμής είναι ακόμα μακριά αλλά θάρθει. Κανείς δεν ξεφεύγει από το γραφτό του.Μολύνετε το κρεβάτι σας και μια νύχτα θα πάθετε ασφυξία από τα ίδια σας τα απορρίμματα. Αν ξέραμε τα όνειρα του λευκού ….
Ο θεός σας προσφέρει κυριαρχία στα ζώα, τα δάση και στους ερυθρόδερμους για κάποιον ιδιαίτερο λόγο.Όμως αυτός ο λόγος είναι ένα αίνιγμα για μας. Είναι κάτι που δεν καταλαβαίνουμε όταν όλα τα αγριοβούβαλα εξοντώνονται, τα άγρια άλογα δαμάζονται, οι απόκρυφες γωνιές του δάσους μολύνονται από τους ανθρώπους και η όψη των λόφων που είναι γεμάτη λουλούδια γεμίζει από τα καλώδια του τηλεγράφου.
Που είναι η λόχμη;
ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΗ
Που είναι ο αετός;
ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟΣ
Αυτό είναι το τέλος της ζωής και η αρχή του θανάτου.Όταν ο τελευταίος Ινδιάνος λείψει από τη γη κι ο λευκός φέρνει στη μνήμη του το λαό μου σαν ένα θρύλο , οι ψυχές των νεκρών μας θα ταξιδεύουν σαν το σύννεφο πάνω στον κάμπο. Θα γεμίζουν τις ακρογιαλιές και θα φιλοξενούνται στα δάση που αγάπησαν όπως το μωρό που αγαπά τον χτύπο της μητρικής καρδιάς.
Ο λευκός δε θα ναι ποτέ μόνος σε αυτό τον τόπο.“Όλοι μοιράζονται τον αέρα με την ίδια πνοή. Τα ζώα , τα δέντρα , ο άνθρώπος μοιράζονται την ίδια ανάσα.” Ας μεταχειριστεί λοιπόν το λαό μου με δικαιοσύνη και ειλικρίνεια γιατί στους νεκρούς δεν λείπει η δύναμη.
Μίλησα για θάνατο;
Δεν υπάρχει θάνατος.Μόνο η εναλλαγή των κόσμων.
Filed under: Uncategorized | 2 Comments
Μια νέα ακαδημαϊκή χρονιά ξεκίνησε, παλιοί και νέοι φοιτητές γεμίζουν τα αμφιθέατρα διεκδικώντας μια πρώτη γνωριμία με τα νέα και πολυδιάστατα μαθήματά τους. Αυτή η διαδικασία, έχει προφανώς μεγαλύτερη ένταση και γοητεία στο πρώτο έτος, στο οποίο υπήρξαμε όλοι και βιώσαμε ποικίλες δυσκολίες και προβληματισμούς.Αρχικά, γίνεται άμεσα αντιληπτό, ότι ο πρωτοετής φοιτητής αντιμετωπίζει στο νέο και άγνωστο για αυτόν χώρο, μια πρώτη και σημαντική δυσκολία, αυτή της κοινωνικοποίησης στο Πανεπιστημιακό περιβάλλον. Οι νέοι φοιτητές, με τη μετάβαση τους από τη μαθητική κοινότητα στη φοιτητική, βιώνουν την ανάγκη να συγκροτήσουν άμεσα εκ του μηδενός, κοινωνικές σχέσεις με παντελώς άγνωστα για αυτούς άτομα.
Τη δυσκολία αυτή, αφουγκράστηκε η κομματική- ψηφοθηρική νοοτροπία και ανέπτυξε με βάναυση ταχύτητα έναν ολόκληρο μηχανισμό υστερόβουλης και τεχνητής κοινωνικοποίησης για το πρώτο έτος. Για το λόγο αυτό, κατά τη διάρκεια των εγγραφών των πρωτοετών φοιτητών , εμφανιζόταν «ως εκ θαύματος» παραταξιακοί εθελοντές με επιφανειακό στόχο την ανιδιοτελή παροχή πληροφοριών, αλλά ως ουσιαστικό στόχο την ένταξη των νέων φοιτητών στο δικό τους πολιτικό και ιδεολογικό χώρο.Χαρακτηριστικό επίσης του απαράδεκτου συστήματος τεχνητής (κομματικής) κοινωνικοποίησης των πρωτοετών είναι τα διάφορα κεράσματα και Party όπου ουσιαστικά γίνεται η καταμέτρηση των νεόφερτων φοιτητών στη μαζική παραταξιακή ‘‘παρέα’’.Δίκαια όμως θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί για ποίο λόγο οι κομματικές παρατάξεις προβαίνουν κάθε χρόνο σε μια τέτοια διαδικασία.Οι ενδοφοιτητικοί κομματικοί μηχανισμοί γνωρίζουν ξεκάθαρα ότι πέραν της ανάγκης για κοινωνικοποίηση, υπάρχει, στην εκάστοτε νέα γενιά φοιτητών, έντονο ενδιαφέρον για ενασχόληση τόσο με τα κοινά όσο και γενικότερα με τη πολιτική, πόσο μάλλον σε ένα τμήμα Πολιτικών Επιστημών. Ως εκ τούτου τα κόμματα βιάζονται άμεσα για τη στρατολόγηση νέων μελών, που θα βιώσουν τη παράταξη ως το ύψιστο και τελειότερο οικοδόμημα για συλλογική δράση και για περαιτέρω πολιτική έκφραση.
Μέσα όμως από την εξέλιξη αυτή προκύπτουν οι νέοι ψηφοφόροι που είναι πάντοτε απώτερος στόχος κάθε κόμματος σε όλες του τις εκφάνσεις.Βλέπουμε ξεκάθαρα λοιπόν, πως οι ενδοπανεπιστημιακοί παραταξιακοί μηχανισμοί καπηλεύονται αφενός την ανάγκη των πρωτοετών φοιτητών να κοινωνικοποιηθούν στο νέο τους περιβάλλον και αφετέρου διεκδικούν με ψηφοθηρική νοοτροπία τη πολιτικοποίηση των νέων προς τα κομματικά τους μικροσυμφέροντα.
Η Αυτόνομη Πρωτοβουλία Πολιτικών Επιστημών βιώνοντας μέσα από τη λειτουργία της και τη δραστηριοποίηση της, τον αυτοκαθοριζόμενο ρόλο των φοιτητών δε θα μπορούσε παρά να προτρέψει τους πρωτοετείς φοιτητές να διεκδικήσουν το νέο τους κοινωνικό χώρο με γνώμονα τη συναδελφικότητα, την αλληλοϋποστήριξη και την αναζήτηση νέων δημιουργικών ενασχολήσεων, όπως τη συμμετοχή τους στις διάφορες ομάδες του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών (Κινηματογραφική ομάδα, ομάδα Εντύπου.) Ταυτόχρονα μέσα από το αντάμωμα, τη συζήτηση, το φιλικό καφέ, τη διαφωνία και τη συμφωνία, εξασφαλίζεται για το καθένα μας μια πρωταρχική βάση για μια ελεύθερη και ουσιαστική πολιτικοποίηση στη Πανεπιστημιακή κοινότητα και κατ’ επέκταση σε ολόκληρη τη Κοινωνία, μια πολιτικοποίηση που είναι αναγκαία σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται έντονα από ατομικισμό, διαρκή ανταγωνισμό, και πλήρη διάλυση κάθε συλλογικής και εναλλακτικής δομής.
Filed under: Uncategorized | 3 Comments
Η αληθινή γλώσσα γεννήθηκε μαζί με τους πρώτους θεούς, αυτούς που έφτιαξαν τον κόσμο. Από την πρώτη λέξη, από την πρώτη φωτιά, σχηματίστηκαν άλλες λέξεις αληθινές και από αυτές βγήκαν, όπως οι σπόροι από το καλαμπόκι στα χέρια του αγρότη, άλλες λέξεις. Τρεις ήταν οι πρώτες λέξεις, τρεις χιλιάδες φορές το τρία 
γεννήθηκαν άλλες τρεις, κι από αυτές άλλες, κι έτσι γέμισε ο κόσμος λέξεις. Πάνω σε μια μεγάλη πέτρα περπάτησαν όλοι οι θεοί, οι πρώτοι, αυτοί που γέννησαν τον κόσμο. Από το τόσο περπάτημα, η πέτρα έγινε λεία σαν καθρέφτης. Απέναντι από αυτό τον καθρέφτη μετέφεραν οι πρώτοι θεοί τις πρώτες τρεις λέξεις. Ο καθρέφτης δεν επέστρεφε τις ίδιες λέξεις που λάμβανε παρά γύριζε πίσω άλλες τρεις φορές τρεις λέξεις διαφορετικές. Έτσι πέρασαν λίγη ώρα οι θεοί προβάλλοντας τις λέξεις στον καθρέφτη για να βγουν περισσότερες, μέχρι που βαρέθηκαν. Τότε τους ήρθε μια μεγάλη σκέψη στο κεφάλι τους και βάλθηκαν να περπατούν πάνω σε μια άλλη μεγάλη πέτρα, κι άλλον μεγάλο καθρέφτη γυάλισαν και τον έβαλαν απέναντι στον πρώτο καθρέφτη και πρόβαλαν τις πρώτες τρεις λέξεις στον πρώτο καθρέφτη κι αυτός επέστρεψε τρεις φορές τρεις διαφορετικές λέξεις που πέταξαν, μόνο με τη δύναμη που είχαν, απέναντι, στο δεύτερο καθρέφτη, κι αυτός επέστρεψε στον πρώτο καθρέφτη τρεις φορές το τρία τον αριθμό των λέξεων που έλαβε κι έτσι προβάλλονταν όλο και περισσότερες λέξεις διαφορετικές, που πετούσαν μόνο με τη δύναμη που είχαν, απέναντι στο δεύτερο καθρέφτη, κι αυτός επέστρεψε στον πρώτο καθρέφτη τρεις φορές το τρία τον αριθμό των λέξεων που έλαβε κι έτσι προβάλλονταν όλο και περισσότερες λέξεις διαφορετικές στους δύο καθρέφτες. Έτσι γεννήθηκε η γλώσσα η αληθινή. Από τους καθρέφτες γεννήθηκε.»
Οι τρεις πρώτες απ’ όλες τις λέξεις κι απ’ όλες τις γλώσσες είναι: δημοκρατία, ελευθερία, δικαιοσύνη. » Δικαιοσύνη δεν είναι το να τιμωρείς, είναι να ξαναδίνεις στον καθένα αυτό που του αξίζει, και ο καθένας αξίζει αυτό που ο καθρέφτης του επιστρέφει: τον εαυτό του. Εκείνου που έδωσε θάνατο, εξαθλίωση, εκμετάλλευση, αλαζονεία, υπεροψία, του αξίζει μια καλή δόση πόνου και θλίψης για το δρόμο του. Εκείνου που έδωσε δουλειά, ζωή, αγώνα, εκείνου που ήταν αδερφός, του αξίζει ένα φωτάκι να του φωτίζει πάντα το πρόσωπο, το στήθος και το περπάτημα.» Ελευθερία δεν είναι να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει, είναι να μπορείς να διαλέξεις όποιον δρόμο σου αρέσει για να βρεις τον καθρέφτη, για να περπατήσεις τη λέξη την αληθινή. Αλλά να διαλέξεις οποιονδήποτε δρόμο που δε σε κάνει να χάσεις τον καθρέφτη. Που δε σε φέρνει να προδώσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, τους δικούς σου, τους άλλους.»Δημοκρατία είναι να οδηγούν όλες οι σκέψεις σε μια καλή συμφωνία. Όχι να σκέφτονται όλοι το ίδιο, αλλά όλες οι σκέψεις ή η πλειονότητα των σκέψεων να ψάχνουν και να φτάνουν σε μια κοινή συμφωνία, που να’ ναι καλή για την πλειοψηφία, χωρίς να εξαλείφει αυτούς που’ ναι οι λιγότεροι. Να υπακούει ο λόγος του διοικητή το λόγο της πλειοψηφίας, να έχει το σκήπτρο του διοικητή λόγο Συλλογικό και όχι μόνο μία θέληση. Να αντανακλά ο καθρέφτης τα πάντα, οδοιπόρους και δρόμο, και να ’ναι έτσι κίνητρο για σκέψη, και για τον καθένα ξεχωριστά, αλλά και για τον Κόσμο όλο.» Από αυτές τις τρεις λέξεις προέρχονται όλες οι λέξεις, σ’ αυτές προστίθενται σαν κρίκοι αλυσίδας οι ζωές και οι θάνατοι των αντρών και των γυναικών των αληθινών.
Filed under: Uncategorized | Leave a Comment
