Την τελευταία διετία, οι πολιτικές της οικονομικής παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού, γνωρίζουν μια πρωτοφανή σε ένταση κρίση. Από τη δεκαετία του 90’ και έπειτα οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις με κύριους εκφραστές τους, το Ρέιγκαν και τη Θάτσερ επέλεξαν τον εξοβελισμό της παραγωγής, στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Με τον τρόπο αυτό, αφενός θα εξασφάλιζαν φθηνό εργατικό δυναμικό  για την ανάπτυξη των επιχειρηματικών τους ενεργειών και από την άλλη διατηρώντας στα ίδια μισθολογικά επίπεδα τη Δύση, θα αυξάνονταν ο μέσος όρος ευημερίας. Πολύ απλά, η φθηνή μαζική και αντιοικολογική κατανάλωση θα επέτρεπε στη μεσαία τάξη της Δύσης, να απολαμβάνει μεγαλύτερο αριθμό πολυτελών αγαθών, παρά το γεγονός πως οι μισθοί τους θα παρέμεναν σε επίπεδα όμοια με αυτά της δεκαετίας του 70’.

Στην Ελλάδα η  νεοφιλελεύθερη πολιτική ατζέντα, της δεκαετίας του 90’ περιελάμβανε, την απομάκρυνση του παραγωγικού ιστού από τη μια στα Βαλκάνια και από την άλλη, την συγκεκαλυμμένη στήριξη στη μαύρη εργασία που προσέφεραν οι οικονομικοί μετανάστες και προκαλούσε την άμεση εισοδηματική επαύξηση των Ελληνικών μεσαίων στρωμάτων. Έτσι ο παραγωγικός ιστός, θα αναπτυχθεί παρασιτικά στα Βαλκάνια, εξασφαλίζοντας από εκεί τη φθηνή παραγωγική εργασία. Η αφαίμαξη των μεταναστών τόσο στην αγροτική παραγωγή, όσο και στις τουριστικές επιχειρήσεις προκάλεσε την εισοδηματική ανάπτυξη της Ελληνικής μεσαίας τάξης βιώνοντας ωστόσο ένα επίπλαστο «Αμερικάνικο όνειρο». Τα φθηνά, προϊόντα της Βαλκανικής αγοράζονταν εύκολα από την ελληνική κοινωνία την ίδια στιγμή που η εξάρτηση της χώρας από τις ξένες εισαγωγές αναπτύσσονταν διαρκώς.

Η αναπτυξιακή πορεία όμως ανακόπηκε σταδιακά από το 96-97 και έτσι η Ναυτιλία και ο Τουρισμός έμειναν ως βασικοί οικονομικοί πυλώνες μιας παρασιτικής οικονομίας, την ίδια στιγμή που στην Ελλάδα, αναπτύσσονταν και γιγαντώνονταν οι υπηρεσίες. Μέρος τις εξέλιξης αυτής ήταν και η ανάπτυξη του ντόπιου τραπεζικού συστήματος, χωρίς όμως τα επενδυτικά κεφάλαια των ντόπιων τραπεζών να επενδύονται με την ίδια ένταση στις διεθνής χρηματαγορές, έχοντας ως  στήριξή τους τις πελατειακές καταθέσεις.

Στην Αμερική ο εξοβελισμός της παραγωγής, οδήγησε τις Αμερικανικές αστικές και επενδυτικές ελίτ να στραφούν, στην ανάπτυξη της οικοδομής, ως βασική επενδυτική προτεραιότητα στο εσωτερικό της. Το αμερικάνικο όνειρο πλέον περιελάμβανε ένα πολυτελές σπίτι. Σε αυτή την εξέλιξη προνομιακός υπήρξε ο ρόλος των τραπεζών, οι οποίες δάνειζαν πακτωλό χρημάτων, με εγγύηση, το υπό- αγορά σπίτι( ενυπόθηκο δάνειο). Η εξέλιξη αυτή είχε ως αποτέλεσμα, λόγω της οικονομικής συρρίκνωσης  που προκάλεσε ο πόλεμος στο Ιράκ και το Αφγανιστάν και η διαρκώς αυξανόμενη τιμή του πετρελαίου, να οδηγήσουν τους Αμερικάνους σε αδυναμία αποπληρωμής των δανείων, με συνακόλουθο νέο δανεισμό. Η αδυναμία αποπληρωμής όμως των δανείων αυτών, είχε ως αποτέλεσμα την έξωση από τα σπίτια μεγάλων αριθμών πολιτών κάνοντας πλέον τις πολυδιαφημισμένες πολιτείες, περιοχές με σταδιακά αυξανόμενο αριθμό παραγκών (Tent Cities).

 H εξέλιξη αυτή είχε ως αποτέλεσμα το περιορισμό χρηματικής κυκλοφορίας και ως εκ τούτου να προκληθεί μια πρωτοφανής σε ένταση και έκταση κρίση στη παγκόσμια μεταφορά κεφαλαίων. Η 15^η Σεπτέμβρη με τη κατακόρυφη πτώση της Wall Street αποτέλεσε την ημερομηνία ορόσημο για τη διαφαινόμενη γενικευμένη κρίση. Σε αυτό το στάδιο ωστόσο, αξίζει να αναφέρουμε πως η κρίση έπληττε κυρίως τις επενδυτικές ελίτ των διεθνών χρηματαγορών και όχι τόσο τα μεσαία κοινωνικά στρώματα. Η διακίνηση κεφαλαίων έπληξε, τους κολοσσιαίους επενδυτικούς ομίλους, όπως τη Lehman Brothers ή τη Freddie Marc καθώς, ο ελεύθερος τζόγος στο καθεστώς της ελεύθερης χρηματοπιστωτικής αγοράς, έχει εκτός από τεράστια κέρδη και τεράστια ρίσκα. Ακολούθησε έπειτα η πτώση του Ευρωπαϊκών Χρηματιστηρίων, με θιγμένες τις επενδυτικές ελίτ της Ευρώπης που έβλεπαν τα κέρδη τους να περιορίζονται.

Στην εξέλιξη αυτή, οι δυτικές κυβερνήσεις πιστές στο έργο τους, στην υπηρέτηση των συμφερόντων των ελίτ, εφάρμοσαν ένα σχέδιο σωτηρίας του διεθνούς τραπεζικού συστήματος. Αρχικά το σχέδιο Πώλσον  περιελάμβανε, την απόδοση 700 δις δολαρίων για την αποπληρωμή των «τοξικών» δανείων και την διακίνηση χρήματος. Από την άλλη, ο Μπράουν αντιγράφοντας το σχέδιο σωτηρίας της Σουηδίας, που εφάρμοσε τη δεκαετία 90’, πρότεινε την εγγύηση των τραπεζικών καταθέσεων και τη συνακόλουθη κρατικοποίησή τους σε περίπτωση πτώχευσης ή πώλησης μετοχικών κεφαλαίων λόγω αδυναμιών. Η πολιτική αυτή τόσο της Αμερικανικής Κεντρική Τράπεζας (FED) όσο και των Ευρωπαίων ηγετών έγινε με γνώμονα τη στήριξη των κερδοφόρων μηχανισμών των «ατλαντικών» οικονομικών ελίτ.

Στην Ελλάδα, οι κατακόρυφες πτώσεις του Χρηματιστηρίου Αθηνών, είχαν ως αποτέλεσμα, το σύνολο των ντόπιων ελίτ να βιώσουν για πρώτη φορά μια γενικευμένη συρρίκνωση, των υπέρογκων κερδών τους. Έτσι, μεγαλοεπενδυτές, manager, μεγαλοδημοσιαγράφοι και τα περίφημα πλέον golden boys  άρχισαν να βιώνουν την απειλή από τα διάφορα ξένα κεφάλαια που απομακρύνονταν από το Ελληνικό χρηματιστήριο. Οι δυσφορία τους, προκάλεσε την άμεση πολιτική στήριξης τους, χαρακτηριστικό του ελληνικού κράτους, να προασπίζει τα συμφέροντα των ελίτ, έναντι οποιοσδήποτε άλλου. Η απόδοση 28 δις ευρώ στις ελληνικές τράπεζες κρίθηκε αναγκαία, άσχετα από το γεγονός ότι το κόστος θα το επωμιστεί για ακόμα μια φορά το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας.

 Στην αβεβαιότητα αυτή ωστόσο, γεννιέται ένα τεράστιο κύμα, ανταγωνισμού μεταξύ των ντόπιων ελίτ, με χαρακτηριστική τη πρωτοβουλία της MARFIN BANK  να δηλώσει πως δεν θα χρειαστεί μέρος από τα 28 δις, εκβιάζοντας τους τραπεζικούς ομίλους να δηλώσουν τις προθέσεις τους, γνωρίζοντας πως με τον τρόπο αυτό θα πετύχει την συρρίκνωση των μετοχικών κεφαλαίων των αδύναμων ή υπό κρίση τραπεζών και θα εξασφαλίσει την εξαγορά τους.

Σε αυτή τη συγκυρία, με καθυστέρηση οι οικονομικές ελίτ, κατάλαβαν την ένταση της κρίσης. Η κατακόρυφη πτώση των τιμών του πετρελαίου, από 144$ το βαρέλι σε 66$, μολονότι ο ΟΠΕΚ αποφάσισε τη μείωση της παραγωγής, θεωρήθηκε πως θα προκαλούσε την συνακόλουθη αύξηση της τιμής του. Η πραγματικότητα έκδηλη. Οι εκτιμήσεις για τους παγκόσμιους ρυθμούς ανάπτυξης άλλάξαν άμεσα, φανερώνοντας την αδυναμία των υπερεθνικών οργανισμών να παρέμβουν στην προοπτική αυτή.  Ο ρυθμός κατανάλωσης πέφτει. Η παγκόσμια μεταφορά και κατανάλωση αγαθών, περιορίζεται. Η ύφεση εφορμά, στην πραγματική οικονομία. Τα πρώτα σημάδια γίνονται εμφανή. Οι απολύσεις χιλιάδων εργαζομένων στην Αμερική κυρίως στην αυτοκινητοβιομηχανία και στο χρηματοπιστωτικό κλάδο, εκτινάσσουν τα ύψη της ανεργίας. Οι προβλέψεις κάνουν λόγο για 40.000.000 ανέργους, στο δυτικό κόσμο ως το 2011. Η ανασφάλεια κυριεύει τα μεσαία στρώματα ενώ η εξαχρείωση των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων επεκτείνεται.

Στην Ελλάδα μείωση των ρυθμών της παραγωγής, δεν μπορεί να προκαλέσει αντίστοιχα φαινόμενα. Το κλείσιμο εργοστασίων όπως της Βιαμύλ ή τη SIEMENS έχει αποφασισθεί καιρό πριν, ενώ οι κυβερνητικές ελίτ καμία πρωτοβουλία δεν πήραν ώστε να αποφευχθεί αυτή η επιλογή. Στη πραγματικότητα όμως, η παρακμή της ελληνικής οικονομίας θα επεκταθεί, όταν η κρίση μεταφερθεί στη Βαλκανική, εξέλιξη καθ’ όλου μακρινή από τη στιγμή, που η ανάπτυξή της βασίσθηκε κυρίως στα Αμερικάνικα κεφάλαια. Επιπλέον, η γενικευμένη κρίση, σε όλο τον κόσμο, θα περιορίσει τα οικονομικά κεκτημένα του αναπτυγμένου τουρισμού, ενώ ο παγκόσμιος χαρακτήρας της κρίσης θα έχει ως αποτέλεσμα την συρρίκνωση των μεγεθών της ελληνικής ναυτιλίας. Υπ’ αυτήν την έννοια, η επίπλαστη ευημερία των τελευταίων ετών, ολοκληρώνεται, για να δώσει στη θέση της, σε μια εργασιακή μισθολογική και συνταξιοδοτική αβεβαιότητα, τόσο στην Ελλάδα, όσο και γενικότερα στο Δυτικό κόσμο.

Αρκετοί θεωρούν πως τα μεγέθη της κρίσης, είναι κοντινά με εκείνα του Κραχ του 1929. Δεν είναι λίγες οι εκτιμήσεις εκείνων, που πιστεύουν πως η χαμένη πολεμική βιομηχανία ή ένας πόλεμος, είναι το απαραίτητο ιστορικό εργαλείο στην ανάγκη άμεσης ανασυγκρότησης των κρατικών οικονομιών. Από την άλλη ο περιορισμός των θέσεων εργασίας, θα προκαλέσει εκ νέου σημάδια ρατσιστική αντιμετώπισης και βίας, όταν οι οικονομικοί μετανάστες, θα αποτελούν τον αποδιοπομπαίο τράγο, της οικονομικής συρρίκνωσης των μεσοστρωμμάτων. Και αν σήμερα η έξοδος προς την «αγοραία» αριστερά, (Κέϋνς) φαντάζει κυρίαρχη στους κύκλους των οργανικών διανοούμενων, δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως η ακροδεξιά ρητορική ενδέχεται να πείσει και να ηγεμονεύσει. Για εμάς, η συγκρότηση ενός αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος ουσίας αποτελεί τη βασική προτεραιότητα. Που θα αμφισβητεί την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, διεκδικώντας τη χειραφέτηση από τα πραγματικά αίτια της κρίσης και που θα οδηγεί σε έναν κόσμο ευνοϊκό για όλα τα τμήματα της κοινωνίας, βασισμένο στην εμπορική και κοινωνική αλληλεγγύη, όμοια με εκείνη που εφάρμοσαν τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής.   

Την ίδια στιγμή, που αποτυχημένες επιλογές του νεοφιλελευθερισμού διαφαίνονται σε όλο τον κόσμο, μέσα από την πρωτοφανή χρηματοπιστωτική κρίση, οι πολιτικές ελίτ της χώρας, εντείνουν την νεοφιλελεύθερη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση σε όλες τις βαθμίδες. Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που ξεκίνησε την άνοιξη του 2006 με την προσπάθεια αναθεώρησης του άρθρου 16 και το νόμο Γιαννάκου, συνεχίστηκε το φετινό καλοκαίρι, με την  σταδιακή αναγνώριση των  πτυχίων των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών, ως ισότιμα με τα κρατικά.
            Από την υπογραφή της συνθήκης της Λισσαβόνας και έπειτα, οι χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χαράσσουν την εκπαιδευτική τους στρατηγική με βάση, την ενσωμάτωσή του θεσμού της εκπαίδευσης στη σφαίρα του αγοραίου εμπορίου. Στη λογική αυτή, στην Ελλάδα επιδιώχθηκε από τη μία η ιδιωτικοοικονομική λειτουργία του Δημοσίου Πανεπιστημίου και από την άλλη, το άνοιγμα μια νέας επενδυτικής κατηγορίας, της Ανώτατης Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
            Η ιδιωτικοοικονομική λειτουργία των Δημοσίων Α.Ε.Ι. απορρέει από ολόκληρη τη φιλοσοφία του νόμου Γιαννάκου, θέτοντας σε περίοπτη θέση, τη κατάρτιση ενός τετραετούς αναπτυξιακού προγράμματος για κάθε σχολή, πρόγραμμα που περιλαμβάνει την συγκρότηση προπτυχιακών προγραμμάτων ικανών να ειδικεύσουν τους σπουδαστές σε αντικείμενα προσφιλή στην αγορά. Το αντίστοιχο πρόγραμμα στη σχολή μας θα δώσει ένταση στην πολιτική στατιστική (gallop) και στην οικονομική θεωρία (marketing) , μην επιτρέποντας την διδασκαλία πολιτικής Ιστορίας η Φιλοσοφίας.
            Από την άλλη, ο ορισμός των 2ν ετών ως όριο για την ολοκλήρωση των σπουδών σε συνδυασμό με την ύπαρξη προαπαιτούμενων μαθημάτων (η εξέταση σε ένα μάθημα προϋποθέτει την επιτυχή εξέταση σε κάποιο προηγούμενο π.χ. κοινωνιολογία 1, κοινωνιολογία 2), εντείνει τη ταχύτητα της μορφωτικής διαδικασίας. Στο ίδιο πλαίσιο, εντάσσεται και μια πρωτοφανή επίθεση στην διαδικασία κατάκτησης της γνώσης, καθώς από την κατάκτηση των πολλαπλών συγγραμμάτων, πλέον ορίζεται η απόδοση ενός βιβλίου ανά μάθημα, την ίδια στιγμή που οι βιβλιοθήκες της χώρας μένουν λιγοστές και με ελάχιστους τίτλους βιβλίων.
             Το νομικό καθεστώς της αξιολόγησης, προωθεί την κατηγοριοποίηση των σχολών σε αυτές που ενδιαφέρουν τον επιχειρηματικό κόσμο και σε αυτές που δεν υπάρχει καμία δυνατότητα επαγγελματικής ανέλιξης, όπως για παράδειγμα η Σχολή Πολιτικών Επιστημών. Η ερευνητική διαδικασία, όλο και περισσότερο χρηματοδοτείται από επιχειρηματίες που κατευθύνουν τη παραγωγή νέας γνώσης με βάση τα επενδυτικά τους συμφέροντα. Έτσι η έρευνα για τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, προφανώς και θα προτιμηθεί από την έρευνα οικολογικών μορφών καλλιέργειας όταν χρηματοδότης θα είναι ο «Μπαρμπαστάθης». Τέλος προωθείται ο αποχαρακτηρισμός των προαυλίων χώρων των Α.Ε.Ι. ως χώρου ασύλου, καθιστώντας με το χρόνο δυνατή την εποπτεία όλων των πολιτικών πρωτοβουλιών.
             Τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών. Πάρα τη μη ψήφιση της αναθεώρησης του άρθρου 16, η θέσπιση ενός μηχανισμού ιδιωτικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι με τη νομιμοποίηση των πτυχίων των κολεγίων. Η λογική των Κ.Ε.Σ. είναι από τη μια να υπάρχουν κολέγια, παροχής φθηνής ειδικευμένης γνώσης, που θα στελεχώνονται από φοιτητές χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων  που δεν εισήχθησαν σε κάποιο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Έτσι θα γεννηθεί μια γενιά, φτωχών και αμόρφωτων  πτυχιούχων κομμωτικής, ηχοληψίας ή μακιγιαρίσματος με απόλυτα εξειδικευμένη γνώση, χωρίς καμία ολόπλευρη μάθηση και με πενιχρά επαγγελματικά δικαιώματα (μισθό κάτω των 700 ευρώ) διατηρώντας στο ακέραιο την οικονομική τους προέλευση. Από την άλλη, τα παιδιά των εύπορων οικογενειών θα έχουν την δυνατότητα να φοιτούν, πληρώνοντας τεράστια δίδακτρα, σε κάποιο από τα πολυδιαφημισμένα κολέγια, με κλάδο το μάρκετινγκ ή τη διοίκηση επιχειρήσεων κατακτώντας στο εργασιακό αύριο μια από τις διευθυντικές θέσεις με μισθούς άνω των 1500 ευρώ. Στη πραγματικότητα, ουσιαστικά προωθείται η κάθετη διαίρεση μέσα από τα Κ.Ε.Σ. των υποψηφίων εργαζομένων σε αυτούς, που θα στελεχώνουν τις ειδικευμένες θέσεις και σε αυτούς που θα διευθύνουν από τα πάνω, την ίδια στιγμή που οι προνομιούχοι θα κληροδοτούν τα προνόμιά τους στα παιδιά τους ψαλιδίζοντας οποιαδήποτε ευκαιρία κοινωνικής ανέλιξης για τα παιδιά των χαμηλόμισθων.  Τα πτυχία των κολεγιών πληροφορικής ή δημοσιογραφίας, αν και δεν θα αντικατοπτρίζουν το ίδιο γνωστικό υπόβαθρο, θα έχουν την ίδια αξία με τα Δημόσια Α.Ε.Ι. και ως εκ τούτου οι κάτοχοί τους θα προτιμώνται σε αντίστοιχες θέσεις εργασίας.  Η διαδικασία αυτή ουσιαστικά, θα οδηγήσει στην οριστική παρακμή των Δημοσίων Α.Ε.Ι. καθώς η αξία των πτυχίων των Δημοσίων Α.Ε.Ι. θα υποβαθμιστεί αρκετά, ενώ  η σχετική πολύμορφη απόδοσης της γνώσης στα Α.Ε.Ι. θα αδυνατίσει να αντιπαρατεθεί στο προνομιακό ρόλο της ειδίκευσης στο αγοραίο περιβάλλον.
            Εμείς ωστόσο, δεν εχθρευόμαστε τη σπουδή στα Κ.Ε.Σ. μερίδας των νέων, ούτε δεχόμαστε τη λογική του μεταξύ μας ανταγωνισμού.  Εναντιωνόμαστε όμως, στην παραπαιδεία και στη λογική αυτών που εκμεταλλεύονται τα όνειρα και τις ελπίδες των νέων, για μια αξιοπρεπή επαγγελματική αποκατάσταση, προφέροντας στη πραγματικότητα το διαβατήριο για την εργασιακή επισφάλεια.

Η δραστηριότητα του Συλλόγου παρεμποδίστηκε, για ακόμα μια φορά, από τους εντολοδόχους των κομμάτων, οι οποίοι επέλεξαν να στηρίξουν τα μικροπολιτικά τους συμφέροντα σε βάρος, όλων μας.

Την Τετάρτη 29/10/08 πραγματοποιήθηκε η τακτική συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου. Με πρότασή μας, ζητήσαμε να υπερψηφιστεί από όλους η παραχώρηση των εισόδων των αιθουσών, στις Πολιτιστικές Ομάδες του Συλλόγου.   Από τη μεριά μας θεωρήσαμε αναγκαίο να καταχωρηθεί ο χώρος των εισόδων και των εξόδων -πόρτες  των αιθουσών- στο Σύλλογο Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών και στις Πολιτιστικές του ομάδες, για την ανάρτηση του υλικού τους (αφίσες, ανακοινώσεις για κινηματογραφικές προβολές κτλ). Αν και όλοι πίστεψαν, πως η πρότασή μας έγινε για να αποτρέψουμε συναδέλφους πολιτικών χώρων να αναρτούν ανακοινώσεις που σχετίζονται με το κόμμα τους, εμείς προχωρήσαμε σε αυτή τη πρωτοβουλία, με σκοπό να ενισχύσουμε τη λειτουργία των ομάδων, δίνοντάς τους, με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου, τους προνομιακούς για ενημέρωση αυτούς χώρους.

Η σύσσωμή αντίδρασή τους, καταδεικνύει πόσο παράταιρα είναι τα συμφέροντά τους, σε σχέση με αυτά του Συλλόγου. Εμείς διεκδικούμε, έναν σύλλογο πολιτικό, ζωντανό με πρωτοβουλίες, προς την συλλογική ανάπτυξη της ταυτότητας του φοιτητή, ως σκεπτόμενού ανθρώπου. Οι πολιτιστικές ομάδες με τις δραστηριότητές τους μας δίνουν μια διέξοδο, στην πολιτιστική παρακμή των ημερών μας, την ίδια στιγμή που δραστηριοποίηση όλων μας σε αυτές της ομάδες, μας βοηθά, στην εξέλιξη και την αναβάθμιση των σπουδών μας.  Στην προσπάθειά της Π.Κ.Σ.(Κ.Κ.Ε.)  να στοιχειοθετήσει  την εναντίωσή της στην εν λόγω πρόταση, μας κατηγόρησε ότι η ενέργειά μας αποτελεί, άρση του Ασύλου, κάτι εντελώς απαράδεκτο για μας, από τη στιγμή που η πρόταση αυτή έγινε με σκοπό, να προωθηθεί ακόμα περισσότερο η ελευθερία της έκφρασης του κάθε φοιτητή και του Συλλόγου κατ’ επέκταση.  Από την άλλη, τόσο η ΔΑΠ όσο και η ΠΑΣΠ φοβούμενες πως τη μέρα των εκλογών θα λείπουν από τους χώρους αυτούς οι αφίσες τους καταψήφισαν χωρίς αιτιολόγηση (ΔΑΠ) και απροσδιόριστα (ΠΑΣΠ) ενώ η ΑΡ.ΕΝ. μολονότι κατάλαβε την αξία της συγκεκριμένης πρότασης, αρκέστηκε στο «λευκό», θεωρώντας προφανώς την κομματική παρέμβαση απαραίτητη στην συγκρότηση ενός «Ανεξάρτητου….» φοιτητικού κινήματος! Η στάση τους μας εξέπληξε, καθώς πιστέψαμε πως την πρότασή μας θα την στηρίξουν όλοι, αναγνωρίζοντας την αξία της δραστηριότητας των πολιτιστικών ομάδων. Δυστυχώς όμως, η προσήλωσή τους στις κομματικές τους ηγεσίες, τους ωθεί στο να προβαίνουν σε τέτοιες απαράδεκτες πολιτικές επιλογές.

Μέσα από την εξέλιξη της διαδικασίας, αντιληφθήκαμε την ανάγκη να συζητηθεί το εν λόγω ζήτημα μεταξύ όλων των μελών του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών και για αυτό αποσύραμε την εν λόγω πρόταση.

 Προφανώς και υπάρχουν και σημαντικότερα ζητήματα προς συζήτηση, εντούτοις οι πρακτικές και οι  λογικές αυτές είναι σημαντικό από κοινού να τις σταματήσουμε…

Το τελευταίο διάστημα, οι εντάσεις στο χώρο της Βαλκανικής, εντάθηκαν εκ νέου, ολοκληρώνοντας το καταστροφικό έργο των Νατοϊκών βομβαρδισμών του 1999, με αποτέλεσμα η Βαλκανική να φαντάζει ξανά, ως «μπαρουταποθήκη της Ευρώπης».

Η γεωπολιτική αξία, της γεωγραφικής περιοχής της Χερσονήσου του Αίμου, αποτελεί ξανά το σημαντικότερο στόχο της Αμερικάνικης Αυτοκρατορίας, ως ανάχωμα τόσο στην Ρωσική οικονομική ανάκαμψη (σχέδιο περί αντιπυραυλικής Άμυνας), όσο και στη γενικότερη ανάγκη των Αμερικανικών ελίτ, να διατηρήσουν τις επιρροές τους στον ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής, μετά την αποτυχημένη στρατιωτική Κατοχή του Ιράκ.

Η πραγματοποίηση αυτού του σχεδίου, προϋπέθετε την ύπαρξη στην περιοχή ενός στρατιωτικού γίγαντα, ο οποίος και ετοιμάστηκε σε χρόνο ρεκόρ, μόλις σε τρία χρόνια, με εικοσιτετράωρη εργασία  χιλιάδων Αλβανών εργατών . Πρόκειται για τη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση του κόσμου που απλώνεται σε έκταση 10.000 στρεμμάτων παλιάς αγροτικής γης μεταξύ των ακαθόριστων συνόρων του Κοσόβου κα της Π.Γ.Δ.Μ..

 Ονομάζεται Camp Bondsteel και συντηρεί περισσότερους από 7.000 αμερικανούς στρατιώτες, δηλαδή τα τρία τέταρτα της συνολικής Αμερικανικής δύναμης. Στην εν λόγω βάση πρόκειται να μεταφερθεί  η αεροπορική βάση που βρίσκεται σήμερα στο Αβιάνο της Ιταλίας. Τη συντήρηση των 300 και πλέον κτηρίων, καθώς και τη συντήρηση των αναγκών των ξένων στρατιωτικών μονάδων, έχουν αναλάβει 10.000 Αλβανοί Κοσοβάροι, οι οποίοι εργάζονται με μόλις 2 δολάρια την ώρα,  την ίδια στιγμή που η ανεργία στη πόλη Ουρόσεβατς αγγίζει το 80%. Πρόκειται για ένα στρατιωτικό κράτος, απόλυτα σύγχρονο (διαθέτει το καλύτερα εξοπλισμένο νοσοκομείο της Ευρώπης), που λειτουργεί απομυζώντας το παραγωγικό ιστό της ντόπιας οικονομίας.

Η βάση αυτή, είναι χτισμένη, δίπλα στον αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου Α-Μ-Β-Ο (Albania, Macedonia, Bulgaria Oil) κόστους 1,5 δις αμερικανικών δολαρίων. Στόχος της βάσης αυτής, είναι να εξασφαλίζει την ασφάλεια μεταφοράς του 51%  του αερίου, από τη Κασπία, καθιστώντας την Ουάσιγκτον κεντρικό ρυθμιστή της τιμής του στην Ευρώπη.

Βλέπουμε λοιπόν, πως η αποσταθεροποίηση της περιοχής, είναι αποτέλεσμα της θέλησης των Αμερικανικών ελίτ, να καθυποτάξουν τις χώρες της Βαλκανικής, με πολιτικούς και στρατιωτικούς τρόπους. Η στρατιωτική βάση Bondsteel, δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο παρά το στρατιωτικό χωροφύλακα της περιοχής, και όπως μας λέει ο ποιητής: ή θα εξακολουθούμε να γονατίζουμε όπως αυτός ο δραπέτης ή θα σηκώσουμε έναν άλλο πύργο ατίθασο απέναντί τους (Μιχάλης Κατσαρός).

 H υποθαλάσσια αρτηρία αποτελεί μία προσπάθεια ένωσης της δυτικής πλευράς της πόλης με την ανατολική, παρακάμπτοντας το ιστορικό κέντρο της πόλης. Είναι ένας οδικός άξονας που θα διασχίζει υπόγεια και εν μέρει υποθαλάσσια (θα βυθίζεται περίπου στο ύψος των Δικαστηρίων και θα βγαίνει πάλι στην επιφάνεια μετά το ξενοδοχείο Μακεδονία Παλλάς) το ιστορικό κέντρο της πόλης.  Η σύμβαση του έργου υπογράφηκε στις 31/10/2006 και στη συνέχεια πήγε για επικύρωση στη Βουλή. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΥΠΕΧΩΔΕ οι εργασίες που, τυπικά, έχουν ήδη αρχίσει, θα ολοκληρωθούν μέσα σε 4χρόνια. 

Έχει μήκος 6,5 χλμ (εκ των οποίων τα 4 χλμ υπόγεια) και πλάτος 34 μέτρα. Ο κύριος κορμός έχει τρεις λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, λωρίδα έκτακτης ανάγκης και πεζοδρόμια. Ξεκινά από την οδό Κωλέττη στην Δυτική είσοδο της πόλης και καταλήγει μέσω της λεωφόρου Μ. Αλεξάνδρου στην οδό Π. Συνδίκα.

 Υπάρχουν δυο σταθμοί διοδίων και για τις δυο κατευθύνσεις. Ο πρώτος σταθμός είναι από την είσοδο της Αθήνας στο ύψος της οδού Κωλέττη και ο δρόμος βυθίζεται πριν από τη συμβολή με τη Δωδεκανήσου. Ο δεύτερος σταθμός είναι λίγο παρακάτω, στο ύψος περίπου των Δικαστηρίων.

Ο βασικός κορμός του έργου συμπληρώνεται με πρόσθετους κλάδους εισόδου – εξόδου, ώστε η αρτηρία συνδεόμενη με το βασικό οδικό δίκτυο του κέντρου να απαλύνει το κυκλοφοριακό πρόβλημα. Για τον εξαερισμό του υποθαλάσσιου τμήματος θα δημιουργηθεί πύργος ύψους 15 μέτρων στην πρώτη προβλήτα του λιμανιού και ενδεχομένως ένας δεύτερος στην περιοχή της παλιάς Ηλεκτρικής Εταιρείας.

 Το έργο κατασκευάζεται με τη μέθοδο της «Σύμπραξης δημοσίου – ιδιωτικού». Τα αναλυτικά τεχνικοοικονομικά στοιχεία σχετικά με το έργο δεν έχουν ανακοινωθεί. Η «υποθαλάσσια αρτηρία» έχει προϋπολογισμό 517 εκ. €., εκ των οποίων τα 96,5 εκ. € είναι επιχορήγηση του δημοσίου, τα 50 εκατ. € είναι η συμμετοχή του εργολάβου και τα υπόλοιπα θα τα δανειστεί από τράπεζες.  Με τη σύμβαση αυτή η ανάδοχος κοινοπραξία αποκτά προνόμια , όπως πχ το να μπλοκάρει άλλα συγκοινωνιακά έργα αν αυτά απειλούν την αποδοτικότητα της επένδυσης του. Το κόστος των διοδίων κατά την έναρξη έχει οριστεί στα 2 €. 

Είναι γεγονός ότι οι υπεύθυνοι για την εκτέλεση του έργου καθώς και το ΥΠΕΧΩΔΕ αγνόησαν παντελώς  την αντίδραση της τοπικής κοινωνίας στη δημιουργία αυτού του δρόμου- «τέρατος» στο κέντρο της πόλης καθώς και τις φωνές που προέβαλαν επιχειρήματα κατά της δημιουργίας της. Παρόλα αυτά όμως τα επιχειρήματα που προέβαλαν οι πολέμιοι της είναι πολύ σοβαρά και σχετίζονται με: 

• Τις συνέπειες που θα έχει το έργο στο πράσινο της περιοχής και την ευρύτερη «εμφάνιση της πόλης»

 Για την κατασκευή του έργου αυτού θα χρειαστεί «διάνοιξη» της παραλιακής, εις βάρος του πρασίνου της περιοχής.  Έτσι τα έργα ανάπλασης της παραλιακής που κατασκευάζονται σήμερα θα «καταστραφούν» και αυτά μαζί με τις δενδροστοιχίες που υπάρχουν εκατέρωθεν του δρόμου. Θα ξηλωθούν οι δενδροστοιχίες εκατέρωθεν της Μ. Αλεξάνδρου και πιθανόν θα καταστραφεί μέρος των πάρκων που φτιάχνεται τώρα στην παραλιακή. Συνολικά, περίπου 30 στρέμματα δυτικά και 30 στρέμματα ανατολικά χαρακτηρισμένων κοινόχρηστων χώρων πρασίνου θα μετατραπούν σε άσφαλτο.  Έκταση που αποτελεί περίπου το 10% των υφιστάμενων κοινόχρηστων χώρων πρασίνου του Δήμου Θεσσαλονίκης. Η υποθαλάσσια αρτηρία αποκόπτει τον ιστό της πόλης από την παραλία, αφού η πρόσβαση σε αυτήν θα γίνεται μόνο μέσω τριών πεζογεφυρών. Μετά τη βύθιση, υποθαλάσσιο τμήμα συνεχίζει νοτιότερα κατεδαφίζοντας μεγάλο τμήμα από το ιστορικό διατηρητέο σύνολο των χερσαίων αποθηκών του λιμένα . Το έργο αυτό οδηγεί σε ενθάρρυνση της χρήσης του αυτοκινήτου στο κέντρο της πόλης, εν αντιθέσει με τις κατευθύνσεις της Ε.Ε. οι οποίες στηρίζουν την επέκταση της χρήσης μέσων μαζικής μεταφοράς στα μεγάλα αστικά κέντρα. 

• Τα αποτελέσματα που θα έχει τελικά στην επίλυση του κυκλοφοριακού προβλήματος της Θεσσαλονίκης

Είναι γεγονός ότι το έργο αυτό περιορίζει τη συνολική βελτίωση του κυκλοφοριακού της πόλης καθώς για παράδειγμα δεν επιτρέπει την ανάπτυξη συστημάτων σταθερής τροχιάς του ΟΣΕ (δημιουργώντας έτσι προβλήματα στον προαστιακό σιδηρόδρομο). Προβλήματα θα δημιουργηθούν όμως και στην κυκλοφορία των αυτοκινήτων (την επίλυση των οποίων υποτίθεται ότι θα έλυνε η δημιουργία της υποθαλάσσιας) αφού αυτά βγαίνοντας από την υποθαλάσσια θα μποτιλιάρουν στην Ανθέων και είναι πολύ πιθανό το μποτιλιάρισμα θα φτάνει πίσω μέχρι την υποθαλάσσια.  

• Τις διαδικασίες «διαβούλευσης» που ακολουθήθηκαν ώστε να αποφασιστεί η εκτέλεση του έργου

 Η κατασκευή του συγκεκριμένου έργου δεν αιτιολογήθηκε  επειδή αυτή τη χρονική στιγμή τα δεδομένα και οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι χρειάζεται πραγματικά αλλά με το επιχείρημα ότι “είχε ζητηθεί παλιότερα”. Tο πλήρες κείμενο της σύμβασης παραχώρησης δε τέθηκε ποτέ σε δημόσια διαβούλευση πριν την κατάθεση του στη Βουλή. Και σε αυτήν την περίπτωση η κοινωνική διαβούλευση ταυτίστηκε με το ότι το Υπουργείο ανακοίνωσε τις αποφάσεις του και στη συνέχεια η υπόθεση παραπέμφθηκε στις απόψεις των πολιτικών παρατάξεων υποθέτοντας ότι και η υπόλοιπη κοινωνία εκφράστηκε απόλυτα για το ζήτημα μέσω αυτών. 

• Την απουσία ενημέρωσης των κατοίκων για την μορφή, το μέγεθος και τον προϋπολογισμό του έργου

 Σύμφωνα με γκάλοπ της εφημερίδας «Μακεδονία» το 71,2% των κατοίκων της πόλης δεν γνωρίζουν ούτε την ακριβή χάραξη αλλά κυρίως ούτε καθοριστικά στοιχεία της σύμβασης. Μέχρι σήμερα δεν είναι εύκολη η πρόσβαση στα αναλυτικά σχέδια του έργου, αφού δεν υπάρχει μια μακέτα ώστε ο πολίτης να κατανοήσει τις αλλαγές που θα επιφέρει η δημιουργία της υποθαλάσσιας αρτηρίας στην πόλη του. Οι υπεύθυνοι όμως επιμένουν ότι το συγκεκριμένο έργο θα συμβάλει στην επίλυση του κυκλοφοριακού προβλήματος που αντιμετωπίζει η πόλη μας. Λύσεις που θα οδηγήσουν προς αυτή την κατεύθυνση χωρίς να δαπανηθούν τόσα χρήματα υπάρχουν. (όπως η ύπαρξη καλύτερου ελέγχου της κυκλοφορίας και της στάθμευσης, η ολοκλήρωση της περιφερειακής οδού και ο περιορισμός της εισόδου και παραμονής των αυτοκινήτων στο κέντρο της πόλης) Αλλά μάλλον τα 517 εκ. € που θα σπαταληθούν δεν αφήνουν κάποιους να τις δουν…

Τελευταία περίπτωση, που δεν παρουσιάστηκε ιδιαίτερα από τα Ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης, αποτελεί το Λαϊκό κόμμα Ελβετίας (SVP),. Λαμβάνοντας το 29% των ψήφων και αυξάνοντας τις έδρες του σε 62 (από τις 200 σε σύνολο), εξασφάλισε και δύο θέσεις στο επταμελές υπουργικό συμβούλιο του κυβερνητικού συνασπισμού της Ελβετίας. Ο ακροδεξιός ηγέτης, θα ηγηθεί του επταμελούς υπουργείου το 2009, λόγω της κυκλικότητας της προεδρίας μεταξύ των μελών του Συμβουλίου.

Το Λαϊκό κόμμα, πέτυχε ποσοστό ρεκόρ, που έχει να σημειωθεί από το 1919, ενώ παράδοξο της εκλογικής μάχης αποτέλεσε και το ποσοστό συμμετοχής (50%) των Ελβετών στις κάλπες, υψηλότερο από το1975.Το Λαϊκό κόμμα, προκάλεσε μια από τις εντονότερες προεκλογικές περιόδους, όταν η κεντρική πολιτική αφίσα, απεικόνιζε τρία λευκά πρόβατα, να διώχνουν ένα μαύρο πρόβατο από την ελβετική σημαία(πάνω εικόνα).

Κεντρική θέση, στην πολιτική ατζέντα του SVP είχε η ακραία και ξενοφοβική αντιμετώπιση των μεταναστών. Χαρακτηριστικά, το SVP έκρινε επιτακτική την απέλαση, οποιοδήποτε μετανάστη άνω των 14 ετών σε περίπτωση που διέπραττε οποιοδήποτε  έγκλημα, μαζί με την οικογένειά του. Επιπλέον το Λαϊκό κόμμα, εμφανίζεται βαθιά αντιευρωπαϊκό, χαρακτηρίζοντας την Ένωση ως οργανισμό «βαθιά συγκεντρωτικό και γραφειοκρατικό».

Χαρακτηριστικά ο πολιτειολόγος Όσακρ Ματζολένι σχολιάζει « Υπάρχει μια διάχυτη επιθυμία για επιστροφή στην παλιά Ελβετία, εκείνη που γλίτωσε από δυο παγκόσμιους πολέμους και που θεωρεί πως είναι η πλουσιότερη χώρα στον κόσμο» Αυτό δηλαδή που πέτυχε για πολλούς το SVP, ήταν να τραβήξει στα άκρα τις τάσεις απομονωτισμού της Ελβετικής κοινωνίας. Αντίθετα η αντιπολίτευση, ερμηνεύει την εκλογική επιτυχία του Λαϊκού κόμματος, στη τεράστια εκλογική καμπάνια του, που άγγιξε τα 34 εκατομμύρια ευρω, όταν η αντίστοιχη καμπάνια των σοσιαλιστών έφτασε μόλις το ένα εκατομμύριο . Η «επένδυση» αυτή εξηγείται καθώς ηγέτης των ακροδεξιών, είναι ο πολυεκατομμυριούχος βιομήχανος Κρίστοφ Μπλόχερ, που μέσα σε 15 χρόνια πέτυχε με ακροδεξιές κορώνες να  μετατρέψει ένα μικρό αγροτικό κόμμα, σε πρώτη κοινοβουλευτική δύναμη.  

Η βάση του Λαϊκού κόμματος συναντάται στο ανατολικό γερμανόφωνο τμήμα και οι ψηφοφόροι του είναι κυρίως αγρότες, συνταξιούχοι και επιχειρηματίες. Παράδοξο, ωστόσο είναι το γεγονός, ότι η Ελβετία έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας στην Ευρώπη (2,5%) και ένα ιδιαίτερα  διευρυμένο σε δημοκρατικούς θεσμούς πολιτικό σύστημα, κάτι που δεν μπορεί να δικαιολογήσει την αθρόα στροφή προς τα «άκρα».

Η εκλογική επιτυχία του SVP έρχεται να συμπληρώσει τον διαρκώς αυξανόμενο ρόλο της ακροδεξιάς σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η στροφή, προς τα «άκρα» για την Ευρώπη, μπορεί να προκαλέσει μόνο δεινά και είναι καιρός να ξεκινήσει μια ώριμη πολιτική συζήτηση, έστω και από το μικρόκοσμο της σχολής μας για την ανάσχεση του φαινομένου, που ήδη συναντάται με ιδιαίτερη ένταση και στην ελληνική κοινωνία.

Η ιστορία όμως, ξεκινά από τη Γενική Συνέλευση τμήματος της προηγούμενης Τρίτης, (Συνέλευση όπου μετέχουν ο πρόεδρος του τμήματος, καθηγητές και φοιτητές, και συζητούν διάφορα θέματα της σχολής), όπου αποφασίσθηκε να συζητηθεί σε επίπεδο τμήματος ο Νόμος για την Αξιολόγηση των Α.Ε.Ι.

Η τοποθέτησή μας στην εν λόγω πρόταση, υπήρξε ξεκάθαρη, για διεξαγωγή ξεχωριστής συζήτησης και ενώ ο Σύλλογος  Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών θα έχει πραγματοποιήσει μονοθεματική Γενική Συνέλευση για το Νόμο της Αξιολόγησης όπου κάθε μέλος του Συλλόγου και κάθε οργανωμένη κομματική ή μη ομάδα θα είχε τη δυνατότητα να τοποθετηθεί πολιτικά για το σημαντικό αυτό ζήτημα.Στην θέση μας αυτή, πιστέψαμε και εμείς ότι η ωριμότητα του Συλλόγου, θα οδηγούσε σε μια ομόφωνη απόφαση, όλων των πολιτικών παρατάξεων και σχημάτων για άμεση διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης.

Υπολογίσαμε ωστόσο χωρίς, τους «υπεύθυνους» της ΔΑΠ οι οποίοι είτε με πρόσχημα την αντικαταστατικότητα της πρότασης (sic!) για διεξαγωγή Γ.Σ. είτε με πρόσχημα την απουσία τους στην  Αράχωβα (30/11) (sic!!) επιδίωξαν τη μη πραγματοποίηση της Γ.Σ. στις 26/11.Η ουσία των πραγμάτων είναι μία. Οι «υπεύθυνοι» της ΔΑΠ είχαν ξεκάθαρη θέση να στερήσουν από το Σύλλογο Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών τη δυνατότητα να συζητήσει τις προεκτάσεις του Νόμου για την Αξιολόγηση των Α.Ε.Ι. Είχαν ξεκάθαρη εντολή, να μην επιτρέψουν μια πολιτική κίνηση, έναν πολιτικό διάλογο που θα είχε αντικυβερνητικό χαρακτήρα. Θέλησαν απλά, να δείξουν για ακόμα μια φορά ότι οι Γενικές Συνελεύσεις είναι ενοχλητικές, για το εκλογικό τους όραμα καθώς εκεί φανερώνεται ξεκάθαρα  η έλλειψη πολιτικής άποψης και περιεχομένου της ΔΑΠ-ΝδΦΚ. 

Η απάντηση σε τέτοιες πρακτικές είναι ξεκάθαρη. Οι μαζικές, πλουραλιστικές και δημοκρατικές Γενικές Συνελεύσεις αποτελούν το δίαυλο προστασίας σε όλες αυτές τις φωνές που επιθυμούν τη πολιτική σιωπή, την πολιτική απάθεια.

Η συζήτηση για τον Νόμο περί Αξιολόγησης των Α.Ε.Ι. καταδεικνύει τόσο το περιεχόμενο, όσο και το τελικό στόχο ολόκληρης της εκπαιδευτικής  «μεταρρύθμισης» και ο Σύλλογος θα  πραγματοποιήσει τη Γενική του Συνέλευση την Δευτέρα 26 Νοεμβρίου, η ενεργή συμμετοχή του καθένα μας σε αυτή τη Συνέλευση αποτελεί απάντηση πλέον όχι μόνο σε αυτούς που ξεπουλάνε το Δημόσιο Πανεπιστήμιο στην αγορά, αλλά και στους εσωτερικά τους παιδιά. 

 Υ.Γ. Τα ηθικά προσόντα ενός ανθρώπου πρέπει να τα κρίνουμεόχι από τις μονωμένες πράξεις,αλλά από την καθημερινή ζωή του.
Μπ. Πασκάλ

Αντισταθείτε 
σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι 
και λέει : καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι
και λέει : Δόξα σοι ο Θεός. 
Αντισταθείτε 
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών 
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρία εισαγωγαί – εξαγωγαί 
στην κρατική εκπαίδευση 
στο φόρο 
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ. 
Αντισταθείτε 
σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες 
ατελείωτες τις παρελάσεις 
σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει σμύρναν 
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ. 
Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται  μεγάλοι 
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες 
σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε 
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι 
σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή 
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα 
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό 
αρχηγό τους. 
Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών 
και διαβατηρίων 
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη  διπλωματία 
στα εργοστάσια πολεμικών υλών 
σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια 
στα θούρια  στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους 
στους θεατές 
στον άνεμο
σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς 
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε. 
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την  Ελευθερία.       

  Ο Μιχάλης Κατσαρός (1919-1998) γεννήθηκε στην Κυπαρισσία. Σε νεαρή ηλικία πήρε μέρος σε αριστερές πολιτικές οργανώσεις και κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Το 1945 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και έζησε για πολλά χρόνια σε δύσκολες συνθήκες, ασκώντας διάφορα βιοποριστικά επαγγέλματα, όπως ταμίας σε εμπορικό κατάστημα, δημοσιογράφος στον παράνομο Τύπο και υπάλληλος στη ραδιοφωνία. Τα ποιήματά του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες και μελοποιήθηκαν από τους Μ. Θεοδωράκη, Γ. Μαρκόπουλο και Α. Κουνάδη. Το “Κατά Σαδδουκαίων” παρουσιάστηκε μελοποιημένο από γερμανό συνθέτη στο “Κουήν Ελίζαμπεθ Χωλ”, στο Σάουθ Μπανκ του Λονδίνου (ο αγγλικός τύπος τον παρέβαλε με τους ποιητές Μπρεχτ, Χο Τσι Μινχ και Παντίλα). Πέθανε στην Αθήνα.

 Μετά, από τις κινητοποιήσεις του προηγούμενου χειμώνα, οι εξελίξεις στο χώρο της παιδείας, συνεχίζουν να προκαλούν προβληματισμό και εντάσεις.

Οι «μεταρρυθμίσεις» που προωθούνται από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της Νέας Δημοκρατίας και του Πα.Σο.Κ., στέκονται ενάντια στις εκφρασμένες θέσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Στεκόμαστε ενάντια στην κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη εκπαιδευτική πολιτική που επιβάλλει όλες τις παραπάνω αλλαγές, όπως αυτή κατευθύνεται από τις συμφωνίες διεθνών οργανισμών – η Ευρωπαϊκή Ένωση, ο ΠΟΕ, το ΔΝΤ – στο πλαίσιο του κυριάρχου διεθνοποιημένου νεοφιλελευθερισμού και όπως αυτή εφαρμόστηκε από την εκπαιδευτική πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Λέμε όχι στην αναθεώρηση του Άρθρου 16, η οποία ανοίγει το πανεπιστήμιο στην αγορά, ανάγοντας την εκπαίδευση σε εμπόρευμα και τις σχολές σε επιχειρήσεις – κερδοσκοπικές ή μη. Μέσω της Αναθεώρησης Ακυρώνονται οι δυνατότητες κοινωνικού ελέγχου και υποβαθμίζεται το δημόσιο πανεπιστήμιο στο ρόλο μιας «ανταγωνιστικής επιχείρησης». Σε αυτή την κατεύθυνση, συμπορευόμαστε με συνδικάτα, φορείς, κοινωνικές δυνάμεις, με όλους  που – ανεξάρτητα κομματικής ή ιδεολογικής προέλευσης – υπερασπίζονται το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. 

Ζητάμε την μη εφαρμογή και ανατροπή του Νόμου – Πλαισίου που, όπως δείξαμε μέσα από τις δυναμικές κινητοποιήσεις μας τον Χειμώνα, ο οποίος συρρικνώνει εκπαιδευτικά δικαιώματα – όπως το άσυλο, το δικαίωμα ελεύθερης φοίτησης κα – και ανοίγει το δρόμο στην ιδιωτικοποίηση.

Ζητάμε την απόσυρση των νόμων για την Αξιολόγηση, το – ιδιωτικό – Διεθνές Πανεπιστήμιο, τα ΙΔΒΕ (Ινστιτούτα Δια Βίου Εκπαίδευσης)  και το ΔΟΑΤΑΠ, που υποτάσσουν τη δημόσια εκπαίδευση στα συμφέροντα και τον άμεσο έλεγχο της αγοράς.

 Εναντιωνόμαστε, στην ανεξέλεγκτη θέσπιση και λειτουργία των ιδιωτικών κολεγίων, με εντολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

 Σε αυτή την κατεύθυνση, Αγωνιζόμαστε για Δημόσιο, Δωρεάν, ανοιχτό πανεπιστήμιο για όλους τους πολίτες, ανεξάρτητα κοινωνικής και φυλετικής καταγωγής, με δημοκρατία και κοινωνικό έλεγχο στην εκπαιδευτική και ερευνητική διαδικασία. 

Για το Περιβάλλον και την οικολογική καταστροφή

Η πλήρης έλλειψη περιβαλλοντικής πολιτικής από τις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, έδειξε φέτος το καλοκαίρι το χειρότερο πρόσωπό της. Το προεκλογικό κλίμα, εκείνων των ημερών, αποσιώπησε τα αίτια των καταστροφικών πυρκαγιών και τα δεκάδες θύματα. Παρά την απόρριψη της πρότασης της Νέας Δημοκρατίας για αναθεώρηση του άρθρου 24 διαφαίνεται ξεκάθαρα η πρόθεση οικονομικής εκμετάλλευσης  του φυσικού πλούτου, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το βαρύτατο τίμημα τόσο για τον άνθρωπο όσο και την ίδια τη βιωσιμότητα του πλανήτη.

Η σχεδιαζόμενη εκτροπή του ποταμού Αχελώου, η μόλυνση της λίμνης της Κορώνειας , η μπαζοποιήση της λιμνοθάλασσας της Επανωμής αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα καταστροφής βιότοπων στο βωμό του χρήματος και του αδηφάγου καταναλωτισμού.  Το  κυκλοφοριακό πρόβλημα της Θεσσαλονίκης «αντιμετωπίζεται» με την κατασκευή έργων, όπως η υποθαλάσσια αρτηρία, ή το μετρό οπού απλά, ενισχύουν τη χρήση του αυτοκινήτου στο κέντρο της πόλης και δεν τη περιορίζουν.

Για την κοινοποίηση του θέματος και την ευαισθητοποίηση τόσο της Πανεπιστημιακής κοινότητας, όσο και τις τοπικής κοινωνίας ζητούμε τη συγκρότηση οικολογικής ομάδας του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών, οι οποία μέσα από εκδηλώσεις , συζητήσεις, περιβαλλοντικές εκδρομές, αναδασώσεις και συμμετοχές σε Πανελλαδικές συναντήσεις και σε Οικολογικές κατασκηνώσεις θα συμβάλει στην άμεση αντιμετώπιση αυτών των οικολογικών προβλημάτων.

Τέλος στεκόμαστε, ενάντια στην απαγόρευση του Ελεύθερου Κάμπινγκ (ως απάντηση στη εμπορευματοποίηση της φύσης), που συγκροτεί μέσω της γνήσιας  επαφής με τη φύση, ουσιαστική και άμεση οικολογική συνείδηση. 

Για το Σύλλογο Φοιτητών

Ο Σύλλογος Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών, τα τελευταία χρόνια, ξεπέρασε το στενό, συνδικαλιστικό του χαρακτήρα και διεύρυνε το ποιοτικό του σκέλος μέσω τις συγκρότησης διαφόρων πολιτιστικών ομάδων, οι οποίες ενισχύουν το περιεχόμενο της σχολής μας. Τα γραφεία του Συλλόγου, χώρος ανοιχτός για όλους, έδωσε νέα δυναμική στις ομάδες αυτές και η στήριξη όλων προς αυτές είναι αναγκαία και εποικοδομητική. Το Διοικητικό Συμβούλιο οφείλει, να αντεπεξέρχεται στον διαχειριστικό του χαρακτήρα, κάτι που δε κάνει το τελευταίο δίμηνο και να ανταποκρίνεται στις αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης. Θέλουμε Γενικές Συνελεύσεις τακτικότερες, αμεσότερες και πλουραλιστικές. Η λειτουργία του Συλλόγου, πρωτίστως έγκειται στην ενεργότητα των μελών του Συλλόγου.

 Σχολή

Τη φετινή χρονιά, όλοι μας παρατηρήσαμε, μια ξεκάθαρη μείωση των μαθημάτων επιλογής, εξαιτίας της μη ανανέωση των συμβάσεων εργασίας με μερικούς καθηγητές. Κρίνουμε επιτακτική, την εκ νέου διεύρυνση του καταλόγου των μαθημάτων επιλογής, ως απαραίτητο όρο για την βελτίωση του περιεχομένου των σπουδών μας. Επιπλέον ζητάμε την διεύρυνση της παραγωγής και παρουσίασης γραπτών εργασιών και αποδέσμευση από το δομικά εξετασοκεντρικό χαρακτήρα των σπουδών μας. Ενίσχυση του προπτυχιακού προγράμματος με επιπλέον Σεμιναριακά μαθήματα. Δεν θα μπορούσαμε επίσης, να μην αναφερθούμε στις υποδομές του τμήματος, τη τραγική κατάσταση των εξωτερικών χώρων, την έλλειψη υλικοτεχνικού εξοπλισμού (projector στην αιθ. Ά, Πανί και αντικατάσταση των πινάκων). Τέλος, για το μόνιμο κτιριακό πρόβλημα, κρίνουμε επιτακτική την εξ΄ ολοκλήρου μεταφορά του τμήματος (αίθουσες, γραφεία καθηγητών, νησίδα Η/Υ, Βιβλιοθήκη) στο campus του Αριστοτελείου, ως απαραίτητο όρο για το καλύτερο συντονισμό της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Είναι επίσης απαραίτητο, να διευρυνθεί ο κοινωνικός και τοπικός προσανατολισμός του τμήματός μας, μέσα από τη πραγματοποίηση εκδηλώσεων και συζητήσεων του τμήματος, έξω από το πανεπιστήμιο σε διάφορους κοινωνικούς χώρους. 

Για το Πολυτεχνείο

Το πολυτεχνείο, υπήρξε στιγμή κορύφωσης του αντιδικτατορικού αγώνα, συμπυκνώνοντας ιδέες και συνθήματα που απηχούσαν στο εύρος, ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας. Υπήρξε ένα κίνημα, περιεχομένου και αντίστασης που διαπερνά όλες τις μετέπειτα γενιές, πόσο μάλλον τη δική μας, που πρόσφατα αγωνίστηκε, αντιστάθηκε και πάλεψε για κάτι τόσο σημαντικό, όπως η διατήρηση του Δημοσίου χαρακτήρα του Πανεπιστημίου.