Αντίσταση στο βύθισμα της κοινωνίας για την ενίσχυση του κεφαλαίου.
Αντίσταση στις ιδιωτικοποιήσεις και στην φτώχεια.
Αξιοπρέπεια στο να μην υπάρξουν απολύσεις, φορολογία, μείωση μισθών και συντάξιων. Να φορολογηθούν οι επιχειρήσεις και οι τράπεζες.
Αλληλεγύη ενάντια στη βία της φτώχειας, της ανεργίας και της ανέχιας.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ (1925-2005)
ΑΠΟΦΑΣΗ

Είστε υπέρ ή κατά;
Έστω απαντήστε μ’ ένα ναι ή μ’ ένα όχι.
Το έχετε το πρόβλημα σκεφτεί
Πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε
Τα πάντα βασανίζουν στη ζωή
Παιδιά γυναίκες έντομα
Βλαβερά φυτά χαμένες ώρες
Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια
Μέτρια φιλμ. Κι αυτό θα σας βασάνισε ασφαλώς.
Μιλάτε υπεύθυνα λοιπόν. Έστω με ναι ή όχι.
Σ’ εσάς ανήκει η απόφαση.
Δε σας ζητούμε φυσικά να πάψετε
Τις ασχολίες σας να διακόψτε τη ζωή σας
Τις προσφιλείς εφημερίδες σας τις συζητήσεις
Στο κουρείο τις Κυριακές σας στα γήπεδα.
Μια λέξη μόνο. Εμπρός λοιπόν:
Είστε υπέρ ή κατά;
Σκεφτείτε το καλά. Θα περιμένω.

Εξ αρχής κοινός στόχος μας ήταν η κατάργηση του στο νομοσχεδίου για την Παιδεία και γι΄αυτό άλλωστε προχωρήσαμε και στην κατάληψη της σχολή.

Σκοπός όμως δεν είναι να κρατήσουμε τη σχολή κλειστή αλλά αντίθετα να εκμεταλλευτούμε αυτές τις μέρες έτσι ώστε να οργανώσουμε και να συντονίσουμε τις δράσεις μας και με τους υπόλοιπους Φοιτητικούς Συλλόγους αλλά και για να κουβεντιάσουμε και να ενημερωθούμε επάνω στο νομοσχέδιο κρατώντας… τη σχολή ζωντανή!

Σάββατο 3/9

15:00 Συντονιστικό Καταλήψεων (πολυτεχνείο)

Κυριακή 4/9

17:00 Συνάντηση για την συνδιαμόρφωση πλαισίου και συζήτηση για τη Συνέλευση στις 7/9

22:00 Προβολή ταινίας: ANOIXTH!!!ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ!!!

φέρνουμε ταινίες και διαλέγουμε όλοι μαζί!!!!

Δευτέρα 5/9

22:00 Προβολή ταινίας : «ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΗΣ ΟΑΧΑΚΑ »
Μια από τις σπάνιες στην ιστορία λαϊκές εξεγέρσεις συνέβη, και ίσως συμβαίνει ακόμη, στον Μεξικάνικο Νότο.

http://www.exandasdocumentaries.com/gr/documentaries/chronologically/2006-2007/111-the-rebels-of-oaxaca

00:00 PARTY οικονομικής ενίσχυσης του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών

Τρίτη 6/9

18:00 καλούμε σε συζήτηση προπτυχιακούς και τους μεταπτυχιακούς συναδέλφους, Υπ Διδάκτορες και τους καθηγητές με θέμα το νεο νομοσχέδιο για την Παιδεία

Τετάρτη 7/9

12:00 ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ Σ.Φ. ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ (αιθ. Α΄)

Το νομοσχέδιο για την Παιδεία είναι ακριβώς αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής που επιβάλουν το ΔΝΤ και το μνημόνιο.

Αποτελεί την πιο άμεση και καταλυτική επίθεση στη δημοσία και δωρεάν Παιδεία στην ιστορία της Μεταπολίτευσης της χώρας και η ψήφισή του ήταν κοινή απόφαση των αστικών πολιτικών δυνάμεων εξουσίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΔΥ.ΣΗ, που εκφράζουν το σάπιο πολιτικό σύστημα που οι ίδιοι δημιούργησαν. Άλλωστε η ψήφισή του το καλοκαίρι, σε μια εποχή κοινωνικής αδράνειας, και η σαρωτική συναίνεση τους έχει στόχο να επιβάλει την πλήρη εφαρμογή του Μνημονίου.

Είναι σαφές ότι το Παν/μιο σε πολλές περιπτώσεις αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα. Όμως με την ψήφιση του νέου νόμου η πανεπιστημιακή κοινότητα θα αντιμετωπίσει ακόμα περισσότερες δυσκολίες.

Ειδικότερα:

1) Μείωση στο ελάχιστο της κρατικής χρηματοδότησης.

Αυτό συνεπάγεται:

Α. περικοπές σε κοινωνικές παροχές όπως η σίτιση, στέγαση και τα δωρεάν συγγράμματα. Φυσικά, την οικονομική δυσχέρεια των γονέων των οποίων τα παιδιά σπουδάζουν μακριά από το σπίτι τους και επιβαρύνονται ακόμη περισσότερο με την ανεργία και την οικονομική κρίση η κυβέρνηση δεν το λαμβάνει υπόψη.

Β. αύξηση του ρόλου των ιδιωτικών επενδυτών που θα κατευθύνουν την επιστημονική έρευνα. Χωρίς κρατική χρηματοδότηση ΑΕΙ και ΤΕΙ δεν θα μπορέσουν να επιβιώσουν χωρίς την αναζήτηση χορηγών για να καλύψουν τις λειτουργικές τους ανάγκες, μέτρο το οποίο θα υποστούμε οι φοιτητές πληρώνοντας δίδακτρα. Έτσι θα προάγεται η παραγωγή έρευνας για τη «βελτίωση» των καταναλωτικών προϊόντων και τη μεγιστοποίηση των κερδών της εταιρείας που τη χρηματοδοτεί και όχι έρευνα με γνώμονα το συμφέρον του συνόλου της κοινωνίας.

2) Η επιδίωξη να γίνει ένα Πανεπιστήμιο Α.Ε

Το πανεπιστήμιο διαμορφώνεται με τρόπο τέτοιο ώστε να ανταποκρίνεται στην αγορά εργασίας και τις αναπτυξιακές ανάγκες της οικονομίας δηλαδή, του ΔΝΤ.

3) Εδώ έρχεται να συμπληρωθεί και η κατάργηση και συγχώνευση σχολών και τμημάτων. Και όπως ακριβώς ορίζεται αυτολεξεί από το νομοσχέδιο η ύπαρξή τους εξαρτάται από τις ανάγκες της οικονομίας της χώρας, που δεν είναι άλλη από την οικονομία του Μνημονίου. Φυσικά αυτό πλήγει κυρίως μικρές σχολές όπως η δική μας, που δεν θα αντέξουν να επιβιώσουν από και που ήδη δεν υπάρχουν επαγγελματικά δικαιώματα και η εργασιακή απορρόφηση είναι ελάχιστη. Το μνημόνιο έτσι εκτός από διαμορφωτής της οικονομίας γίνεται και διαμορφωτής της εκπαίδευσης. Είναι αυτό που καταργεί τμήματα ανεξάρτητα από τις ανάγκες της κοινωνίας αλλά υπακούει στην αύξηση του επιχειρηματικού κεφαλαίου.

4) Φυσικό επακόλουθο είναι η κατάργηση του πτυχίου και η αντικατάστασή του από τίτλου σπουδών που αντιστοιχούν σε πιστωτικές μονάδες. που αντικαθιστούν την ακαδημαϊκή ολότητα του γνωστικού πεδίου. Οι απαραίτητες στην αγορά δεξιότητες αποκτώνται μέσα από ένα ευέλικτο σύστημα κατάρτισης το οποίο ακυρώνει ουσιαστικά την έννοια του προγράμματος σπουδών διευρυμένη έννοια της παιδείας δίνει τη θέση της στην κατάρτιση.

Επιλογή λοιπόν της κυβέρνησης είναι η πλήρης αποδιάρθρωση της ανώτατης παιδείας, η απαξίωση των πτυχίων έτσι ώστε οι απόφοιτοι των προγραμμάτων κατάρτισης να είναι εύκολα αναλώσιμοι χωρίς επιστημονικά-επαγγελματικά δικαιώματα. Αφού δεν θα υπάρχει ένα ενιαίο πτυχίο δεν θα μπορούν να κατοχυρώνονται σαφή εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα. Οι εργαζόμενοι μετατρέπονται σε σκλάβου της αγοράς εργασίας, ειδικά τώρα στην εποχή της παγκόσμιας οικονομικής και ελληνικής κρίσης του ΔΝΤ.

Ο τρόπος σπουδών θα γίνεται ένα «κυνήγι» διδακτικών μονάδων, μέσα από την επιλογή διαφόρων μαθημάτων και υπό την αξιολόγηση των καθηγητών σχετικά με την συμμετοχή του στο μάθημα, ώστε να μπορεί να περάσει στο επόμενο έτος. Εδώ είναι ξεκάθαρη η μεταφορά μιας «λογικής λυκείου» στο Πανεπιστήμιο όπου δεν υπάρχει ακαδημαϊκή ελευθερία και η εγκαθιδρύεται η σχέση Πανεπιστημίου με τον φοιτητή-πελάτη.

5) Σπάσιμο σπουδών και πλήρη διάλυση του πτυχίου σε 3 κύκλους : 1^ος , 2^ος  (μεταπτυχιακές σπουδές) 3^ος (διδακτορικό)

που αντιστοιχούν σε νούμερα πιστωτικών μονάδων (60/έτους) και θέσπιση της έννοιας σπουδών σύντομου κύκλου (σαν να λέμε 0,5^ος  κύκλος) που αντιστοιχεί σε 120 πιστωτικές μονάδες.

6) Μειώνεται και η διάρκεια φοίτησης σε ν+2 και ν+ν έτη γεγονός που πλήττει μια πλειοψηφία των ήδη υποαμοιβώμενων εργαζόμενων σπουδαστών και ειδικά αυτών με αυξημένες υποχρεώσεις (π.χ πλήρη απασχόληση, οικογένεια κλπ), οι οποίοι θα είναι και οι πρώτοι που αποκλείονται από την ανώτατη Παιδεία.

Όσο αφορά την καθιέρωση μερικής φοίτησης για τους εργαζόμενους φοιτητές, <αυτό το προνόμιο> απ’ το νόμο θα το έχουν όσοι πιστοποιούν ότι δουλεύουν 20 ώρες εβδομαδιαία. Όλοι ξέρουμε ότι όσοι συμφοιτητές μας δουλεύουν, εκτός του ότι είναι ανασφάλιστοι και παίρνουν <μαύρα χρήματα>, ο εργοδότης κατά πάσα πιθανότητα δεν θα αναγνωρίσει τις ώρες εργασίας. Η ανώτατη εκπαίδευση οφείλει να είναι πρόσβαση σε όσους το επιθυμούν και όχι με βάση την οικονομική τους ευχέρεια.

Ακόμη αν ο φοιτητής αν για οποιοδήποτε λόγο δεν εγγραφεί δεν θα έχει δικαίωμα παρουσίας στην εξεταστική. Επίσης μετά από ένα χρόνο(δηλ. 2 συνεχόμενα εξάμηνα) θα γίνεται η οριστική διαγραφή του από τη σχολή.

7) Επιπλέον, καταργείται η πνευματική και διοικητική αυτονομία των Πανεπιστημίων. Ειδικά ο υπό ψήφιση νόμος Διαμαντοπούλου θα προσφέρει απεριόριστη και ανεξέλεγκτη εξουσία στο 15μελή συμβούλιο, με 7 μέλη είναι εξωτερικά και τα 8 εσωτερικά εκ των οποίο και 1 μόνο φοιτητής. Το Συμβούλιο αυτό θα συγκροτείται από στελέχη τραπεζών και επιχειρηματίες που θα έχουν τον πρώτο λόγω σε όλα τα ζητήματα του Πανεπιστημίου π.χ  να παύουν και εκλέγουν κοσμήτορες και πρυτάνεις, να επιβάλλουν δίδακτρα σε σχολές (ήδη έχουν θεσπιστεί για τον 2^ο κύκλο σπουδών και για αλλοδαπούς φοιτητές).

Δεν είναι τυχαίο που ήδη 80 επιχειρηματίες έχουν αντιληφθεί την επιχειρηματική ευκαιρία που προσφέρει το ΑΠΘ λόγω της μεγάλης περιουσίας του. Είναι προφανές ότι οι νόμοι της αγοράς θα κατευθύνουν το Πανεπιστήμιο.

Κατάργηση του Ασύλου

Η καρδιά του ασύλου είναι η ελεύθερη διακίνηση ιδεών και απόψεων. Η ελευθερία στην επιλογή επιστημονικής αναζήτησης και έρευνας. Με το νέο νομοσχέδιο η έρευνα γίνεται αποτέλεσμα χρηματοδότησης επιχειρήσεων και θα οφείλει να συμμορφώνεται στις δικές τους επιταγές. Μαζί με το άσυλο καταργείται και κάθε δικαίωμα στην συνδικαλιστική οργάνωση των φοιτητών σε Συλλόγους και Γενικές Συνελεύσεις δηλαδή, δεν επιτρέπεται πλέον καμία μορφή αντίστασης και αγώνα στις αλλαγές της κυβέρνησης. Και φυσικά όλα αυτά τα δικαιώματα καταλύονται με το πρόσχημα των διεφθαρμένων φοιτητικών παρατάξεων αλλά “ξεχνάνε” ότι αυτές προέρχονται και υποστηρίζονται από τις νεολαίες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που τόσα χρόνια είχαν μετατρέψει το Πανεπιστήμιο σε τσιφλίκι τους.

Η ελεύθερη διακίνηση ιδεών δεν μπορεί να συνυπάρξει με την νομιμοποίηση της εισόδου των κατασταλτικών δυνάμεων στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Κατ’ επέκταση η νομιμοποίηση αυτή εντείνει την ποινικοποίηση δράσεων ριζοσπαστικού περιεχομένου ενώ παράλληλα αναπαράγει την κυρίαρχη ιδεολογία του κρατικού συστήματος. Η διασφάλιση του ασύλου είναι απόφαση των φοιτητών.

9)Τρείς αντί για τέσσερις βαθμίδες καθηγητών κατά τα διεθνώς ισχύοντα :η κατάργηση μιας βαθμίδας αφήνει μετέωρους δεκάδες λέκτορες τη στιγμή που σε σχολές όπως η δική μας υπάρχει έλλειψη καθηγητών.

Είναι ουτοπικό να πιστεύουμε ότι ένα τόσο δυσλειτουργικό και μη ρεαλιστικό νομοσχέδιο μπορεί να βελτιώσει την ανώτατη εκπαίδευση.

Δεν είναι τίποτα παραπάνω από την επιδίωξη της κυβέρνηση και του ΔΝΤ να μετατρέψουν θεμελιακά λαϊκά δικαιώματα σε επιχειρήσεις που υπακούν στην αγορά και στην κατανάλωση.

Το ξεπούλημα της Δημόσια περιουσίας δεν είναι μόνο κτήρια αλλά είναι ένα ξεπούλημα ανθρώπων. Ανθρώπων που μέσα από συλλογικές ζυμώσεις επιδιώκουν την διαμόρφωση μια ιδεολογίας τέτοια ικανής να φέρει ένα πιο ανθρώπινο και ελεύθερο κόσμο.

Δεν είμαστε παράλογοι, καταλαβαίνουμε ότι ο αγώνας για να ανατραπεί η κυβέρνηση με τις αυταρχικές πολιτικές του μνημονίου, είναι ένα αγώνας δύσκολος. Απαιτεί την οργάνωση όλων των φοιτητών που μέσα από απόλυτα αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες θα διεκδικούν την χειραφέτηση του Πανεπιστημίου από επιχειρήσεις και επιχειρηματικές ελίτ και θα προάγουν την αυτοοργάνωση με τρόπο τέτοιο ώστε αυτό να είναι από την κοινωνία για την κοινωνία.

Ο αγώνας για το Πανεπιστήμιο είναι αγώνας για την κοινωνία. Είναι ο κοινός αγώνας φοιτητών και εργαζομένων μέσα και έξω από τα Πανεπιστήμια με απεργίες, με κοινή πορεία του εργατικού και του φοιτητικού κινήματος. Η κοινωνική αλληλεγγύη είναι αυτή που μπορεί να ανατρέψει αυτές τις πολιτικές, η κοινή συμπόρευση στο δρόμο ολόκληρης της κοινωνίας που σήμερα ασφυκτιά από το μνημόνιο.

Και ήδη η αρχή έγινε, μέσα από τις κατειλημμένες πλατείες στο Σύνταγμα, στο Λευκό Πύργο και σε όλη τη χώρα η κοινωνία πέρασε μέσα από καταλήψεις, απεργίες και διαδηλώσεις το μήνυμα την αντίστασης στο Μνημόνιο και το ΔΝΤ.

Στο δελτίο τύπου που εξέδωσε το υπουργείο Παιδείας αναφέρεται :Συναίνεση σημαίνει ο ένας να κατανοεί τον άλλον. Καθένας να προτείνει, να συνθέτει και να αποδέχεται. Οι νόμοι γίνονται εύκολα, το πρόβλημα και το μεγάλο στοίχημα είναι η εφαρμογή τους.  Για ποια συναίνεση μιλάει η κ.Διαμαντοπούλου τη στιγμή που με τρόπο αυταρχικό και απόλυτο καταστρέφει τη δημόσια παιδεία ,αυτή που κατακτήθηκε με πολλούς αγώνες. Το φοιτητικό  κίνημα όμως δεν μπορεί να το φιμώσει. Απέναντι στις πολιτικές αυτές το φοιτητικό κίνημα θα αντιδράσει, θα οργανωθεί, θα χειραφετηθεί για την προάσπιση των δικαιωμάτων τους.

Προχωράμε σε :

-ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΑΠΟ 1/9 ΜΕΧΡΙ 7/9

-ΣΕ ΝΕΑ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΤΙΣ 7/9

- ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΙΣ 2/9

-ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΥΓΚΛΗΤΟ ΜΕ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΠΘ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΟΥΝ Γ/Σ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ

-ΣΥΣΤΑΣΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΤΗΝ ΥΠΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΧΟΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ.

 Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑ ΛΟΥΚΕΤΟ.

       Η ΣΧΟΛΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΗ.

Προφανώς και για εμάς, ο κύκλος της πολιτικής ξεκινά από τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως φοιτητές στα πλαίσια της σχολή και κλείνει σε μια αναζήτηση σειράς λύσεων σε αδιέξοδα που βάλουν το σύνολο της κοινωνίας μας. Εμφανώς σε αυτόν  τον κύκλο οι φοιτητικές εκλογές δεν αποτελούν την διέξοδο αλλαγής των πραγμάτων που μας προβληματίζουν και μας οδηγούν σε μια σειρά συζητήσεων, παρεμβάσεων και δράσεων. Οι πολιτικές μας δράσεις βασίζονται στην ανάδειξη της Γενικής Συνέλευση ως κυρίαρχο όργανο της σχολής μας και εκεί θεωρούμε, πως το σύνολο των πολιτικών πραγματικοτήτων μπορεί να καταδειχθεί και να αλλάξει.

Η σπουδαιότερη ιδεολογική διαφορά μας από τις υπόλοιπες παρατάξεις και σχήματα είναι ότι δεν υπάρχει κανένα κόμμα ή πολιτικός σχηματισμός να καθορίζει τη δράση και την πολιτική μας. Η αυτονομία για εμάς αποτελεί και ιδεολογία και πράξη κι έτσι, για εμάς, πηγή οποιασδήποτε πολιτικής μας δράσης αποτελούν οι ίδιοι οι φοιτητές και τα προβλήματα που μας περιβάλουν. Το πρόβλημα άλλωστε με το οποίο είμαστε αντιμέτωποι όλοι οι φοιτητές είναι ότι σε λίγους μήνες θα κριθεί το αν η Παιδεία θα  είναι  πραγματικά Δημόσια και Δωρεάν. Απένατι σ΄αυτόν τον κίνδυνο εμείς επιδιώκουμε την ενημέρωση και τη πρακτική δράση από τα κάτω για να αντιμετωπίσουμε «από κοινού τα από κοινού μας πρόβλημα».

Οι φοιτητικές εκλογές, ανέκαθεν αποτελούσαν για εμάς ένα συστατικό εργαλείο στην επίμονη προσπάθειά μας να λειτουργεί ο Σύλλογος Φοιτητών άρτια και αμεσοδημοκρατικά. Η παρουσία μας δια των εκλογών στο Διοικητικό Συμβούλιο από τη μία συνέβαλε στην πραγματοποίηση σειράς ενεργειών (Γενικές Συνελεύσεις, εκδηλώσεις και πολιτικές όψεις που άλλες παρατάξεις αδιαφόρησαν να προβάλουν) που βοήθησαν στην πολιτική παρουσία και συνέχεια του Συλλόγου.

Για εμάς η συνέχεια αυτής της προσπάθειας είναι σημαντική και αποτελεί σημείο τομή για να συμμετέχουμε στις φοιτητικές εκλογές. Από την άλλη αυτό το εκλογικό πανηγύρι που τροφοδοτεί τη συνέχεια των κομματικών παρατάξεων οφείλει να αλλάξει. Εμείς άλλωστε εξαρχής αντιδράσαμε στο λαϊκισμό που χρησιμοποιούν για να μας αποπροσανατολίσουν από τις πραγματικές πολιτικές κατευθύσεις που ακολουθούν και έχουν οδηγήσει τόσο το «Δημόσιο» Πανεπιστήμιο όσο και κάθε μορφή κοινωνικής αλληλεγύης σε τέλμα.

Και γι΄ αυτό αποφασίσαμε να είμαστε εκεί…..

• γιατί θέλουμε ένα Σύλλογο καθαρό από κόμματα και μηχανάκια παραγωγής ψήφων.
• γιατί έχουμε επιλέξει να αποφασίζουμε συλλογικά και αμεσοδημοκρατικά.
• γιατί θέλουμε να αλλάξει η μανία για την «καρέκλα» ορισμένων συνδικαλιστών και φοιτητοπατέρων, να αποκτούν  προνομιούχα θέση έναντι των άλλων φοιτητών.
• ο ρόλος μας ως αντιπροσώπους είναι καθαρά λειτουργικός, όλη η εξουσία ανήκει στις Γενικές Συνελεύσεις.
• καταλαβαίνουμε ότι οι εκλογές είναι ένα πανηγύρι κομματικών νεολαίων, αλλά δεν θα τους παραδώσουμε έτσι εύκολα τους Συλλόγους μας, ούτε θα τους επιτρέψουμε να ευτελήσουν τον ρόλο του Πανεπιστημίου.
• για να έχουμε φοιτητές και όχι κομματικούς οπαδούς που οφείλουν να βοηθήσουν την ΠΑΡΑΤΑΞΗ.
• γιατί προφανώς τα PARTY δεν είναι πολιτική!
• γιατί βαρεθήκαμε να βλέπουμε το Σύλλογο να «ζωντανεύει» μόνο τη μέρα τον εκλογών.
• για να διατηρήσουμε μέσα από τους Συλλόγους μας ζωντανό το χώρο του πανεπιστημιακού Ασύλου.
• κατανοούμε ότι η αποχή θα είναι μεγάλη, το Πανεπιστήμιο άλλωστε είναι και μια μικρογραφία της κοινωνίας. Ωστόσο, εμείς θεωρούμε ότι η παρουσία σας είναι απαραίτητη,στις φετινές φοιτητικές εκλογές για να διασφαλίσουμε την ύπαρξη και τη ζωντανή δραστηριότητα του σωματείου μας και σας καλούμε να συμμετέχετε μαζί μας ενεργά στην συλλογική μας προσπάθεια  ενάντια στις οικονομικές και εκπαιδευτικές αλλαγές.

Τέλος, από τη μερία μας, θέλουμε εξαρχής να καταστήσουμε σαφές, πως δεν επιθυμούμε σταυρό σε κάποιον από τους υποψηφίους της ΑΠΠΕ, γιατί οι προσπάθειες που κάνουμε τις κάνουμε συλλογικά και από κοινού, θέτοντας την συλλογικότητα «Αυτόνομη Πρωτοβουλία Πολιτικών Επιστημών», επικεφαλής στο ψηφοδέλτιό μας.

“Υπάρχουν δυο υπερδυνάμεις, οι ΗΠΑ και

οι εταιρείες πιστοληπτικής αξιολόγησης.

Πιστέψτε με, δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρο,

ποια από τις δυο διαθέτει τη μεγαλύτερη ισχύ.”

Thomas Friedman, 1996

Κάτι δεν πάει καλά

Μέχρι και λίγο πριν καταρρεύσει η αγορά κατοικίας στις ΗΠΑ και εκδηλωθεί η παγκόσμια οικονομική κρίση, οι Moody’s Investors Service, Fitch Ratings και Standard & Poor’s βαθμολογούσαν με ΑΑΑ, ως εξαιρετικά αξιόπιστα και συνεπώς με ελάχιστο κίνδυνο αποπληρωμής, τα τοξικά στεγαστικά δάνεια που παρείχαν αμερικανικές τράπεζες. Επενδυτές αγόραζαν τα συγκεκριμένα πακέτα ασταθών προϊόντων ABS-CDO (προϊόντα τιτλοποιημένων απαιτήσεων έναντι χορηγούμενων δανείων), θεωρώντας πως δεν υπάρχει ρίσκο, κάτι που οδήγησε στη δημιουργία της «φούσκας  κατοικίας». Η Enron, η Lehman Brothers, η Ασπίς Πρόνοια, ακόμα και η Ισλανδία είχαν αναβαθμιστεί με καλό βαθμό λίγο πριν καταρρεύσουν. Παράλληλα, η Moody’s έχει κατηγορηθεί για εκβιασμό εταιρειών οι οποίες αρνήθηκαν να αξιολογηθούν, συνεπώς υποβαθμίστηκαν και έχασαν εκατομμύρια δολάρια (περίπτωση Hannover Re). Η ίδια εταιρεία, απολύει στελέχη της που στέκονται κριτικά απέναντι στην αξιολόγησή της και ανταμείβει όσους συμφωνούν με τις θετικές εκθέσεις της για τα επισφαλή ομόλογα (αποδεικτικό χρέους).

Λίγη ιστορία

Αρχικά, οι τρεις κύριοι οίκοι αξιολόγησης είχαν κριθεί απαραίτητοι για να βαθμολογούν το ρίσκο επιχειρηματικών ομολόγων. Τη δεκαετία του ’30, εν μέσω κραχ και new deal, η κυβέρνηση των ΗΠΑ δημιούργησε τη Fannie Mae (Εθνική Ένωση Υποθηκών) με σκοπό ν’ αγοράζει στεγαστικά δάνεια από τράπεζες, κάτι που οδήγησε σε αυξημένη ρευστότητα, στην άνθιση της κατασκευαστικής βιομηχανίας και συνακόλουθα όλο και περισσότεροι Αμερικανοί μπόρεσαν να ακολουθήσουν το «american dream» αποκτώντας σπίτι. Οι υποθήκες ως εγγύηση αποπληρωμής πολλαπλασιάστηκαν και μετατράπηκαν σε ανταλλάξιμο αγαθό, οπότε αναγκαία υπήρξε η επέκταση του ελέγχου της επισφάλειας των συγκεκριμένων προϊόντων. Έτσι, οι μόνες αποδεκτές αξιολογήσεις αποφασίστηκε να είναι των τεσσάρων αναγνωρισμένων οίκων (Η Standar’s and Poor’s ήταν τότε δυο διαφορετικές εταιρείες), οδηγώντας στη δημιουργία ενός πανίσχυρου καρτέλ που δεν αποκαλύπτει τη μεθοδολογία του και δεν υπόκειται σε ουσιαστικό δημόσιο ή κυβερνητικό έλεγχο. Σήμερα, η Moody’s και η S&Ρ ελέγχουν το 40% της αγοράς και η Fitch το 14%. Την αγορά συμπληρώνουν περί τις 150 εταιρίες αξιολόγησης σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά μόνο οι προαναφερθείσες τρεις παίζουν τόσο μεγάλο ρόλο.

Τρομακτικές συνέπειες, απόρροια ενός συστήματος

Στα πλαίσια ενός ακραίου καπιταλιστικού συστήματος και δη νεοφιλελεύθερου, όπου η σημασία της χρηματιστηριακής οικονομίας είναι πρωτεύουσα και η επιρροή του τραπεζικού συμπλέγματος έχει διογκωθεί, τα κράτη και οι εταιρείες βασίζουν, σε μεγάλο βαθμό, τη δυνατότητα χρηματοδότησής τους σε δανεικά κεφάλαια. Τα εκδιδόμενα ομόλογα, η ομολογία δηλαδή χρέους του δανειζόμενου προς το δανειστή, βαθμολογούνται υποχρεωτικά από τους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης την ίδια στιγμή που αυτή η βαθμολογία κρίνει σε μεγάλο βαθμό τη δυνατότητα ενός κράτους ή μιας εταιρείας να επαναδανειστεί ή όχι και εν τέλει να επιβιώσει. Πολύ απλά, η άριστη αξιολόγηση επιτρέπει λόγου χάρη σ’ ένα κράτος να έχει πρόσβαση σε δανεικά κεφάλαια με χαμηλό κόστος, άσχετα από τη πραγματική οικονομική του κατάσταση. Αντιθέτως, μια ακραία αρνητική βαθμολογία κλείνει τη στρόφιγγα της χρηματοδότησης και οδηγεί το κράτος στη χρεοκοπία. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πως οι εταιρείες πιστοληπτικής αξιολόγησης έχουν τη δυνατότητα να παίξουν το θεό, εξαρτώντας τις μοίρες ολόκληρων χωρών από μια απλή «άποψη». Παράλληλα μπορούμε να φανταστούμε πως οι ίδιες, συνεργαζόμενες με τράπεζες επενδύσεων, μπορούν να καταρρακώσουν την εικόνα μιας εθνικής οικονομίας, διασφαλίζοντας έτσι ανυπολόγιστα κέρδη στους κατόχους CDS (τιτλοποιημένα προϊόντα κατά της επισφάλειας των υποχρεώσεων του δανειζόμενου), οι οποίοι και επενδύουν στην αρνητική πορεία της εν λόγω οικονομίας. Ακόμα πιο τρομακτική γίνεται η δράση τους όταν γνωρίζουμε πως οι συγκεκριμένοι οίκοι έχουν εμπλακεί σε μια σειρά σκανδάλων στο πλαίσιο μια ιδιότυπης χρηματιστηριακής αγοράς χρέους.

Επί του πρακτέου, κατά τη διάρκεια του 2007 και όσο η αγορά κατοικίας των ΗΠΑ κατέρρεε, η Moody’s συνεργάστηκε με τη Goldman Sachs με τον εξής τρόπο. Ο οίκος βαθμολόγησε με άριστα επισφαλή ομόλογα από στεγαστικά δάνεια που είχαν τιτλοποιηθεί από την Goldman, τα οποία με τη σειρά τους πουλήθηκαν σε επενδυτικά και ασφαλιστικά ταμεία σε εταιρίες και ιδιώτες, μεταφέροντας το ρίσκο από την επερχόμενη κατάρρευση της αξίας τους σε ανυποψίαστους επενδυτές. Την ίδια στιγμή, έχοντας εσωτερική πληροφόρηση για την πραγματική (τοξική) ποιότητα των συγκεκριμένων ομολόγων, πόνταραν στην πτώση της αξίας τους κερδίζοντας σε διπλό ταμπλό δισεκατομμύρια. Άκρως επισφαλής γίνεται ολοένα και περισσότερο και η κατάσταση της Ελλάδας, τη στιγμή που οι μεγαλομέτοχοι των εταιριών πιστοληπτικής αξιολόγησης οι οποίοι συνεχίζουν να υποβαθμίζουν τα ελληνικά ομόλογα, είναι ταυτόχρονα και από τους μεγαλύτερους διεθνείς επενδυτές που πρωταγωνίστησαν στη πρόκληση της τραπεζικής κρίσης.

Όταν στη κορυφή των προτεραιοτήτων της χρηματιστηριακής οικονομίας βρίσκεται το κυγήγι του βραχυπρόθεσμου κέρδους, είναι επόμενο πως τέτοιες εταιρείες δεν ξεφεύγουν από την ιεροποίηση της απληστίας, την ανακήρυξη σε αξία της ιδιοτέλειας, την ενθρόνιση του ατομικισμού, την επιδίωξη της ποσότητας εις βάρος της ποιότητας, που αναγγέλθηκαν με την έλευση του οικονομικού νεοφιλευλεθερισμού και της πλήρης απελευθέρωσης της αγοράς. Η λειτουργία τους βέβαια αποκαλύπτει πως ακόμα και οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ δεν μπορούν ούτε καν να τηρήσουν τις βασικές αρχές του συστήματος που στηρίζουν. Η έλλειψη ανταγωνισμού μεταξύ των οίκων αξιολόγησης είναι νομικά κατοχυρωμένη ενώ δεν μπορεί να θεωρείται ελεύθερη μια αγορά όταν ανεξέλεγκτοι επιχειρηματικοί παράγοντες μπορούν να σκηνοθετήσουν και να στοιχηματίσουν κυριολεκτικά στη κατάρρευση μιας ολόκληρης οικονομίας. Ενώ θα έπρεπε να διαθέτουν την εξουσία που κατέχουν στην εξυπηρέτηση του κοινού καλού και του γενικού συμφέροντος, δεδομένης της θέσης τους σαν όργανο παγκόσμιου ελέγχου σημαντικού κομματιού της αγοράς, έχουν ως πρωταρχικό σκοπό την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων.

Δυσαρέσκειες της πολιτικής ελίτ

Μπροστά στο απροκάλυπτο θράσος των οίκων αξιολόγησης, οι πολιτικές ελίτ των δυο πλευρών του ατλαντικού είχαν αρχίσει να ανησυχούν ήδη από το 2007. Τελευταία και με τις πρόσφατες υποβαθμίσεις της Ελλάδας, της Ισπανία και της Πορτογαλίας, οι ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ εντείνουν τις προσπάθειές τους να ελέγξουν και να περιορίσουν το ρόλο των οίκων, ενώ στις ΗΠΑ ανάλογες απόπειρες πραγματοποιήθηκαν πέρυσι. Τόσα χρόνια οι ίδιες ελίτ που ανέθρεψαν και ενίσχυαν τις συγκεκριμένες εταιρείες στα πλαίσια μιας ανεξέλεγκτης αγοράς, τώρα αντιλαμβάνονται πως ανά πάσα στιγμή οι οικονομίες των χωρών της ευρωζώνης μπορεί να καταλήξουν θύματα καθαρού τζόγου. Έτσι η Κομισιόν εξετάζει το ενδεχόμενο να καταστήσει νομικά υπεύθυνους τους οίκους, σε περίπτωση που μια υποβάθμιση αποδειχθεί λανθασμένη ή ακόμα και να δημιουργηθεί ευρωπαϊκή εταιρείας αξιολόγησης. Ακριβώς μετά τη σχετική ανακοίνωση, η Moody’s θέλοντας να δείξει ποιος κάνει κουμάντο στη τελική, απείλησε με νέες υποβαθμίσεις και με διακοπή της αξιολόγησης ορισμένων χωρών.

Ζητήματα εννοιών

Αντιλαμβανόμαστε τη δυσκολία πολλών από εμάς να κατανοήσουν πλήρως τι αποτελεί το κάθε χρηματιστηριακό προϊόν. Ωστόσο θεωρούμε ότι για να αντιληφθούμε ολοκληρωμένα το οικονομικό σύστημα στο οποίο ζούμε και τις πολιτικές συνέπειες που προκύπτουν από το συγκεκριμένο μοντέλο θα πρέπει οι έννοιες να γίνουν ξεκάθαρες. Ας ξεκινήσουμε από τα απλά. Τα CDO και CDS που ακούμε συχνά, είναι πιστωτικά παράγωγα. Πιστωτικό παράγωγο είναι το χρηματιστηριακό εργαλείο του οποίου τα κέρδη συνδέονται με κάποιο τρόπο με τη μεταβολή της πιστοληπτικής ικανότητας ενός ή περισσοτέρων εκδοτών (πιστοληπτών). Αυτό χωρίζεται σε δυο κατηγορίες: τα CDO (collateralized debt obligations) και τα CDS (credit default swaps). Τα CDO είναι μια «δεξαμενή» από δανειακές συμβάσεις που μεταβιβάζονται σε μια νομική οντότητα ειδικού σκοπού (special purpose entity – SPE), η οποία στη συνέχεια εκδίδει τίτλους με διαφορετική προτεραιότητα αποζημίωσης σε περίπτωση δυσκολίας τήρησης των υποχρεώσεων δανεισμού. Τα CDS είναι ιδιωτικές συμβάσεις, ένα είδος ασφαλιστηρίου συμβολαίου για τα δάνεια. Αν η πιστολήπτρια εταιρεία δεν μπορέσει να κάνει κανονικά τις πληρωμές της, η πιστώτρια τράπεζα θα χάσει χρήματα από το δάνειο, αλλά θα κερδίσει από το CDS. Ας σημειωθεί εδώ πως το 80% της παγκόσμιας αγοράς CDS ελέγχεται από την Deutsche Bank (πρωθιέρεια της εκστρατείας απαξίωσης της ελληνικής οικονομίας), την Goldman Sachs (συνεργός της κυβέρνησης Σημίτη στην παραποίηση των πραγματικών στοιχείων του χρέους και του ελλείματος) και την J.P.Morgan. Τα CDS είναι από τα πιο επικίνδυνα προϊόντα καθώς ο επενδυτής που αγοράζει το ασφαλιστήριο συμβολαίου και παράλληλα δεν κατέχει ομόλογο («naked» CDS) είναι σαν να ασφαλίζεται για να προστατευτεί από μια καταστροφή που δεν τον αφορά και από την οποία αν συμβεί θα κερδίσει.

Κατ΄ αναλογία όσοι έχουν αγοράσει CDS που ασφαλίζουν τον κίνδυνο χρεοκοπίας της Ελλάδας, έχουν κάθε λόγο να συντηρούν το σενάριο της χρεοκοπίας για να ανεβαίνει η τιμή των CDS που κατέχουν και να τα πουλήσουν με τεράστιο κέρδος εις βάρος ενός ολόκληρου λαού, αδιαφορώντας για την υπερχρέωση της χώρας του και τη δραματική υποβάθμιση του βιοτικού του επιπέδου.

Τη Τρίτη 12 Απριλίου και ώρα 17:00

θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ “Το Δόγμα του Σοκ” της Ναόμι Κλάιν

και θα ακολουθήσει συζήτηση με τον Σπύρο Μαρκέτο,

επίκουρο καθηγητή πολιτικών επιστημών

για το Νεοφιλελεύθερο Φαντασιακό.

η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί

στην αίθουσα 107 (1 oς όροφος ΝΟΠΕ)

8 με 10 Απριλίου, η ΠΑΣΠ πολιτικών επιστημών τριών μεγάλων πανεπιστημίων της χώρας,  θα πραγματοποιήσει συνέδριο με θέμα τον ρόλο της πολιτικής επιστήμης και την επαγγελματική αποκατάσταση του πολιτικού επιστήμονα, με τη συμμετοχή  της ελληνικής εταιρίας πολιτικής επιστήμης ενώ θα χορηγηθούν βεβαιώσεις για όποιον-α το παρακολουθήσει. Παράλληλα θα συνδυάζεται με εκδρομή στη Θεσσαλονίκη και διαμονή σε πολυτελές ξενοδοχείο για τους φοιτητές της Αθήνας.

Τα πράγματα όμως συνήθως, έχουν δυο όψεις και δεν είναι τόσο αθώα:

• Καταρχάς, ενώ τα θέματα του συνεδρίου παραμένουν ίδια σε κάθε προ-εκλογική εκδήλωση της ΠΑΣΠ (όπως και της ΔΑΠ), διακρίνουμε μια στροφή στη μορφή που λαμβάνει το συνέδριο και ιδιαίτερα στις επιλογές των ομιλητών. Αντιλαμβανόμενη τις αλλαγές των καιρών και φοβούμενη την έντονη οργή του κόσμου απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές, η «δύναμη αλλαγής» αδυνατεί πλέον να προσκαλέσει πολιτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως άλλωστε μας είχε συνηθίσει με τον Βενιζέλο και τον Λοβέρδο στη Νομική. Έτσι, επιλέγει στο συνέδριο μια πιο μετριοπαθή παρουσία με καθηγητές και τη συμμετοχή της ΕΕΠΕ (μια εταιρεία άλλωστε που στελεχώθηκε από παλιά μέλη της ΠΑΣΠ). Γιατί δεν καλείται ο «πολύς» Θεόδωρος Πάγκαλος, ώστε να γίνει αντιληπτό και από πρώτο χέρι η αγανάκτηση που επικρατεί στη κοινωνία?
• Καθαρά εκβιαστική καταλήγει να γίνεται και η χορήγηση πιστοποιητικών με τη λήξη του συνεδρίου. Εκμεταλλευόμενη την αγωνία των φοιτητών-τριών για επαγγελματική αποκατάσταση, ειδικά παιδιών που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να παρακολουθήσουν συνέδρια και φοιτητών-τριών που δεν εντάσσονται στη ΠΑΣΠ, μια παράταξη εμφανίζεται να χορηγεί (μέσω της ΕΕΠΕ) «βεβαιώσεις-bonus» με προοπτική την ενίσχυση του ήδη υποβαθμισμένου πτυχίου πολιτικών επιστημών. Παράλληλα η διανομή βεβαιώσεων λειτουργεί και ως σύστημα καταλογράφησης ενόψει και των επικείμενων φοιτητικών εκλογών. Με φόβο την μεγάλη αποχή που αναμένεται στις φοιτητικές εκλογές λόγω της απαξίωσης του πολιτικού συστήματος και της απονομιμοποίησης των κομμάτων, οπότε και άμεσο ρίσκο της ίδιας της πολιτικής ύπαρξης και αποδυνάμωσης των πολιτικών μαγαζιών των κομματικών παρατάξεων, αποτελεί μια χρυσή ευκαιρία να καταμετρήσουν την εκλογική τους δύναμη αντιμετωπίζοντας τον φοιτητή ως μια ακόμη ψήφο.
• Αναγνωρίζουμε ότι μπορεί να φανούμε κακεντρεχείς, ενώ προφανώς και τα θέματα του συνεδρίου μας αφορούν όλους ειδικά όταν το επαγγελματικό μας μέλλον είναι αβέβαιο, πόσο μάλλον στην Ελλάδα. Ωστόσο, σχολιάζουμε το γεγονός πως τη στιγμή που η ΠΑΣΠ παρουσιάζεται ως αυτόνομη και σε αντι-μνημονιακή κατεύθυνση παράταξη, αφενός όταν της δίνεται η ευκαιρία (πανελλαδικό συνέδριο) να προτάξει την αντίθεσή της στην πολιτική της κυβέρνησης δεν το πράττει, αφετέρου αδυνατεί να συνδέσει το ζήτημα της προοπτικής μας ως πολιτικοί επιστήμονες με την ευρύτερη κρίση στο πολιτικό-οικονομικό επίπεδο. Το γεγονός αυτό μας δείχνει διαυγέστατα ότι η ΠΑΣΠ δεν επιθυμεί την ξεκάθαρη ρήξη με τη κυβέρνηση και εν τέλει, δεν αποβάλλει τη σχέση εξάρτησης που έχει με το ΠΑΣΟΚ, πολιτικός φορέας ο οποίος και συνεχίζει να κατευθύνει τη δράση και τη παρέμβασή της.

Για μας η λογική και η διενέργεια εκδηλώσεων συνίσταται στην προώθηση του προβληματισμού, τη διάδοση της γνώσης και την ευαισθητοποίηση των συμφοιτητών μας, χωρίς τη παροχή «δώρων-βεβαιώσεων». Αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της παρέμβασής μας, στην ευρύτερη προσπάθειά μας να αντιστρέψουμε τη κατάσταση εφησυχασμού που επικρατεί στα Πανεπιστήμια και να συγκροτήσουμε πόλο δραστηριοποίησης, μέσω της ουσιαστικής ανταλλαγής και επικοινωνίας, της συνδιαμόρφωσης. Παράλληλα, εναντιωνόμαστε στη «πολιτική» των δυο μεγάλων κομματικών παρατάξεων -δομές ενός συστήματος εξουσίας που εξάλλου «καταγγέλουν» με πάρτυ και προτάσεις προς τη κοσμητεία- η οποία και καταλήγει να συντηρεί τη πολιτική αδράνεια ενός μεγάλου κομματιού των φοιτητών.

«Η φτώχεια είναι η χειρότερη μορφή βίας»

Μαχάτμα Γκάντι

Η Ελλάδα εδώ και ένα χρόνο βιώνει αυτό που είχε περιγράψει ο καναδός καθηγητής κοινωνιολογίας Ντειβιτ Τσιλ 10 χρόνια πριν στο βιβλίο του «Νέα Φτώχεια: η τρομακτική ελεύθερη πτώση μια ολόκληρης κοινωνίας, μίας ολόκληρης χώρας χωρίς αλεξίπτωτο, χωρίς προστατευτικό δίχτυ από κάτω».

Σε αυτό το πλαίσιο πληθαίνουν καθημερινά οι ειδήσεις για ακραίες καταστάσεις που αποτελούν την πηγή του παγόβουνου ενδεικτικά: πληθαίνει ο αριθμός των αστέγων, των ρατσιστικών επιθέσεων ενάντια σε μετανάστες (ακραίες βιαιότητες σε Αφγανούς μετανάστες στον Αγ. Παντελεήμονα σύμφωνα με τους Γιατρούς του Κόσμου) και 1 στους 11 συμπολίτες μας τρώει καθημερινά σε συσσίτια. Έτσι η γιγάντωση της οικονομικής κρίσης χτίζει σταδιακά το υπόβαθρο μια ευρύτερης ανθρωπιστικής κρίσης. Η εδραίωση του καπιταλισμού μετατρέπει τον άνθρωπο από υποκείμενο σε αντικείμενο και τον εξωθεί σε μια διαρκή κατανάλωση της ύπαρξής του και παύει να ενδιαφέρεται για τους συντρόφους του.

Το προφίλ της φτώχειας με βάση την έρευνα που ανακοίνωσε τον Ιανουάριο του 2011 η ελληνική στατιστική υπηρεσία: σύμφωνα με την οποία 2 εκατομ. κάτοικοι της Ελλάδας ζουν υπό το όριο της φτώχεια το ετήσιο εισόδημα δεν ξεπερνά τα 7.170 ευρώ με υποβαθμισμένες συνθήκες διατροφής ακόμη και των ειδών πρώτης ανάγκης. Πρέπει να αναφερθεί ακόμη ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που δεν έχει διατροφική αυτάρκεια με οργανωμένη αγροτική παραγωγή ικανή να συντηρήσει τον πληθυσμό της, αφού η πλειονότητα των προϊόντων είναι αποτέλεσμα εισαγωγών και έτσι είμαστε πιο επιρρεπείς σε καταστάσεις κρίσεις. Πιο εκτεθειμένοι στη φτώχεια είναι τα παιδιά, οι άνεργοι και οι γυναίκες, ενώ το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο που υπάρχει στην Ελλάδα εντείνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Ισχυρή οικονομική πίεση δέχονται όμως και τα μεσαία εισοδήματα καθώς δηλώνουν ότι μετά βίας τα βγάζουν πέρα. Βέβαια τα χειρότερα έπονται…

Τα παραπάνω ζοφερά μεγέθη δεν αντανακλούν στο ακέραιο την κατάσταση καθώς μεταβάλεται συνεχώς με τη διαρκή λήψη νέων μέτρων. Καθοριστικό ρόλο για να χειροτερέψει ακόμη περισσότερο η κατάσταση των ευπαθών κοινωνικών ομάδων, θα διαδραματίσει και η 4^η δόση του μνημονίου με τα νέα μέτρα με τις αυξήσεις στους έμμεσους φόρους, όπως στο Φ.Π.Α από 19% έως και 23%, και η αύξηση σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης, μείωση μισθών και επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων και συντάξεων. Η υποβάθμιση στο μέγιστο των δημόσια παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας, μεταφορών κ.α και η κατάργηση του δωρεάν αντιτίμου αφήνει απροστάτευτα μεγάλα τμήματα της κοινωνίας.

Το αναμενόμενο αποτέλεσμα των παραπάνω μέτρων είναι η αύξηση της ανεργίας και η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων που θα οδηγήσει στη μείωση των εισοδημάτων ακόμη και όσων εργάζονταν. Πρωτοφανείς ανατιμήσεις όπως η άνοδος του πληθωρισμού στο 5,5%, δεδομένου ότι το 80% της ανόδου του πρόερχεται από την αύξηση των έμμμεσων φόρων γίνεται αντιληπτό ότι επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τους φτωχότερους.

Είμαστε στο εμείς

Ως Αυτόνομη Πρωτοβουλία Πολιτικών Επιστημών θεωρούμε ότι για να μπεί φρένο στην οικονομική και την ανθρωπιστική κρίση που κλονίζει την κοινωνία μας θα πρέπει να καταλάβουμε ότι όλοι αποτελούμε τμήμα αυτής της κοινωνίας και μόνο μέσα από τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη μπορούμε να αντισταθούμε στον ιμπεραλισμό του κεφαλαίου και στο ξεπούλημα της ζωής μας.

Ως εργαζόμενοι, άνεργοι, μετανάστες και έχοντας και την ταυτότητα του φοιτητή πρέπει να καταλάβουμε ότι ο χώρος του πανεπιστημιακού ασύλου δεν αποτελεί ξεχωριστό κομμάτι της κοινωνίας αλλά αντίθετα μέσα από αυτό μπορούμε να διεκδικήσουμε την αξιοπρέπεια για τη ζωή μας. Μέσα από την πολιτική συνδιαμόρφωση μπορούμε να εντάξουμε τα φοιτητικά ζητήμαμα στους αγώνες της κοινωνίας για τη χειραφέτηση από τη δικτατορία του νεοφιλελευθερισμού. Μπορούμε συλλογικά, να δημιουργήσουμε δικά μας δίκτυα αυτοοργάνωσης (π.χ ανταλλαγή ρούχων, προβολές κινηματογραφικών ομάδων κ.λ.π) είτε μέσα από τους Συλλόγους, είτε τις Γενικές Συνελεύσεις και να αντισταθούμε στην εξαγορά του δημόσιου Πανεπιστημίου και στην επιβολή των οικονομικών μέτρων που πλείτουν όλα τα τμήματα της κοινωνίας μας. Όπως στους ταξικούς αγώνες του ’75 όπου οι φοιτητές εντάχθηκαν στις κινητοποιήσεις των απεργών με αποχές και καταλήψεις, έτσι και στο σήμερα που ιδιωτικοποιούνται δημόσια αγαθά και παροχές, επιτακτική είναι η ανάγκη να ενωθεί το φοιτητικό κίνημα με το εργατικό για να διεκδικήσει με μια ενιαία συσπείρωση το δικαίωμα στην εργασία, την υγεία και την εκπαίδευση.

Βαριά ‘ναι η πέτρα της τιμής

κι όποιος την-ε σηκώνει

πρέπει να νταβραντά γερά

για θα τον-ε σκοτώσει

Ψαραντώνης

Μόλις στις 9 Μαρτίου τελείωσε αίσια η απεργία πείνας των περίπου 300 μεταναστών στο μέγαρο Υπατία μετά από 44 μέρες. Η κυβέρνηση ικανοποίησε μέρος των αιτημάτων των απεργών, ενώ μέχρι και τη τελευταία στιγμή απειλούσε με απελάσεις, παρέχοντας τη νομιμοποίηση όσων διαμένουν στην Ελλάδα για περισσότερα από οκτώ χρόνια, την ένταξη των υπολοίπων σε επ’ αόριστον καθεστώς ανοχής μέχρι να συμπληρώσουν τις προϋποθέσεις και το δικαίωμα να ταξιδεύουν στην πατρίδα τους και να επιστρέφουν στην Ελλάδα.

Tα γεγονότα

Η ιστορία του αγώνα τους ξεκινά στις 25 Ιανουαρίου όταν οι ίδιοι αποφάσισαν μέσα απ’ το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης να διεξάγουν απεργία πείνας και με τη στήριξη της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης κατέλαβαν αχρησιμοποίητο χώρο της Νομικής στην Αθήνα – εφόσον πρώτα ζήτησαν την άδεια από τη πρυτανεία (η οποία κράτησε παθητική στάση) και μετά από σύμφωνη γνώμη του δσ του συλλόγου – και αντίστοιχα μια αίθουσα στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, ώστε να δημοσιοποιηθεί με τον καλύτερο τρόπο ο αγώνας τους. Μην έχοντας άλλες καλύτερες επιλογές, να πάνε κάπου καλύτερα ή να γυρίσουν στη χώρα τους, προσχώρησαν στο ύστατο μέσο πάλης που μπορούσαν να προτάξουν, διαθέτωντας το μόνο όπλο τους – το σώμα τους, ξεπερνώντας το πρωταρχικότερο ένστικτό τους για να διεκδικήσουν με αυταπάρνηση μια ζωή με δικαιώματα και αξιοπρέπεια. “Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας” και έτσι “βάζουμε τη ζωή μας σε κίνδυνο, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είναι ζωή αυτή για ένα αξιοπρεπή άνθρωπο”, δηλώνουν οι απεργοί.

O λόγος της εξουσίας

Απ’ τη πρώτη μέρα κιόλας του αγώνα, η πλειοψηφία των κυρίαρχων ΜΜΕ, το ΛΑΟΣ και διάφορα ακροδεξιά μπλογκς, άρχισαν να διασπείρουν συκοφαντίες και ψεύδη και να διεξάγουν επιθέσεις σε μια προσπάθεια να αμαυρώσουν τις διεκδικήσεις των μεταναστών. Παράλληλα η κυβέρνηση αρνιόταν να πάρει ξακάθαρη θέση, αποκλείοντας ωστόσο τη νομιμοποίησή τους. Η εχθρότητα αυτή και η εναντίωση στους μετανάστες βασίζεται κυρίως σε κλασικά επιχειρήματα του τύπου ότι οι μετανάστες είναι “λαθραίοι”, άρα παράνομοι και γι’ αυτό δεν έχουν κανένα δικαίωμα να διεκδικήσουν τίποτα ενώ παράλληλα η αυξανόμενη εισροή μεταναστών συνδέεται άμεσα και αιτιοκρατικά με το ζήτημα της δημόσιας ασφάλειας. Η αποδόμηση των συγκεκριμένων επιχειρημάτων θα γίνει σε άλλο κείμενό μας για το μεταναστευτικό λόγω έλλειψης χώρου αλλά ας εξετάσουμε τη κατηγορία περί καταπάτησης του ασύλου που χρεώνεται στους απεργούς. Καταρχάς να ξαναπούμε πως το ίδιο το δσ του συλλόγου Νομικής συμφώνησε με το αίτημα των μεταναστών να στεγαστεί ο αγώνας τους σε άδειο κτίριο, ενώ η πρυτανεία δεν εξέφρασε άποψη. Έτσι, ο ίδιος ο σύλλογος φοιτητών –που εκπροσωπείται από το δσ- έκανε πράξη την αυτονομία του πανεπιστημίου και της ευθύνης που αυτή συνεπάγεται. Δεύτερον, δεν μπορούμε να δεχτούμε πως το άσυλο μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον οποιονδήποτε ξεκομμένα από συλλογικές διαδικασίες, αντιθέτως προτάσσουμε τη διατήρηση του ασύλου όχι σαν αποστειρωμένο χώρο αφιερωμένο μόνο στην ακαδημαϊκή δραστηριότητα αλλά και για να λειτουργεί όπως ιστορικά θεσπίστηκε, ως χώρο ζωντανό, κοινωνικό, ως “ορμητήριο” κοινωνικών αγώνων.

Αγώνες των μεταναστών

Παρά το γεγονός ότι η απεργία πείνας υπήρξε η μαζικότερη για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, η αλήθεια είναι πως δεν είναι πρώτη φορά που μετανάστες διεκδικούν δίκαια αιτήματα ούτε που γίνεται απεργία πείνας. Οι Αιγύπτιοι ψαράδες της Μηχανιώνας μπόρεσαν να πάρουν τα δεδουλευμένα που τους χρωστούσαν οι εργοδότες, ενώ εργάτες γης στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας και στη Σκάλα Λακωνίας πέτυχαν αυξήσεις στους μισθούς και καλύτερες συνθήκες ζωής, σε καταστάσεις μάλιστα τρομοκρατίας από τους μπράβους των μεγαλοιδιοκτητών. Παράλληλα, το 2002 δεκάδες πρόσφυγες πραγματοποίησαν απεργία πείνας στην Ιεράπετρα για τη χορήγηση ασύλου σε δυο συμπατριώτες τους ερχόμενοι από τη Τουρκία. Μια σειρά πάντως τέτοιων παραδειγμάτων σε όλα τα μέρη της Ελλάδας που συναντώνται από τη κλωστοϋφαντουργία μέχρι και τα πιο νομοταγή γραφεία σε μεγάλες πόλεις, αποτυπώνουν διαυγέστατα την άθλια εκμετάλλευση που υπομένουν οι μετανάστες ενώ οι επιθέσεις που δέχονται κατά καιρούς από τα πογκρόμ στον Άγιο Παντελεήμονα έως τους εν ψυχρώ πυροβολισμούς τους στην Ηγουμενίτσα τους καθιστούν σταδιακά persona non grata, σύγχρονους ανέγγιχτους, εγκαταλελειμμένους από το κράτος και κυνηγημένους απ ‘τη κτηνωδία φασιστικών συμμοριών και υπερπατριωτών κατοίκων. Εντούτοις, οι λίγες αλλά νικηφόρες διεκδικήσεις των μεταναστών δείχνουν ότι είναι εφικτές οι νίκες ειδικά όταν ελληνικές συνδικαλιστικές οργανώσεις και εργαζόμενοι στηρίζουν τους αγώνες τους. Επίσης, η επιτυχία των κινητοποιήσεων αυτών, εντείνει το βαθμό ενσωμάτωσης στις τοπικές κοινωνίες και δημιουργεί τετελεσμένα που οι εργοδότες σέβονται.

Οι ευθύνες της Δύσης

Η καπιταλιστική επέκταση και η διευρυνόμενη ανισότητα μεταξύ πρώτου και τρίτου κόσμου, η προσφορά του τελευταίου σε φτηνό εργατικό δυναμικό, ο ιμπεριαλισμός και οι πόλεμοι, τα αυταρχικά καθεστώτα και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές τους, καθιστούν τη Δύση – μαζί και την Ελλάδα – σε τεράστιο βαθμό υπεύθυνες για τα σύγχρονα κύματα μεταναστών. Παράλληλα, τα μεγαλοαστικά κεφάλαια και οι εργοδότες βολεύονται απ’ την είσοδο μεταναστών για να μπορούν να ρίξουν το κόστος εργασίας, να διαθέτουν μόνιμο πλεονάζον δυναμικό και για να μπορούν να δημιουργήσουν μια εργατική τάξη πολλαπλών ταχυτήτων κάτι που οδηγεί στη διάσπαση των εργαζομένων και τη κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Είναι αναμενόμενο λοιπόν να προβληθεί το μεταναστευτικό ως κρίσιμο πολιτικό ζήτημα και να εμφανίζονται πολιτικοί αγώνες μεταναστών, ειδικά με την Ελλάδα να αποτελεί τη πύλη εισόδου για την Εδέμ και με την ΕΕ να εναποθέτει ολόκληρη την ευθύνη ενός ευρωπαϊκού – αν όχι παγκόσμιου προβλήματος – στη πλάτη της μέσα από τη συνθήκη “Δουβλίνο  ΙΙ” (η οποία επαναπροωθεί τη πλειοψηφία των μεταναστών που φτάνουν στις ευρωπαϊκές χώρες πίσω στις χώρες μέσω των οποίων εισχώρησαν στην Ευρώπη).

Περί πολιτικής πρακτικής και κρατικής πολιτικής

Θεωρούμε πως θα πρέπει να γίνει ένας σημαντικός διαχωρισμός μεταξύ των αιτημάτων της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης και των ίδιων των μεταναστών-απεργών. Μεταξύ του αιτήματος για τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών χωρίς προϋποθέσεις και της διεκδίκησης των απεργών που περιορίζεται στη νομιμοποίηση των 300. Η πρώτη περίπτωση είναι πολύ απλά αδύνατη καθώς ζητά με κάλυψη τον αγώνα των μεταναστών να αναλάβει η Ελλάδα το κοινωνικό και οικονομικό κόστος αντιμετώπισης ενός φαινομένου παγκοσμίου διαστάσεων. Εκβιάζοντας τη κοινωνία, η συγκεκριμένη πρακτική καταντά αντιδημοκρατική, αφού παραγνωρίζει ότι ένα τέτοιο αίτημα πρέπει πρώτα να γίνει κυρίαρχο στους κόλπους της κοινωνίας. Καλούν λοιπόν μια χώρα να δώσει τη λύση μονομιάς σε μια απ’ τις χειρότερες παρενέργειες της καπιταλιστικής συσσώρευσης, μέσω της άνευ όρων προϋποθέσεων νομιμοποίηση ακόμα και των μεταναστών που απλά χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως μέσο περάσματος στην Ευρώπη.

Από την άλλη, δεν μπορούμε να αφήσουμε τους μετανάστες που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα σημαντικό αριθμό ετών να παραμείνουν εσαεί φαντάσματα, να δουλεύουν ανασφάλιστα για ένα κομμάτι ψωμί και με σκυμμένο το κεφάλι. Δεν μπορεί δηλαδή να καταλογίζονται ως ανύπαρκτοι επειδή το ελληνικό κράτος κωλλυσιεργεί στην εξέταση των αιτημάτων τους για άσυλο, η γραφειοκρατική μηχανή ολιγωρεί, μηχανισμοί ενσωμάτωσης δεν υπάρχουν και η μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης εκλείπει. Η κυβέρνηση λοιπόν θα πρέπει να ξεκινήσει διαδικασία παροχής δικαιωμάτων στους μετανάστες που παραμένουν σε έκνομο καθεστώς πάνω από κάποια χρόνια και βρίσκονται ήδη σε κατάσταση κοινωνικής ενσωμάτωσης. Εξάλλου μια διαδικασία νομιμοποίησης μεταναστών με συγκεκριμένες προϋποθέσεις θα καταπολεμούσε τη μαύρη εργασία, ενώ η νόμιμη εργασία των μεταναστών θα συνέβαλλε στα ασφαλιστικά ταμεία και ευρύτερα στη κοινωνική πρόνοια, σε μια χώρα που αντιμετωπίζει δημογραφικό πρόβλημα. Έτσι, θα μπορούσαν επιτέλους να περάσουν το κατώφλι της νομιμότητας και ν’ απεγκλωβιστούν απ’ την εκμετάλλευση, τη περιθωριοποίηση και τη παραβατικότητα.

Η σημασία

Παρά την επίθεση που δέχθηκε μετανάστης έξω απ’ το Υπατία από ακροδεξιούς, θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως η νίκη των απεργών αποκτά μεγάλη σημασία καθώς δημιουργεί φωτεινή ατραπό ελπίδας αφενός για όλους τους υπόλοιπους μετανάστες που ζουν και εργάζονται χρόνια στην Ελλάδα ενώ παράλληλα βρίσκονται στο περιθώριο και συνεχίζουν ν’ αποτελούν αντικείμενα εκμετάλλευσης, αφετέρου δε και για τους Έλληνες εργαζόμενους που συνεχίζουν να βλέπουν κατακτήσεις δεκαετιών να εκχερσώνονται μέσα σε μια νύχτα, αφού η συγκεκριμένη νίκη δηλώνει πως εργαζόμενοι στη προσπάθειά τους να κατοχυρώσουν και να προστατέψουν τα δικαιώματά τους μπόρεσαν ν’ αντιταχθούν αποτελεσματικά στη κυβέρνηση του Μνημονίου.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Οι πρώτες μεγάλες μεταναστεύσεις των ανθρώπων οφείλονται κυρίως στην αύξηση του πληθυσμού, στον ανταγωνισμό για τροφή και στις κλιματικές αλλαγές όμως, με την εξέλιξη και τη διαμόρφωση των καπιταλιστικών δομών η μετανάστευση άλλαξε περιεχόμενο και μαζικοποιήθηκε ακόμη περισσότερο καθώς πλέον οι οικονομικές και πολεμικές συνθήκες, η εξαθλίωση και η φτώχεια είναι αυτές που διαμορφώνουν τον παγκόσμιο χάρτη της μετανάστευσης. Η μετανάστευση αποτελεί πλέον ένα παγκόσμιο φαινόμενο που αναμένεται μέχρι το 2050 να αγγίξει τα 405 εκατ., δηλαδή το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού και ιδιαίτερα στα πλαίσια της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, σημαντικός αριθμός όλο και περισσότερων ανθρώπων εγκαταλείπει τις εστίες του στην προσπάθεια του να αποφύγει την οικονομική κρίση ή τον πόλεμο και τις συνέπειές τους στη χώρα του.

Εκατομμύρια άνθρωποι εξαναγκάζονται να εγκαταλείψουν τον τόπο τους για να μπορέσουν να επιβιώσουν και να αναζητήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής. Εναποθέτουν την ζωή τους στα χέρια λαθρεμπόρων και ξεκινούν ένα ταξίδι προς το άγνωστο με μόνο τους όπλο την ανάγκη για επιβίωση.

Μια σύντομη ιστορική αναδρομή

Η Ελλάδα ως μία χώρα με ιδιαίτερη γεωπολιτική θέση (και με εκτεταμένα υδάτινα και χερσαία σύνορα) ανάμεσα σε τρεις Ηπείρους και οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν στην ελληνική αγορά με την αύξηση της παραοικονομίας την καθιστά προορισμό, έστω και ως πέρασμα, για ανθρώπους που προσπαθούν να αποφύγουν την φτώχεια, τις διώξεις και τους πολέμους.

Τα πρώτα σύγχρονα μαζικά κύματα μεταναστών στη χώρα μας άρχισαν να εμφανίζονται στα τέλη της δεκαετίας του ’80, με την κατάρρευση των σοσιαλιστικών χωρών και τις ανατάξεις  που προκάλεσαν οι εμφύλιοι στην περιοχή των Βαλκανίων.

Η Ελλάδα μαζί με τις υπόλοιπες χώρες της Ν. Ευρώπης μετατρέπεται από χώρα αποστολής σε χώρα υποδοχής οικονομικών και πολιτικών «προσφύγων» παράνομων και νόμιμων, κυρίως από την ευρωπαϊκή περιφέρεια, την Β. Αφρική και την νοτιοανατολική Ασία. Κατά τη δεκαετία του ’90 δέχθηκε ένα μεγάλο αριθμό παράνομων οικονομικών μεταναστών -κυρίως από την Αλβανία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία- σε σχέση με τον πληθυσμό και το εργατικό δυναμικό της που κατά κανόνα απασχολούνταν σε αδήλωτες εργασίες.

Οι κυβερνήσεις προχώρησαν σε τρεις νομιμοποιήσεις, στην προσπάθειά τους να περιορίσουν το χάος της παρανομίας και  για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες της αγοράς λόγω της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων και την κάλυψη των θέσεων εργασίας, που δημιουργούνται από τις νέες υποβαθμισμένες και ελαστικές σχέσεις εργασία. Το 1997,όπου τελικά νομιμοποιείται το 30% των μεταναστών και κατοχυρώνεται η έννοια του οικονομικού μετανάστη, το 2001 με το «νομοσχέδιο-σκούπα» όπου, καταργείται η πρόσβαση στην υγεία και την εκπαίδευση χωρίς χαρτιά ενώ διατηρείται η εξάρτηση από την εργασία και δημιουργείται έτσι ένα καθεστώς ανασφάλειας και ομηρίας των ξένων που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα και τέλος το 2005 όπου νομιμοποιείται η μεγάλη πλειοψηφία των μόνιμων μεταναστών αφήνοντας το μεγαλύτερο τμήμα στην παρανομία και την εκμετάλλευση. Και κάπως έτσι η Ελλάδα φτάνει στο 2011 με τον αριθμό των μεταναστών να αγγίζει τα 2.000.000 και χωρίς καμία σοβαρή πολιτική ενσωμάτωσης ή ελέγχου του φαινομένου…

Δύο μύθοι:

Μετανάστες και ανεργία

Οι μετανάστες στη χώρα μας όσο και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες θεωρούνται από πολλούς κύριοι υπαίτιοι της ανερχόμενης εγκληματικότητας και της αυξανόμενης βίας. Αυτή είναι μια κυρίαρχη άποψη με μεγάλη απήχηση κυρίως στα λαϊκά στρώματα για δυο λόγους: 1^ον η σύνδεση μεταναστών και ανεργίας φαίνεται λίγο πολύ αυτονόητη (π.χ. οι ξένοι παίρνουν τις δουλειές των ντόπιων) και 2^ον δεν υπάρχει στον πολιτικό και γενικά στο δημόσιο χώρο σοβαρός προβληματισμός γύρω από τα πραγματικά αίτια της υψηλής ανεργίας, εγκληματικότητας και κοινωνικής αποδιοργάνωσης στις νεοφιλελεύθερες κοινωνίες της Δύσης.

Ας ξεκινήσουμε όμως από το μύθο ότι οι μετανάστες αποτελούν την κύρια αιτία ανεργίας στη χώρα μας. Αν λάβουμε υπ΄όψιν μας το γεγονός ότι οι μετανάστες αμείβονται πολύ λιγότερο από τους εγχώριους εργάτες και ότι συνήθως εργάζονται σε τομείς που οι ντόπιοι αποφεύγουν, είναι προφανές πως η φτηνή και ανασφάλιστη εργασία τους ενισχύει τον ανταγωνισμό σε μια σειρά κλάδων που στην προμεταναστευτική περίοδο αδυνατούσαν (π. χ τουριστικές επιχειρήσεις, οικοδομή, οικιακή απασχόληση). Επιπλέον, χωρίς τη μετανάστευση η αναλογία ασφαλισμένων προς συνταξιούχους θα ήταν ακόμη χαμηλότερη καθώς σημαντικό ποσοστό των εισφορών που εισπράττουν τα ασφαλιστικά ταμεία προέρχεται από την εργασία των μεταναστών, η εισφοροδιαφυγή και εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού των μεταναστών (και των Ελλήνων) έχει αποτέλεσμα σημαντικούς διαφεύγοντες πόρους από το σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης.

Στην πραγματικότητα, η απότομη και μαζική εισροή φτηνού εργατικού δυναμικού στην Ελλάδα τις προηγούμενες δεκαετίες είχε ως αποτέλεσμα το «οικονομικό θαύμα» και την ανάπτυξη της χώρας, μέσα όμως από την άνθιση της παραοικονομίας, την εκμετάλλευση και την κερδοφορία εις βάρος των μεταναστών. Η κερδοφορία του κεφαλαίου στηρίχτηκε στην ανασφάλιστη εργασία καθώς έπεφτε το κόστος της εργασίας ενώ αυξάνονταν τα κέρδη και η κατανάλωση. Ενώ παράλληλα σε πολλούς κλάδους π. χ στον οικοδομικό αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη διάσπαση της εργατικής τάξης και την αποδόμηση των συνδικάτων. Όσο υπάρχουν  μετανάστες στην παρανομία, που εργάζονται χωρίς ασφάλιση και αμείβονται κάτω από τις συλλογικές συμβάσεις, τόσο μεγαλώνουν οι πιέσεις για να εργάζονται και  οι ντόπιοι εργαζόμενοι με  χειρότερες συνθήκες εργασίας.

Στο σήμερα λόγω της οικονομικής κρίσης, ο έντονος ανταγωνισμός τόσο στις εγχώριες όσο και στις διεθνείς αγορές αλλά και οι πιέσεις που δέχεται η αγορά εργασίας, δεν μπορούν να συντηρήσουν ικανοποιητικό αριθμό εργαζομένων. Έτσι καθώς η ανεργία και η φτώχεια αυξάνονται οι μετανάστες χρησιμοποιούνται ως «αποδιοπομπαίοι τράγοι» για τα προβλήματα στην κοινωνία και όχι η κρίση που προκαλεί το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.

Μετανάστες και εγκληματικότητα

Όσο για την ταύτιση της μετανάστευσης με την εγκληματικότητα είναι μάλλον παραπλανητική καθώς το ποσοστό εγκληματικότητας στο χώρο των μεταναστών είναι χαμηλότερο σε σχέση με τον υπόλοιπο ελληνικό πληθυσμό, ενώ τις περισσότερες φορές προβλήματα και συγκρούσεις εμφανίζονται ανάμεσα στους ίδιους τους μετανάστες (π. χ αυτοί που ήρθαν τώρα στην Ελλάδα και αναζητούν δουλειά με αυτούς που ήδη διέμεναν στη χώρα) και όχι ενάντια στους ντόπιους.

Πρέπει αρχικά να τονίσουμε ότι σε όλες τις καπιταλιστικές κοινωνίες υπάρχει μια θετική συσχέτιση φτώχειας-περιθωριοποίησης και παραβατικότητας/ εγκληματικότητας ανεξάρτητα από τον αν αυτοί που ζουν στο περιθώριο είναι μετανάστες ή όχι. Επομένως εύλογα οδηγείται κανείς στο συμπέρασμα ότι η αύξηση της εγκληματικότητας είναι αποτέλεσμα περισσότερο της γκετοποίησης των μεταναστών. Έτσι ακόμη και να μην υπήρχαν μετανάστες στη χώρα μας, αν τις γκετοποιημένες θέσεις κατείχαν Έλληνες πάλι θα είχαμε υψηλούς δείκτες εγκληματικότητας. Και βέβαια μια παρόμοια λογική ισχύει και στον χώρο της εγκληματικότητας που έχει ως βάση τις παράνομες εμπορικές δραστηριότητες (ναρκωτικά, πορνεία) των διάφορων μαφιόζικων οργανώσεων. Από την στιγμή που αυτού του είδους οι οργανώσεις ξεπερνούν τα σύνορα μιας χώρας η διείσδυσή τους στον ελληνικό χώρο είναι αναπόφευκτη ανεξάρτητα από το αν οι μετέχοντες είναι μετανάστες ή ντόπιοι.

Συνεπώς, τα κύρια αίτια της ανεργίας και της εγκληματικότητας τόσο στη χώρα μας όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη έχουν να κάνουν περισσότερο με το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, ο οποίος είναι αυτός που δημιουργεί φαινόμενα όπως η μετανάστευση. Γιατί η αξιολύπητη παθητική προσαρμογή των ηγεσιών στο παγκόσμιο status quo και οι νεοφιλελεύθερες στρατηγικές που ακολουθούν όλες οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις οδηγούν στην εξής αντινομία: από τη μια οι πολιτικές ελίτ μιλούν για κοινωνική συνοχή και ενίσχυση του οικογενειακού θεσμού, των αξιών κ. λ. π ενώ από την άλλη καθώς προσπαθούν να προσαρμοστούν στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση ακολουθούν πολιτικές που πολλαπλασιάζουν τις ανισότητες, επιδεινώνουν τις ήδη άθλιες συνθήκες εργασίας (ανασφάλεια, έλλειψη συνδικαλιστικής υποστήριξης) και οδηγούν ένα μεγάλο τμήμα του εργατικού δυναμικού στην περιθωριοποίηση. Και είναι ακριβώς αυτού του είδους οι επιλογές που αναπόφευκτα οδηγούν στην ανεργία, στην κοινωνική αποδιοργάνωση και την εγκληματικότητα.

Ελλάδα και Δουβλίνο ΙΙ

Στην προσπάθειας τους να ρυθμίσουν την μετανάστευση και κυρίως κάτω από τις πιέσεις της Γερμανίας, η οποία δέχεται και τον μεγαλύτερο αριθμό μεταναστών, οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις υπέγραψαν τoν κανονισμό του Δουβλίνου ΙΙ, ο οποίος ενώ αρχικά αφορούσε τους αιτούντες άσυλο, εν τέλει χρησιμοποιήθηκε για να μετατρέψει τις περιφερειακές χώρες της ΕΕ σε στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών από το να εισχωρήσουν στην Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη. Aναθέτει την ευθύνη για τις αιτήσεις ασύλου στην πρώτη χώρα εισόδου. Έτσι, κάθε αιτών άσυλο που έχει εισέλθει μέσω της ελληνικής επικράτειας, πρέπει να επιστρέφεται στην Ελλάδα για να υποβάλλει αίτηση ασύλου, δημιουργώντας έτσι μία εντελώς άνιση επιβάρυνση για την προστασία των προσφύγων στην ΕΕ. Οι μετανάστες «παγιδεύονται» καθώς δεν επιλέγουν αυτοί το χώρο που θα ζητήσουν άσυλο. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε συνοριαφύλακα με την FRONTEX (ευρωπαϊκός οργανισμός υπεύθυνος για την ασφάλεια των εξωτερικών συνόρων) να παίζει καθοριστικό ρόλο στον Έβρο και το Αιγαίο και να δημιουργεί ένα είδος πολέμου στα σύνορα. Έτσι, η μεταναστευτική πολιτική γίνεται μια επιχείρηση με στρατιωτικούς όρους με την όξυνση της καταστολής και τη βίαιη μεταχείριση και αντιμετώπισή των μεταναστών ως εγκληματίες.

Το 2008, περίπου το 50 % όλων των συλλήψεων παράνομων μεταναστών στην ΕΕ έλαβε χώρα στην Ελλάδα. Το 2009, το ποσοστό αυτό ανήλθε στο 75 % και το 2010 σε σχεδόν 90 %, το γεγονός αυτό προκάλεσε κρίση στο ελληνικό σύστημα κράτησης. Η Ελλάδα όντας μια χώρα χωρίς υποδομές και λόγω της οικονομικής κρίσης δεν έχει και ούτε μπορεί να συντηρήσει και να επωμιστεί το κόστος της ένταξης και προστασίας των μεταναστών(π. χ σχολεία, κέντρα υποδοχής, φυλακές κ. λ. π). Και ακριβώς λόγω της ανυπαρξίας κρατικών υποδομών για την περίθαλψη των μεταναστών το ελληνικό σύστημα ελέγχου της μετανάστευσης βασίζεται στη συστηματική κράτηση παράνομων μεταναστών, σε τμήματα συνοριακής φύλαξης στα σημεία εισόδου στη χώρα, αλλά και σε αστυνομικά τμήματα όπου κρατούνται για μεγάλο χρονικά διαστήματα χωρίς να γνωρίζουν το λόγω και τη διάρκεια της κράτησής τους ενώ οι συνθήκες διαβίωσης είναι ανεπαρκής.

Οι συνθήκες κράτησης των μεταναστών είναι απαράδεκτη, χαρακτηριστικό παράδειγμα για την κατάσταση που επικρατεί είναι και το κέντρο προσωρινής κράτησης στο Σουφλί, όπου σε χώρο 110 τ. μ. φιλοξενούνταν 144 άτομα, χωρίς θέρμανση και με μία μόνο τουαλέτα, ενώ σύμφωνα με όσα υπαγορεύει η Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη Βασανιστηρίων, σε χώρο 110 τμ.. θα έπρεπε να φιλοξενούνται μόνο 27 άτομα. Τέτοιες πρακτικές εξαθλιώνουν τους ανθρώπους ακόμη περισσότερο, οδηγώντας του να αναζητούσουν διέξοδο στο περιθώριο της κοινωνίας.

Μετανάστες: νόμιμοι ή παράνομοι

Σύμφωνα με την διακύρηξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθένας έχει το δικαίωμα να εγκαταλείπει οποιαδήποτε χώρα, ακόμα και τη δική του, και να επιστρέφει σε αυτήν. Ωστόσο η μετανάστευση εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται σαν μια παράνομη ενέργεια. Και ενώ ζούμε σ΄ ένα κόσμο που η coca-cola μπορεί να διακινεί ελεύθερα τα προϊόντα της σε περισσότερες από 200 χώρες παγκοσμίως ένας άνθρωπος θεωρείται παράνομος αν περάσει τα σύνορα της χώρας του! Η μετανάστευση προκύπτει από την επέκταση του καπιταλιστικού συστήματος ανά τον κόσμο, κάτι που έχει σαν αποτέλεσμα την αποσταθεροποίηση των παραδοσιακών τρόπων ζωής σε οικονομικό και περιβαλλοντικό επίπεδο, σε μια όλο και διευρυμένη καπιταλιστική περιφέρεια, π. χ στη Λιβύη, ο Καντάφι χρηματοδοτούνταν από Δυτικές κυβερνήσεις για τη συντήρηση στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών για να μην περάσουν στην ΕΕ. Οι άνθρωποι μεταναστεύουν  επειδή η ζωή τους είναι επισφαλής, ειδικά όταν δελεάζονται από υψηλούς μισθούς, και πηγαίνουν προς υπερκαταναλωτικές περιοχές στις πλούσιες χώρες.

Το ίδιο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα που ενώ για τη διατήρησή του οδηγεί στην εξαθλίωση και εκμετάλλευση ολόκληρων λαών είναι και αυτό που κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους σε λαθραίους και τους αντιμετωπίζει ως εγκληματίες με αποτέλεσμα αυτοί οι άνθρωποι να μη μπορούν να ενταχθούν στην κοινωνία. Συνεπώς η κοινωνία αντί να στραφεί εναντίον της κυβέρνησης και των διάφορων κέντρων εξουσίας στοχοποιεί τους μετανάστες ως υπαίτιους της φτώχιας, της ανεργίας και της εγκληματικότητας. Γι΄ αυτό και σε περιοχές όπου υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση μεταναστών παρατηρούμε την εμφάνιση ακραίων φασιστικών ομάδων, η οποίες οργανώνουν πογκρόμ ρατσιστικών επιθέσεων στις γειτονιές αυτές τρομοκρατώντας τους μετανάστες με στόχο να τους διώξουν από τα σπίτια που κατοικούν εδώ και χρόνια. Η απουσία οποιασδήποτε ουσιαστικής κοινωνικής φροντίδας οδηγεί στην περιθωριοποίηση των ξένων και σε φαινόμενα ρατσισμού ή ξενοφοβίας.

Στην εποχή της κρίσης η ανάγκη για κοινωνική ισότητα και συνοχή είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Οι μετανάστες δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως εγκληματίες και να φυλακίζονται σε κέντρα κράτησης, έχουν κάθε δικαίωμα στην αξιοπρέπεια στη ζωή και στην εργασία. Όσο βρίσκονται στο περιθώριο θα συνεχίσουν να αποτελούν αντικείμενα εκμετάλλευσης των εργοδοτών και θα καταφεύγουν όλο και περισσότερο στην παρανομία για να επιβιώσουν. Έτσι, είναι επιτακτική ανάγκη η νομιμοποίηση των μεταναστών, τουλάχιστον αυτών που ζουν και εργάζονται χρόνια στην Ελλάδα, των αιτούντων άσυλο αλλά και αυτών που δεν θέλουν να παραμείνουν στη χώρα (και εγκλωβίζονται λόγω του Δουβλίνο ΙΙ) και θέλουν να φύγουν προς τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ. Η ποινικοποίηση της μετανάστευσης και ο έλεγχος της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης κρατάει εγκλωβισμένους τους εργαζόμενους σε συνθήκες που δεν επιλέγουν οι ίδιοι για τους εαυτούς τους. Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να αποφασίσει που θα ζήσει και θα εργαστεί.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΡΑΙΟΣ